จอมนางข้ามพิภพ บทที่ 60 ฮูหยินตัดสินใจก็ดีแล้ว

sprite

ความเหี้ยมโหดกระหายเลือดของจวินหย่วนโยว ความอำมหิตไร้ปราณี ทั้งสี่แคว้นต่างก็รู้ดี ไม่ต้องพูดว่าเขาเป็นพ่อตาของจวินหย่วนโยวหรอก ต่อให้เป็นพ่อแท้ ๆ ของเขาเอง ถ้าจวินหย่วนโยวเกิดบันดาลโทสะขึ้นมา น่ากลัวว่าเขาก็อาจจะลงมืออย่างไม่ไว้หน้าเหมือนกัน

หยุนไห่เทียนไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้ามาแล้วเงื้อมือขึ้นต่อยหน้าหยุนอู๋เฟิงหนัก ๆ ไปสองที

"อ๊า!" หยุนอู๋เฟิงล้มลงกระแทกพื้น มุมปากปรากฏรอยเลือดสายหนึ่งไหลออกมา ถึงกับขยับตัวไม่ไหว เห็นได้ชัดเลยว่าหยุนไห่เทียนใช้แรงไปมากขนาดไหน

"ซื่อจื่อ น้องรองของข้าปากไม่มีหูรูด ข้าต้องขอโทษเจ้ากับหยุนถิงแทนเขาด้วย เป็นเพราะข้าที่เป็นพี่ชายไม่ยอมสั่งสอนเขาให้ดี" หยุนไห่เทียนรีบค้อมกายคารวะทันที

จวินหย่วนโยวชำเลืองมองทั้งสองคนแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองดูหยุนอู๋เฟิงที่นอนหมอบกึ่งเป็นกึ่งตายอยู่บนพื้น เขาหันหน้าไปมองหยุนถิง: "ฮูหยินคิดจะจัดการอย่างไร?"

หยุนถิงมองพ่อกับพี่ชายของตัวเองที่ตัวสั่นเทิ้ม ทำท่าขอร้องอ้อนวอนก็รู้สึกกระอักกระอ่วนน้อย ๆ ซื่อจื่อก็ช่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรเสียจริง ๆ เลย!

นางรู้ว่าจวินหย่วนโยวกำลังปกป้องนาง จึงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก แต่การทำให้พ่อกับพี่ชายตกใจจนมีสภาพเป็นถึงขนาดนี้ หยุนถิงก็ออกจะทำใจรับไม่ได้เหมือนกัน

แต่หยุนอู๋เฟิงเอาแต่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับเจ้าของร่างเดิมมาตั้งแต่ยังเด็ก มักพูดจาหยาบคายดูถูก คอยหาเรื่อง จงใจกลั่นแกล้งรังแก ถ้ายอมปล่อยให้จบง่าย ๆ ก็ดูจะเป็นอะไรที่โดนเอาเปรียบจนเกินไป

“ซื่อจื่อ ข้าได้ยินมาว่าทางตอนเหนือเป็นถิ่นทุรกันดารมีสัตว์ป่าชุกชุม รกร้างไม่มีคนอยู่ ในเมื่อพี่รองไม่อยากเห็นหน้าข้า หรือไม่พวกเราก็ส่งเขาไปที่นั่นกันดีหรือไม่?” หยุนถิงจงใจแค่นเสียงพูดขู่ให้กลัว

ไม่รอให้จวินหย่วนโยวเอ่ยปากตอบ หยุนอู๋เฟิงที่นอนหมอบอยู่บนพื้นก็แหกปากร้องดังลั่น: "น้องสาว! น้องสาวของข้า! ข้ารู้ความผิดแล้ว พันความผิดหมื่นความผิดล้วนเป็นความผิดของพี่รองทั้งนั้น จากนี้ไปพี่รองไม่กล้าพูดอะไรแบบนี้กับเจ้าแล้ว เป็นเพราะปากข้ามันวอนหาเรื่อง ปากเสียไม่มีหูรูด ข้าขอร้องล่ะน้องสาว ปล่อยข้าไปสักครั้งเถอะนะ!”

