บ่วงแค้นแสนรัก บทที่ 206 ฉันคิดถึงคุณมาก

sprite

มู่เยียนหรานก็ยิ้มเช่นกัน แน่นอนว่าเธอไม่ได้บอกความคิดที่แท้จริงของตัวเอง

พอลู่จิ้นยวนหมั้นกับเธอ ทั้งสองคนจัดพิธีการแล้ว เธอก็จะไม่ปล่อยไปง่ายๆ อีกเด็ดขาด ถึงแม้ว่าจะน่ารังเกียจมากก็ตาม แต่……

เธอไม่มีทางเลือกอื่น

แก้ปัญหาเรื่องมู่เยียนหรานแล้ว ลู่จิ้นยวนบอกเย่หวานจิ้งแล้วก็ออกจากโรงพยาบาลไป

เพราะอยู่ต่างประเทศมาช่วงหนึ่ง ดังนั้นตอนนี้งานในบริษัทที่สะสมไม่น้อยรอตนไปจัดการอยู่ เขาต้องรีบแก้ไขให้เร็ว

……

หลังจากเวินหนิงดูแลคุณแม่เสร็จแล้ว ฟ้าก็มืด อันเฉินไปส่งเธอกลับบ้าน “คุณหนูเวิน ด้านนอกมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดูแลคุณอยู่ ผมอยู่ชั้นล่าง ถ้ามีเรื่องอะไรมาหาผมได้ตลอด”

เวินหนิงพยักหน้า ถึงแม้เธอรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องลำบากแบบนี้ แต่ลู่จิ้นยวนกังวลอยู่ตลอดว่าตระกูลเวินจะสู้อย่างสุนัขจนตรอก หาคนมารังควานเธอ ดังนั้นจึงให้อันเฉินอยู่ด้วยโดยเฉพาะ และพากลุ่มคนที่ไว้ใจได้มาปกป้องเธอ

“ฉันรู้แล้ว พวกคุณพักผ่อนดีๆ นะ ฉันขึ้นไปข้างบนก่อน”

เวินหนิงขึ้นมาชั้นสอง คนรับใช้เปิดไฟคฤหาสน์ไว้ แค่เธออยู่คนเดียวบนชั้นสองที่กว้างใหญ่ ถึงมันจะสว่าง แต่มันก็ว่างเปล่ามากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่มีเงาของคนคนนั้น เวินหนิงรู้สึกว่างเปล่าในจิตใจจริงๆ

และไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ในประเทศเป็นอย่างไรบ้างแล้ว ธุระในบริษัทจัดการเสร็จหรือยัง

ที่แท้ เธอก็ชินเสียแล้ว จะไม่คิดถึงชายคนนั้นที่เธอซ่อนอยู่ในใจตลอดเวลา

บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าความรักก็ได้ เวินหนิงกำจัดความผิดหวังพวกนั้นออกไป สัมผัสท้องที่ตอนนี้เห็นได้ชัดมาก รออีกหนึ่งเดือน ผลทดสอบดีเอ็นเอก็จะออกมาแล้ว บางทีทุกอย่างมันจะพัฒนาไปยังทิศทางที่เธอต้องการ

เวินหนิงพักผ่อนสักพักหนึ่ง หลังจากนั้นไม่นาน คนรับใช้ก็ทำอาหารเย็นมาให้ เรียกเธอลงไปกิน

เวินหนิงไม่รู้สึกหิว แต่คิดว่าลูกน้อยในท้องจะหิวไม่ได้ ก็พยุงร่างกายที่ค่อนข้างเหนื่อยล้าลองตัวเองลงไป

แค่ไปถึงหน้าโต๊ะอาหาร มีอาหารวางอยู่บนโต๊ะขนาดใหญ่ แต่มีเธอที่กินอยู่คนเดียว ก็รู้สึกเหงาเกินไป

“อันเฉินล่ะ? ” เวินหนิงนึกได้ว่าอันเฉินก็ยังอยู่ที่นี่ กินข้าวคนเดียวมันอ้างว้างเกินไปแล้ว ดังนั้นอยากเรียกเขามากินด้วยกัน

“ผู้ช่วยอันอยู่ในห้องค่ะ ต้องการให้ไปเรียกเขาไหมคะ? ”

หลังจากคนรับใช้ตอบ เวินหนิงก็คิด “ไม่ต้อง ฉันไปหาเขาเอง เธอไปทำธุระเถอะ”

พูดจบ เวินหนิงก็เดินไปที่ห้องอันเฉินอาศัยอยู่ กำลังจะเคาะประตู เสียงพูดคุยก็เข้ามาในหู

“ขอโทษครับ คุณนาย ตอนนี้ผมทำงานอยู่ต่างประเทศ เรื่องจัดพิธีงานหมั้น เกรงว่าต้องให้คนอื่นทำครับ”

หลังจากเย่หวานจิ้งไปกำหนดวันหมั้นกับพ่อแม่มู่เยียนหรานแล้ว ก็วางแผนให้อันเฉินรับผิดชอบเรื่องนี้

อย่างไรแล้ว เขาก็อยู่กับลู่จิ้นยวนมานาน รู้จักความชอบของเขาดี ไม่คิดว่าอันเฉินจะไปต่างประเทศ

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ทำได้แค่เปลี่ยนคน

เวินหนิงได้ยินคำว่างานหมั้นสองคำจากข้างนอก จู่ๆ ก็กระวนกระวายใจ พิธีงานหมั้นเหรอ?

