ทรายทองรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตอนเกือบสิบเอ็ดโมง หล่อนรู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งตัว คล้ายกำลังจะจับไข้ หญิงสาวกัดฟันลุกขึ้นนั่ง และมองไปที่ประตูห้อง

ป่านนี้เมธวัฒน์คงไปทำงานแล้ว...

เหตุการณ์วาบหวามเมื่อคืนยังคงโจมตีหล่อนไม่หยุด และมันก็ทำให้หล่อนแสนจะอดสู

สองเท้าก้าวลงจากเตียง และกัดฟันเดินเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เวลาเกือบยี่สิบนาทีในนั้น ก่อนจะกลับออกมาด้วยสภาพที่ยังไม่ดีขึ้นเลย

ชุดอยู่บ้านที่เป็นกระโปรงติดกับเสื้อยืดถูกใส่ลงบนเนื้อตัวบอบช้ำ และหล่อนก็ก้าวออกไปจากห้องนอน เพื่อที่จะลงไปหาคุณหญิงเมธาวี

“หนูทราย...”

คุณหญิงเมธาวีอุทานแผ่วเบา เมื่อเห็นทรายทองเดินลงมาหา ใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวทำให้หล่อนอดเวทนาไม่ได้

“ฉัน... ฉันขอโทษแทนตาเมธด้วยนะ”

“ไม่... ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...”

หล่อนพยายามซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้สุดกำลัง

“โธ่ ไม่ไหวก็ไม่น่าลงมานะหนูทราย น่าจะพักผ่อนต่อไปก่อน ฉันมีแม่นิดคอยดูแลอยู่ทั้งคน”

“ทราย... ทรายแค่จะมาลากลับไปหาแม่น่ะค่ะ”

“หนูทราย”

ทั้งคุณหญิงเมธาวีทั้งป้านิดอุทานพร้อมกันด้วยความตกใจ

“ทำไมจะทิ้งฉันไปล่ะ โกรธฉันใช่ไหม”

“ไม่ค่ะ ทรายไม่ได้โกรธคุณหญิงเลย...” หล่อนน้ำตาซึมไหล

“งั้นก็คงโกรธคุณเมธใช่ไหมคะ” ป้านิดพูดน้ำเสียงเศร้าใจ

หญิงสาวส่ายหน้าน้อยๆ พยายามฝืนยิ้ม

“ทรายจะโกรธคุณเมธได้ยังไงกันล่ะคะ ในเมื่อทรายรักคุณเมธ”

“ก็ตาเมธใจร้ายกับหนูทรายนี่”

คุณหญิงเมธาวีอดหมั่นไส้ลูกชายตัวเองไม่ได้

“ทรายไม่โกรธคุณเมธจริงๆ ค่ะ เพราะถ้าจะต้องโกรธใครสักคน ทรายควรโกรธตัวเองมากกว่า ถ้าทรายไม่ทำตัวให้คุณเมธเกลียด ทรายก็คงไม่ต้องถูกกระทำแบบนี้...”

“โธ่ หนูทราย”

คุณหญิงเมธาวีรั้งร่างที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเข้ามาสวมกอด ทั้งรักทั้งเอ็นดูเหลือเกิน

“ฉันจะไม่ห้ามหรอกนะถ้าหนูทรายจะไป ดีเสียอีกตาเมธจะได้รู้สำนึกเสียบ้าง”

ทรายทองยิ้มเศร้าหมอง ก้มหน้าลงมองพื้น

เมธวัฒน์คงจะดีใจมาก หากหล่อนไปเสียให้พ้นจากสายตาของเขา

เขาเกลียดหล่อน นี่คือความจริงที่หล่อนทนรับมันไม่ได้อีกแล้ว

“ทรายคงจะเดินทางเย็นนี้นะคะ”

“พรุ่งนี้ไม่ได้เหรอหนูทราย มันเร็วเกินไป”

ทรายทองน้ำตาไหลพราก และนั่นก็ทำให้คุณหญิงเมธาวีไม่กล้าต่อรองอีก

“ตามใจนะ เดี๋ยวฉันจะให้แม่นิดเรียกรถแท็กซี่ให้”

ทรายทองยกมือขึ้นไหว้อย่างขอบคุณ “ทรายจะโทรหาคุณหญิงบ่อยๆ นะคะ”

“โทรหาป้าด้วยหนูทราย ป้าก็คิดถึงหนูทรายนะ”

ทรายทองระบายยิ้มให้ป้านิด “ทรายจะโทรหาป้านิดด้วยค่ะ”

“โธ่ หนูทรายของป้า...” ป้านิดคร่ำครวญอย่างใจหาย

“เอ่อ แล้ววันนี้ที่คุณเมธสั่งให้เอาข้าวกลางวันไปส่ง คุณหญิงจะให้ใครไปแทนหนูทรายคะ” ป้านิดคิดได้จึงเอ่ยถามเจ้านาย

คุณหญิงเมธาวีกำลังจะตอบ แต่ทรายทองแทรกขึ้นเสียก่อนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ทรายไปเองค่ะ”

“หนูทราย!”