หยุนอู๋เฟิงพูดพลาง ก็ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองอย่างแรง ตบต่อเนื่องกันครั้งแล้วครั้งเล่าไม่หยุด

เสียงตบ “เพี๊ยะ ๆ “ดังก้องไปทั่วห้อง ทุกคนได้ยินแล้วยังรู้สึกเจ็บไปด้วยเลยทีเดียว

“ในเมื่อพี่รองยอมรับความผิดอย่างจริงใจขนาดนี้ ฉะนั้นเรื่องในวันนี้ก็ถือว่าแล้วกันไปเถอะ ซื่อจื่อคิดว่าอย่างไรเจ้าคะ?” หยุนถิงเปลี่ยนคำพูดใหม่

“ฮูหยินตัดสินใจก็ดีแล้ว” จุวินหย่วนโยวตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบเฉยชา

"ขอบคุณซื่อจื่อมากเจ้าค่ะ เพราะฉะนั้นครั้งหน้าพี่รองควรต้องควบคุมปากของตัวเองให้ดีล่ะ จะยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ถ้าข้าไม่ดี เจ้าก็ไม่มีทางจะดีไปได้หรอก" หยุนถิงพูดนิ่ง ๆ

“ได้ ๆ น้องสาวพูดได้ถูกต้องแล้ว หลังจากนี้ข้าไม่กล้าพูดเรื่องบ้าบอเหลวไหลอะไรอีกแล้ว พวกท่านคุยกันต่อเถอะนะ ข้าไม่อยู่เกะกะขวางหูขวางตาพวกท่านแล้วล่ะ” หยุนอู๋เฟิงพูดจบ ก็วิ่งล้มลุกคลุกคลานออกไปทันที ระดับความเร็วนั้นน่าอัศจรรย์ใจมาก ราวกับกลัวว่าหยุนถิงจะเกิดเปลี่ยนใจกลับคำขึ้นมาก็ไม่ปาน

หยุนเฉิงเซี่ยงกับหยุนไห่เทียนต่างก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อครู่นี้พวกเขาเกือบจะคิดว่าจวินหย่วนโยวหมายจะเอาชีวิตหยุนอู๋เฟิงแล้วจริง ๆ

ยังดีที่หยุนถิงช่วยเอ่ยปากให้ ถึงช่วยชีวิตหยุนอู๋เฟิงเอาไว้ได้ ชั่วขณะนี้เอง ทั้งหยุนเฉิงเซี่ยงและหยุนไห่เทียนจึงมั่นใจขึ้นแล้วว่า จวินหย่วนโยวรักใคร่เอ็นดูหยุนถิงจริง ๆ

อีกด้านหนึ่ง เมื่อคุณหนูคนอื่น ๆ ของตระกูลหยุนออกจากห้องโถงได้ ต่างก็พากันพูดจาดูถูกหยุนถิง

“มีอะไรยอดเยี่ยมกันล่ะ? ก็แค่ทำชานมได้ไม่ใช่รึ? ทำเป็นหยิ่งยโสอะไรอยู่ได้” หยุนหลีพูดอย่างเหยียดหยาม

“น้องสี่ คำพูดนี้ของเจ้าอย่าได้พูดพร่ำเพรื่อไป ถ้าพี่หญิงใหญ่มาได้ยินเข้ามีหวังต้องหาเรื่องสั่งสอนเจ้าอีกแน่” หยุนหลิงเอ่ยเตือน

“ต้องกลัวอะไรล่ะ? ตั้งแต่เด็กข้าก็เห็นว่านางขัดหูขัดตามาตลอด ข้าทะเลาะตบตีกับนางมาตั้งแต่เด็กจนโต ว่าแต่พี่หญิงรองเถอะ เจ้าไม่รู้สึกสงสัยบ้างเลยหรือ ว่าทำไมจู่ ๆ พี่หญิงใหญ่ถึงทำชานมเป็นขึ้นมาได้? ชานมในหอใต้หล้าขายถ้วยละห้าตำลึงเชียวนะ นางจะหาเงินได้ตั้งมากมายขนาดไหน?” หยุนหลี่ที่เกิดริษยาอยากมีเหมือนเขาบ้าง จู่ ๆ ก็อิจฉาแทบคลั่ง

ไม่แปลกหรอกที่พวกนางทั้งหลายล้วนดูหมิ่นและเกลียดชังหยุนถิงมาก เป็นเพราะที่จริงแล้วในอดีตหยุนถิงเป็นคนที่มีนิสัยเกกมะเหรกเกเร ชอบรังแกพวกน้องชายน้องสาวอยู่เสมอ

ไม่ว่าจะเป็นการโยนเครื่องประดับสวย ๆ ของพวกนางทิ้งลงแม่น้ำ หรือไม่ก็ตัดเสื้อผ้าสวย ๆ ของพวกนางจนขาดเป็นชิ้น ๆ หรือกระทั่งเข้าไปหาเรื่องตบตีคนโดยตรง ดังนั้นตั้งแต่ยังเด็ก บรรดาพี่น้องทั้งหลายจึงไม่มีใครอยากเจอหน้าหยุนถิง