ใครจะหมั้น? ลู่จิ้นยวนเหรอ?

แค่เธอพยายามไม่ให้ตัวเองคิดเพ้อเจ้อ เคาะประตู “อันเฉิน นายอยู่ไหม? ได้เวลากินข้าวเย็นแล้ว”

อันเฉินตกใจสะดุ้ง ไม่คิดว่าเวินหนิงอยู่ข้างนอก และไม่รู้ว่าเธอได้ยินอะไรไหม ถ้าเรื่องงานหมั้นเจ้านายถูกเธอรู้เข้าก็แย่แล้ว

“คุณหนูเวิน จริงๆ ให้คนมาเรียกผมก็ได้นะ ตอนนี้คุณท้องอยู่ เดินมากๆ ไม่ค่อยสะดวก”

อันเฉินเดินออกมา ใบหน้ามีรอยยิ้มเล็กน้อย มองไม่ออกถึงความปกติเลยแม้แต่นิด

เวินหนิงมองเขาอีก “ไม่เป็นไร แค่เดินไม่กี่ก้าวเอง ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น”

พูดพวกนี้จบแล้ว ทั้งสองก็เงียบ สุดท้ายเวินหนิงก็ยับยั้งความสงสัยไว้ไม่ได้ “เมื่อกี้ฉันไม่ระวังได้ยินนายพูด มีคนเรียกนายกลับไปทำอะไรเหรอ? ”

หัวใจอันเฉินเต้นเร็วมาก เวินหนิงได้ยินจริงๆ ด้วย แต่เขาตอบสนองอย่างรวดเร็วมาก รีบคลี่ยิ้มออกมาทันที “คืองี้ครับ งานหมั้นของญาติผมคนหนึ่ง บอกว่าจะจัดพิธีงานหมั้น ถามว่าผมไปได้ไหม”

เวินหนิงได้ยินประโยคนี้ก็สบายใจขึ้นบ้าง “แบบนี้นี่เอง งั้น……ถ้านายกลับไปก่อนก็ได้นะ ยังไงมันก็เป็นเรื่องน่ายินดี ถ้าไม่ได้ไปงาน เกรงว่าอาจจะเสียใจมาก”

“เรื่องนี้ผมจะตั้งใจคิด เราไปกินข้าวเย็นกันดีกว่า ผมหิวแล้ว”

เห็นเวินหนิงไม่ได้สงสัย ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก อันเฉินโล่งอก และไม่คิดจะยุ่งเรื่องนี้อีกต่อไป เบี่ยงเบนความสนใจเวินหนิง

เวินหนิงก็ไม่คิดมากอีก หลังจากทั้งสองกินข้าวเย็นด้วยกันเสร็จแล้ว ก็แยกย้ายกันกลับห้องอีกครั้ง

……

เวินหนิงอาบน้ำแล้ว ดูโทรทัศน์สักพักหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ดูอะไรมาก ทันใดนั้นเธอก็ยอมแพ้ ถึงแม้มันยังไม่ดึก แต่ก็วางแผนเข้านอนแล้ว

แต่แค่ เห็นเตียงคู่ใหญ่โตนั้น เธอก็ส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้

ไม่มีลู่จิ้นยวนเตียงนี้มันว่างเปล่าเป็นพิเศษ

กำลังจะหยิบนิทานเล่มหนึ่ง เตรียมอ่านนิทานให้ลูกน้อยในท้อง ตอนนี้โทรศัพท์ที่โต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้น

ทันใดนั้นเวินหนิงก็ตื่นเต้นเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นชื่อด้านบน ความสุขก็เข้ามาในชีวิต ลู่จิ้นยวนโทรมา

“ฮัลโหล? ” เวินหนิงกดรับสาย

“นอนหรือยัง? ดูเหมือนตอนนี้ที่เธอจะฟ้ามืดแล้ว” เสียงน่าฟังของลู่จิ้นยวนดังขึ้นมาจากลำโพง ทำให้เวินหนิงรู้สึกผ่อนคลายมาก

“ยังไม่นอน เตรียมจะดูทีวีสักพักค่อยนอน”

“อืม”

บรรยากาศค่อนข้างเงียบ แต่ทั้งสองเพลิดเพลินกับความสงบที่หาได้ยากนี้ ถึงไม่พูด แต่ก็ได้ยินเสียงลมหายใจกันและกัน ทำให้รู้สึกสบายใจ

อ่าน บ่วงแค้นแสนรัก บทที่ 206 ฉันคิดถึงคุณมาก - ซีรีส์ที่ร้อนแรงที่สุดของผู้แต่ง ชิวเซิง

โดยทั่วไปแล้วฉันชอบประเภทของเรื่องราวเช่น บ่วงแค้นแสนรัก story ดังนั้นฉันจึงอ่านหนังสือเล่มนี้อย่างมาก ตอนนี้ บทที่ 206 ฉันคิดถึงคุณมาก มาพร้อมกับรายละเอียดหนังสือมากมาย อ่านไม่ออก! อ่าน บ่วงแค้นแสนรัก บทที่ 206 ฉันคิดถึงคุณมาก story วันนี้ ^^