คุณหญิงเมธาวีและป้านิดอุทานอย่างตกใจพร้อมๆ กัน

“หนูทรายแน่ใจเหรอ ตาเมธพึ่งข่มเหงหนูทรายไปนะ”

“ทรายก็แค่อยาก... ไปเห็นหน้าคุณเมธเป็นครั้งสุดท้าย

ทั้งป้านิดทั้งคุณหญิงเมธาวีน้ำตาริน รู้สึกสงสารทรายทองจับหัวใจ

“ฉันทำผิดกับหนูทรายเอาไว้ ถ้าฉันไม่คิดจะจับคู่หนูทรายกับตาเมธ หนูทรายก็คง...”

“ทรายไม่เป็นไรหรอกค่ะ ทรายรักคุณหญิงนะคะ” หล่อนซบหน้าลงกับตักของหญิงสูงวัย

คุณหญิงเมธาวีน้ำตาไหลพราก ยกมือขึ้นลูบศีรษะของทรายทองอย่างแสนสงสาร ป้านิดเองก็นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ต่างกัน

หลังจากนั่งชะเง้อมองออกไปนอกห้องตรวจอยู่นาน นางพยาบาลหน้าห้องก็พรวดพราดเข้ามาบอกข่าวดีเสียที

“มาแล้วค่ะคุณหมอ”

เมธวัฒน์แทบจะเก็บอาการตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ เขารีบสั่งนางพยาบาลทันที

“พาคุณทรายทองไปรอผมที่ห้องพักแพทย์ เดี๋ยวสักพักผมจะตามไป”

“เอ่อ ได้ค่ะ”

นางพยาบาลออกไปแล้ว เมธวัฒน์ก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“เธอรู้ไหมทรายทอง ฉันนั่งหิวเธอจนแข็งไปหมดแล้ว”

ชายหนุ่มพึมพำ และไปชะเง้อมองที่หน้าประตูห้อง พอเห็นนางพยาบาลพาทรายทองเดินไปยังห้องพักแพทย์ของตัวเองแล้ว เขาก็รีบตามไปทันที

สักพักก็มาถึง เขาสวนกับนางพยาบาลที่หน้าห้องก่อนจะเข้าไปข้างใน

“คุณทรายทองอยู่ข้างในค่ะ”

“ขอบใจมาก อ้อ ผมพักหนึ่งชั่วโมงครึ่งนะ อย่าให้ใครมารบกวนผมเด็ดขาด”

“อ๋อ ได้ค่ะ”

นางพยาบาลเดินจากไปแล้ว เมธวัฒน์ก็อมยิ้มออกมาอีกครั้ง ก่อนจะดันประตูให้เปิดออก และก้าวเข้าไปภายใน

ทรายทองนั่งสงบเสงี่ยมอยู่บนเก้าอี้ภายในห้องพักของเขา

“เธอมาช้าไปห้านาที ฉันหิวจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”

พยายามไม่สบสายตากับคนตัวโตที่กลืนกินร่างกายของหล่อนอย่างตะกุมตะกาม แต่เขาก็ดันมาหยุดตรงหน้าของหล่อนเสียนี่

“ปล่อย... ปล่อยทรายค่ะ”

ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว และตื่นตระหนก เขาอมยิ้ม และพึงพอใจไม่น้อยกับความไร้เดียงสาของหญิงสาวในอ้อมแขน

“กลัวอะไรของเธอ เมื่อคืนเราก็ฟาดกันไปแล้วนี่”

ปล่อยทรายนะคะ” หล่อนพยายามดิ้นรน แต่ไม่หยุด

เขาโน้มศีรษะต่ำลงมาหา ริมฝีปากที่ร้อนรุ่มยามแตะลงบนผิวสาวเมื่ออยู่ห่างแค่เส้นด้ายลอดผ่าน

“ใครว่าฉันหิวข้าว”

“ก็... ก็คุณเมธบอกว่าหิว...” หล่อนยังพูดไม่ทันจบ เขาก็แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงกระเส่าจนคนฟังเสียววาบไปทั้งสันหลัง

เขาหยุดพูดเล็กน้อย

“คุณเมธ...”

“ชูว์... ทำไมจะต้องทำเสียงดังด้วยล่ะ” เขาอมยิ้มและเริ่มลูบไล้หล่อน

“เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่ว่าถ้าเจอฉันที่นี่จะต้องถูกทำอะไร ทรายทอง...”

“ทราย... ทรายไม่รู้...”

เขาหัวเราะ พร้อมยกร่างของหล่อนให้ขึ้นไปนั่งบนโต๊ะไม้ และแทรกตัวเข้าไปอยู่ในระหว่างขาอวบ หญิงสาวขัดขืนแต่สู้แรงชายไม่ได้

“ปล่อยทรายนะ”

“ไม่... ฉันจะเอาเธอ”

เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหู ก่อนจะงับติ่งหูเล็กอย่างหยอกเย้า มือใหญ่วางบนทรวงอก และบีบเต็มแรงแสดงความเป็นเจ้าของสุดพลัง

“อ๊ะ...”

“ไม่ชอบที่ฉันทำหรือ” เขาถามข้างหู

แต่มันเสียวเหลือเกินยามที่เขาล้วงมือเข้ามากอบกุมเนินนางที่ใต้กระโปรง นิ้วยาวค่อยๆ

Bình Luận ()

0/255