ดาบพิทักษ์แผ่นดิน นิยาย บท 32

“หลินเซียว คุณย่าเรียกให้ไปทานข้าวด้วยน่ะ”

“คุณ…คุณไม่ไปแล้วมั้ง?” ฉินหว่านชิวมาที่ห้องนอนของหลินเซียวพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ

ความจริงแล้ว ทำแบบนี้ก็เพื่อหลินเซียวเอง ไม่อย่างนั้นหลินเซียวต้องถูกคนตระกูลฉินหัวเราะเยาะแน่

“ผมจะไป”

ทันใดนั้นหลินเซียวก็เงยหน้าขึ้นพูดว่า “คุณไปคนเดียวผมไม่ไว้ใจ”

เพียงแค่ประโยคธรรมดาๆ ก็ทำให้ฉินหว่านชิวอดไม่ได้ที่จะอ้ำอึ้ง

“แต่ว่า…” ฉินหว่านชิวกัดริมฝีปากสีหน้าลำบากใจ

“ไม่มีแต่ ผมเคยบอกแล้วว่าผมจะชดใช้ให้คุณทีละนิดๆ คุณจะยอมเชื่อผมไหม?” หลินเซียวค่อยๆ หันกลับไปสบตาฉินหว่านชิวอย่างเรียบนิ่ง

“ฉะ…ฉันไม่รู้”

ฉินหว่านชิวสับสน เธอส่ายศีรษะก่อนแล้วเปลี่ยนมาเป็นพยักหน้า “ฉันเชื่อคุณค่ะ!”

หลินเซียวเผยรอยยิ้มแล้วกล่าวว่า “ถ้างั้นก็ทำตามที่ผมบอก ผมไปกับคุณด้วย”

ฉินหว่านชิวไม่ลังเลอีกต่อไป เธอพยักหน้าแล้วเดินไปเข็นรถเข็นเตรียมตัวจะออกไป

“ลูกจะทำอะไรน่ะ?”

หวางเฟิ่งเห็นฉากนี้ก็รีบเข้ามาขวางทั้งสองไว้ทันที

“งานเลี้ยงคืนนี้ ใครจะไม่ไปก็ได้ แต่ผมกับหว่านชิวต้องไป” ครั้งนี้หลินเซียวไม่รอให้ฉินหว่านชิวปริปากพูดแทนตัวเอง เขาก็โต้ตอบหวางเฟิ่งเองเลย

“เหอะๆ ทำไม งานเลี้ยงคืนนี้คุณหญิงจัดขึ้นเพื่อแกนั้นเหรอ?” หวางเฟิ่งกอดอกแล้วเบะปากพูดเย้ย

“ใช่” หลินเซียวพยักหน้าเบาๆ

“หลินเซียว ฉันจะบอกอะไรให้นะ แกมัน..” หวางเฟิ่งมือเท้าเอวข้าวหนึ่งกำลังจะปริปากพูด ทว่าถูกฉินเค่อสิงโบกมือขัดไว้ก่อน

“พอได้แล้ว เดี๋ยวก็สายหรอก” ฉินเค่อสิงพูดจบก็เดินออกไปทันที

หวางเฟิ่งมองหลินเซียวแวบหนึ่งก็เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “ถ้าแกยังมีจิตใต้สำนึกอยู่ก็รีบออกจากตระกูลฉินซะ”

“คุณคิดว่าผมทำไปเพื่ออยากอยู่ต่อที่ตระกูลฉินนั้นเหรอ? ผมแค่อยากอยู่ข้างกายหว่านชิว เพื่อชดใช้สิ่งที่ติดค้างเธอ” หลินเซียวจ้องตาหวางเฟิ่งอย่างไม่เกรงกลัว

ตระกูลฉินอันยิ่งใหญ่ทั้งคุณหญิงฉินจนถึงคนรับใช้ในตระกูลฉิน หลินเซียวก็ไม่แม้แต่จะมองพวกเขาไว้ในสายตา

ขอแค่ฉินหว่านชิวไม่บอกให้เขาไป เขาก็จะอยู่ที่นี่ หรือถึงจะต้องไปก็จะไปหลังจากที่ชดใช้ฉินหว่านชิวหมดแล้ว

“ฉันไม่อยากจะสาธยายต่อไปกับแก!” หวางเฟิ่งดูเวลา จากนั้นก็แค่นเสียงฮึออกมาแล้วหันตัวเดินจากไปทันที

เธอไม่อยากนั่งรถของหลินเซียวหรอก รถสปอร์ตสองที่นั่งยังไงก็ไม่มีที่นั่งสำหรับเธออยู่แล้ว

“นี่ มาแล้วๆ!” หญิงวัยกลางคนคนนั้นตาสว่างพร้อมชี้ไปยังบริเวณที่ห่างออกไป

บริเวณห่างออกไปมีรถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นเข้ามาทางโรงแรมหลงเถิง ซึ่งคนที่จะนั่งแท็กซี่มาโรงแรมหลงเถิงได้นั้นก็มีแต่ครอบครัวของฉินหว่านชิวนั่นแหละ

เป็นไปตามคาด รถแท็กซี่จอดลงบริเวณที่ห่างออกไปไกล จากนั้นก็มีหวางเฟิ่งและฉินเค่อสิงลงจากรถ

หวางเฟิ่งตั้งใจไม่ให้รถแท็กซี่ไปจอดตรงหน้าโรงแรมก็เพราะไม่อยากให้คนอื่นเยาะเย้ย ทว่าคนตระกูลฉินกลับรออยู่ข้างนอก เพื่อหัวเราะเยาะพวกเขา

“อ้าว น้าหวางมาแล้วเหรอคะ ให้หนูช่วยจ่ายค่าแท็กซี่ให้ไหมคะ” ฉินเฟยหัวเราะฮ่าๆ แล้วถามออกไปตรงๆ

สีหน้าของหวางเฟิ่งแดงระเรื่อ เพียงแค่กระแอมไปทีหนึ่งไม่ได้ตอบโต้อะไร ส่วนคนอื่นๆ แม้ปากจะไม่พูด แต่มองหน้าก็รู้ว่าสะใจไม่เบา

“ซิงอวี่ รถบีเอ็มของนายเพิ่งซื้อสินะ รุ่นนี้น่าจะหลายแสนหยวนอยู่มั้ง” หญิงวัยกลางคนคนนั้นกล่าวยิ้มๆ

“บรื้นๆๆ!” ทันใดนั้นเอง ก็มีแสงส่องมาแยงตาตามด้วยเสียงคันเร่งของรถดังขึ้น

เฟอร์รารี่คันสีแดงดริฟท์จอดข้างๆ หวางเฟิ่งและฉินเค่อสิง ซึ่งก็คือหลินเซียวและฉินหว่านชิวที่ตามมาข้างหลัง

เมื่อฉินหว่านชิวลงจากรถ สีหน้าของคนตระกูลฉินก็เปลี่ยนไปทันที

“อะไรกัน? เฟอร์รารี่งั้นเหรอ? แล้วนั่นคือฉินหว่านชิวน่ะเหรอ?”

“อย่ามาตลกหน่อยเลย ไม่เจอหน้ากันแค่สองวันก็ขับเฟอร์รารี่แล้วเหรอ?”