หยุนหลีอายุน้อยที่สุด ทั้งยังเป็นลูกที่นางจ้าวรักใคร่เอ็นดูที่สุด ทุกครั้งที่หยุนถิงมาหาเรื่อง หยุนหลิงก็มักจะเติมเชื้อไฟให้นางไปปะทะกับหยุนถิงตลอด ผลคือคนที่โดนซ้อมจนสะบักสะบอมทุกครั้งก็จะเป็นหยุนหลี ดังนั้นหยุนหลีจึงเกลียดหยุนถิงแทบตายมาตั้งแต่เด็ก

ในเวลานี้สีหน้าของหยุนหลิงก็น่าเกลียดจนแทบดูไม่ได้เช่นกัน นางเป็นคนที่รู้ถึงความไร้สามารถของหยุนถิงดีกว่าใครทั้งหมด: "พี่หญิงใหญ่เป็นยังไงพวกเราต่างก็รู้ดีที่สุด ไม่แน่หรอกว่าบางที ชานมพวกนั้นอาจเป็นฝีมือของจวินซื่อจื่อ พี่หญิงใหญ่คงจะคิดว่าถ้าพูดแบบนี้คงทำให้นางได้หน้า เพราะไหน ๆ

ข้าก็รู้สึกตามนั้นจริง ๆ ด้วย จวินซื่อจื่อนี่ก็จริง ๆ เลย ทำไมถึงได้มาถูกตาต้องใจพี่หญิงใหญ่ที่หน้าตาอัปลักษณ์ขนาดนั้นได้นะ? ข้ายังดูดีกว่านางตั้งเยอะ" หยุนหลีพูดอย่างอิจฉาแกมริษยา

“พี่หญิงรอง น้องสี่ พวกเจ้าพูดให้มันน้อย ๆ ลงหน่อยเถอะ เกิดถ้ามีใครมาได้ยินเข้ามันจะไม่ดีนะ” คุณหนูสามหยุนซูเตือนด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ

นี่ก็ไม่ใช่ข้างนอกสักหน่อย หรืออยู่บ้านตัวเองก็ยังพูดความจริงไม่ได้? ว่าแต่พี่สามเถอะ เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าชานมนั่นมันทำยังไง? ถ้าให้ข้าไปเรียนล่ะก็

“ไม่ใช่ของข้า ข้าไม่กล้าเข้าไปก้าวก่ายหรอก” หยุนซูตอบ

ตั้งแต่ยังเด็กเจ้าก็กลัวพี่หญิงใหญ่ที่สุด พี่รอง

“ได้” หยุนหลิงตอบ

รวมถึงคุณชายน้อยหยุนล้วนเกิดจากนางจ้าว อาศัยว่าแม่ของพวกนางตอนนี้มีฐานะเป็นถึงฮูหยินเฉิงเซี่ยง หยุนหลิงกับหยุนหลีจึงหยิ่งยโสโอหังเต็มที่

ก็ไม่มีท่าทีหงุดหงิดรำคาญ ทั้งไม่รู้สึกโศกเศร้าเสียใจแต่อย่างใด แค่ส่ายหน้าอย่างจนใจ

ณ. เรือนชุน

ก็ถามทันทีว่า: "ที่เรือนหน้าเป็นอย่างไรบ้าง? คุณหนูใหญ่กลับมาคงจะคึกคักมากใช่หรือไม่? นางสุขสบายดีหรือไม่?

(อี๋เหนียง หมายถึงอนุภรรยา)

[ร้อน] อ่านนวนิยาย จอมนางข้ามพิภพ บทที่ 60 ฮูหยินตัดสินใจก็ดีแล้ว

นวนิยาย จอมนางข้ามพิภพ ได้รับการเผยแพร่ไปยัง บทที่ 60 ฮูหยินตัดสินใจก็ดีแล้ว พร้อมรายละเอียดใหม่ที่ไม่คาดคิด อาจกล่าวได้ว่าผู้แต่ง Anonymous ลงทุนใน จอมนางข้ามพิภพ อย่างจริงใจเกินไป หลังจากอ่าน บทที่ 60 ฮูหยินตัดสินใจก็ดีแล้ว ฉันก็ทิ้งความเศร้า แต่อ่อนโยน แต่ลึกซึ้งมาก มาอ่านตอนนี้ บทที่ 60 ฮูหยินตัดสินใจก็ดีแล้ว และตอนต่อไปของซีรี่ส์ จอมนางข้ามพิภพ ที่ Good Novel Online ตอนนี้