ทรายทองแทบคลานออกจากห้องนอนของเมธวัฒน์เลยทีเดียว หลังจากถูกเขาสอดใส่ทั้งคืนอย่างโหดร้าย ตอนนี้ร่างกายของหล่อนแสนจะบอบช้ำ หล่อนกัดฟันทรมานกว่าตัวเองจะมาถึงห้องพักได้

หญิงสาวทรุดนั่งลงกับพื้นข้างเตียงนอน น้ำตาไหลพรากด้วยความอับอายและอดสู

หล่อน... หล่อนยอมให้มันเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นได้ยังไง และทำไมเขาจะต้องรังแกหล่อนแบบนั้นด้วย ทรายทองสะอื้นได้ด้วยความทรมาน ขณะปีนขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง หัวใจบอบช้ำอย่างหนัก

เมธวัฒน์ผู้ชายที่หล่อนมองว่าเป็นเทพบุตรมาตลอด แต่แท้จริงแล้วเขาคือซาตานร้าย ผู้ชายที่ปากร้าย ปากจัด และจ้องจะฆ่าหล่อนให้ตาย

ใช่... เมื่อคืนเขาตั้งใจจะฆ่าหล่อนให้ตายด้วยเซ็กซ์ป่าเถื่อนของเขา แต่หล่อนรอดมาได้ รอดมาได้ในสภาพที่แสนจะบอบช้ำ

หญิงสาวสะอื้นไม่หยุด ซบหน้าลงกับพื้น กอดตัวเองที่ตอนนี้ไม่สะอาดอีกแล้วอย่างทุกข์ทรมาน อยากจะเกลียดเขา เกลียดให้สาแก่ใจ แต่ทำไม่ได้

ทรายทองปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาจนเปียกหมอนที่หนุนอยู่ชุ่มฉ่ำ

หล่อนคงไม่อาจจะอยู่สู้หน้าเมธวัฒน์ได้อีก เขาจะต้องยิ้มเยาะ มองหล่อนด้วยความเกลียดชังและขยะแขยง หล่อนคือขยะในสายตาของเขา

ความอ่อนเพลียจากการถูกร่วมรักดุดันมาตลอดทั้งค่ำคืนจากซาตานตัวร้าย ทำให้ทรายทองที่บอบช้ำทั้งกายและหัวใจหลับใหลไปในที่สุด

เมธวัฒน์เดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีลงมาจากบันได ซึ่งก็มีคุณหญิงเมธาวีกับป้านิดค่อยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ในห้องรับแขก

“คุณเมธลงมาแล้วค่ะคุณหญิง” ป้านิดรีบกระซิบกระซาบบอกเจ้านาย

“แล้วหนูทรายล่ะ ลงมาด้วยหรือเปล่า”

“ไม่เห็นเลยค่ะคุณหญิง”

คุณหญิงเมธาวีรีบชะเง้อคอออกไปมอง ก็เห็นลูกชายเดินเข้ามาหาพอดี

“มองหาใครกันอยู่หรือครับ”

เมธวัฒน์เอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินมาทรุดตัวนั่งบนโซฟาตัวตรงกันข้ามกับมารดา

“มองหาหนูทรายน่ะ”

ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก

“คงยังลุกไม่ขึ้นมั้งครับ”

“ตาเมธ!”

“อ้าว ผมพูดผิดตรงไหนกันล่ะครับ”

ชายหนุ่มเอนกายพิงกับพนักโซฟา พร้อมกับคลี่หนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน

“แก... แกทำอะไรหนูทราย”

คนถูกถามอมยิ้ม ละสายตาจากหนังสือพิมพ์มามองหน้ามารดา

“แล้วคุณแม่ว่าผู้ชายที่ถูกยาปลุกเซ็กซ์เข้าไป จะทำอะไรกับผู้หญิงที่เดินไปอ่อยถึงห้องล่ะครับ”

“ตาเมธ...”

คุณหญิงเมธาวีครางเสียงอ่อย และก็อดเวทนาทรายทองไม่ได้

“แก... แกคงไม่ได้ทำอะไรรุนแรงใช่ไหมตาเมธ”

“รุนแรงของคุณแม่มันระดับไหนล่ะครับ”

“แกนี่ยังจะมีหน้ามาถามแม่อีก แกไม่ได้ข่มขืนหนูทรายใช่ไหม”

“ทำไมจะต้องข่มขืนล่ะครับ ในเมื่อแม่นั่นอยากเป็นเมียผมจนตัวสั่น”

คุณหญิงเมธาวีถอนใจอย่างเคร่งเครียด “หนูทรายไม่รู้เรื่องหรอก เป็นความคิดของแม่เอง”

“ผมไม่เชื่อว่าคุณแม่จะรู้จักยาปลุกเซ็กซ์” เขาตวัดตามองมารดา กรามแกร่งขบกันแน่นจนเป็นสัน

“แม่ก็ไม่รู้จักหรอก แต่แม่นิดน่ะสิไปสั่งยาผิดมาให้แม่”

ชายหนุ่มหรี่ตาแคบมองมารดาอย่างกังขา “คุณแม่หมายความว่ายังไงครับ”

“แม่สั่งให้แม่นิดไปซื้อยานอนหลับมาวางแก จะได้จัดฉากว่าแกนอนกับหนูทรายแล้ว แต่แม่นิดไปซื้อยาปลุกเซ็กซ์มาแทนน่ะสิ”

ป้านิดที่ถูกกล่าวถึงหน้าตาซีดเผือด สำนึกผิดเต็มประตู

“ป้าขอโทษนะคะ ป้าไม่รู้ว่าที่คุณหญิงพูดมันหมายถึงยานอนหลับ... ป้าก็เลย...”

ชายหนุ่มฟังแล้วก็กระแทกลมหายใจออกมาเต็มแรง “โชคดีนะครับที่ผมไม่ได้ดื่มมันเข้าไป”

“ห๊ะ?”

คุณหญิงเมธาวีเบิกตากว้างตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแคลงใจ

“แกไม่ได้ดื่ม แล้วทำไมยังปล้ำหนูทรายอีกล่ะ”

เมื่อนึกถึงความฟิตความแน่นของทรายทองที่รัดรอบท่อนเนื้อของตัวเองเมื่อคืน เขาตักตวงสวาทจากรูเสียวของหญิงสาวนับครั้งไม่ถ้วนจนหล่อนสลบคาท่อนเอ็นเลยทีเดียว แต่ถึงจะมีเซ็กซ์กันมากขนาดนั้น

“ก็ใครใช้ให้มาหาผมถึงห้องล่ะครับ”

“ตาเมธ... แกมันไม่ใช่สุภาพบุรุษเลยนะเนี่ย”

Bình Luận ()

0/255