ทุกคนมองดูหยุนถิงกับเยว่เอ๋อร์ออกไป ต่างก็อิจฉาไม่ไหว
“จวินซื่อจื่อมีเงินเยอะจริงๆ ให้เงินหยุนถิงมาเยอะขนาดนั้น เมื่อกี้ข้าเห็นเงินทุกใบเป็นหนึ่งหมื่นตำลึงทั้งหมดเลย น่าจะมีเป็นแสนได้” ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างอิจฉา
“ซื่อจื่อรักหยุนถิงมาก แต่งงานกันแค่วันเดียวก็ดีกับนางขนาดนี้ ถึงแม้นางจะเป็นแค่อนุภรรยา แต่ก็ดีกว่าภรรยาเอกาก ถึงจะเป็นซื่อจื่อเฟยก็ไม่ได้รับความรักขนาดนี้หรอก”
“ทำไมข้าถึงโชคดีเหมือนนางบ้างนะ สามีที่มีเงินขนาดนี้ ข้าก็อยากได้เหมือนกัน”
“จวินซื่อจื่อไม่ใช่คนทั่วไปที่จะคุมได้นะ ข้าอิจฉาข้ารับใช้คนนั้นมากกว่า คุณหนูแบบนี้ส่งให้ข้าสักโหลเถอะ”
“สินค้าที่แพงที่สุดในร้านก็มีราคาตั้งห้าพันกว่าตำลึง หยุนถิงกลับซื้อแล้วให้ข้ารับใช้โดยไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ รวยจริงๆ ข้าอยากไปเป็นข้ารับใช้ของนางจริงๆ”
ทุกคนต่างก็รู้แล้วว่าจวินซื่อจื่อรักนางมากแค่ไหน แค่หยุนถิงให้ของขวัญทุกคน ก็สร้างฐานคนติดตามที่ชื่นชอบนางได้ไม่น้อยแล้ว ทุกคนต่างก็ปรับเปลียนทัศนคติที่มีต่อนางกันหมด
นางงามลั่วที่นั่งโกรธอยู่บนพื้นจนสีหน้าซีดเซียว มองดูทุกคนเอ่ยชมหยุนถิงไม่หยุด ต่างก็อิจฉาจวินซื่อจื่อที่รักนาง พอนึกถึงหลีอ๋องที่เอาแต่ด่าและเหยียดหยามตัวเอง นางงามลั่วก็โกรธจนเป็นลม
ออกจากร้านเครื่องสำอาง เยว่เอ๋อร์ก็มองคุณหนูอย่างนับถือ: “คุณหนูเก่งมากเลย หล่อมาก นางงามลั่วสมควรแล้วเจ้าค่ะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว ต่อไปมีแต่ข้ารังแกคนอื่น เจ้าต้องจำไว้นะ ถ้าใครรังแกเจ้า ก็โต้กลับไปเลย โต้ให้สุด ถึงฟ้าจะถล่มก็ยังมีซื่อจื่อคอยแบกไว้” หยุนถิงพูดอย่างสะใจ
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะคุณหนู แต่นางงามลั่วกลับไปจะต้องฟ้องหลีอ๋องแน่ พวกเราจะเป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ?” เยว่เอ๋อร์พูดอย่างกังวล
“กลัวอะไร ข้าไม่กลัวว่าจะวุ่นวายหรอกนะ ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ ไป! ไปใช้เงินต่อ” หยุนถิงพาเยว่เอ๋อร์เดินเที่ยวต่อ
เรื่องที่หยุนถิงสั่งสอนนางงามลั่วก็แพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว เกิดประเด็นร้อนทั้งเมือง
เพราะยังไงการจะบอกว่าหลีอ๋องนกเขาไม่ขัน ทั้งเมืองคงมีแต่หยุนถิงคนเดียว ไม่รู้ว่านางพูดจริง หรือเกาะซื่อจื่อได้แล้วตั้งใจใส่ร้ายหลีอ๋องกันแน่
พวกชาวบ้านต่างก็สนใจประเด็นที่หลีอ๋องนกเขาไม่ขัน ทั้งเมืองต่างพากันพูดเรื่องนี้กัน และแพร่ไปถึงจวนซื่อจื่ออย่างรวดเร็ว
จวินหย่วนโยวเพิ่งทำงานเสร็จ ได้ยินข้ารับใช้มารายงาน เล่าเรื่องที่หยุนถิงสั่งสอนนางงามลั่วในร้านเครื่องสำอาง
นึกถึงท่าทางที่แผลงฤทธิ์ของหยุนถิง จวินหย่วนโยวก็ยิ้มอย่างเอ็นดู
ผู้หญิงคนนี้เป็นเหมือนเม่น องค์ชายสี่ถูกนางสั่งสอนต่อหน้าทุกคน และถ้ายิ่งเป็นนางงาม และยังเป็นคนของหลีอ๋องอีก
“ซื่อจื่อ ฮูหยินสั่งสอนนางงามของหลีอ๋อง เกรงว่าหลีอ๋องคงจะไม่ยอมง่ายๆ จะส่งคนไปปกป้องฮูหยินไหมขอรับ?” หลิงเฟิงถาม
“เจ้าไปปกป้องนาง ถ้ามีคนคิดทำร้ายนาง ไม่ต้องคิดมาก ฆ่าได้ทันที ถ้าไม่มี นางสั่งสอนคนจนเหนื่อยแล้ว เจ้าค่อยช่วยนาง” จวินหย่วนโยวสั่ง
หลิงเฟิงกระตุกมุมปาก เป็นครั้งแรกที่ซื่อจื่อให้องครักษ์ประจำกายไปปกป้องฮูหยิน
แต่สำหรับคำสั่งของซื่อจื่อแล้ว หลิงเฟิงพร้อมทำตามเสมอ: “ขอรับ”
พ่อบ้านเข้ามาได้ยินที่พวกเขาพูดกันพอดี ในใจก็อดไม่ไหวจนต้องบ่น ฮูหยินเป็นแบบนั้นใครจะกล้ารังแกนาง ซื่อจื่อกลับส่งหลิงเฟิงไปปกป้อง ให้ความสำคัญกับฮูหยินมากเกินไปแล้ว ตอนนี้พ่อบ้านสาบานในใจว่า จะไม่ล่วงเกินฮูหยินเด็ดขาด
“มีอะไรเหรอ?” จวินหย่วนโยวมองไป
พ่อบ้านรีบทำความเคารพ: “ซื่อจื่อ ด้านนอกมีคนส่งของขวัญมาให้ บอกว่าฮูหยินให้พวกเขาส่งมา ข้าน้อยอยากมาถามว่าจะเอาของพวกนั้นไว้ที่ไหน?”
“เอาเข้ามาสิ รอฮูหยินกลับมาแล้วให้นางจัดการเอง”
“ขอรับ”
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: จอมนางข้ามพิภพ
อัพต่อด้วยจ้า...
รอตอนต่อจ้า...
แต่ละบทที่่อ่านแล้ว ควรมีสีหรือเครื่องหมายที่แตกต่างกัน ผู้อ่านจะได้ทราบว่าเรืื่องนี้อ่านไปถึงบทไหนแล้ว...
รำคานโฆษณาที่เลื่อนเข้ามา เข้าใจได้ว่าต้องหารายได้ แต่ควรนำไปวางไว้ด้านล่างสุด ไม่ด้านซ้ายก็ด้านขวา จะได้ไม่เสียอารมณ์ในการอ่าน ปกติโฆษณาที่อยู่ระหว่างหน้าก็ใหญ่และมากอยู่แล้ว...
ขอร้องทงทีมงานช่วยอัพเดทจนจบด้วยนะคะ😭😭😭😭😭...
เรื่องนี้ทางทีมงานจะอัพเดทต่อมั้ยค่ะ😭...
รอตอนใหม่อยู่นะคะ😭🙏🏻...
เมื่อไหร่จะอัพเพิ่มค่ะหายไปเป็นเดือนแล้วนะ...
รอค่ะ ตามเรื่องนี้มานานมาก อัพตอนต่อจาก 1070 ให้หน่อยค่ะ...
สนุกมากค่ะ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะรบกวนลงต่อให้จบด้วยค่ะ กำลังสนุก...