ดาบพิทักษ์แผ่นดิน นิยาย บท 33

คนตระกูลฉินสีหน้าอ้ำอึ้งขึ้นมาทันที

“หลินเซียว เดี๋ยวฉันพยุงคุณ” ฉินหว่านชิวไม่แม้แต่จะมองผู้คนรอบๆ เธอกางรถเข็นออกแล้วเข้าไปพยุงหลินเซียวไปนั่ง

“ให้ตายเถอะ! หลินเซียวขับเฟอร์รารี่?”

“เขาที่เป็นคนพิการเนี่ยนะจะขับรถได้? ตลกละ”

“ตอนนี้เขาจะพิการหรือไม่พิการไม่สำคัญ ประเด็นคือฉันอยากรู้ว่าเขาไปเอารถนี้มาจากไหน?”

สีหน้าคนตระกูลฉินตะลึงพรึงเพลิดต่างกำลังวิจารณ์กันวุ่น ทว่าฉินเฟยและฉินซิงอวี่กลับดูไม่ดีเอาเสียเลย

“คงจะเช่ามาแสร้งทำเป็นหน้าใหญ่ใจโตน่ะสิ” ฉินซิงอวี่แค่นเสียงฮึกล่าวอย่างไม่พอใจ

“อ้อ!” คนตระกูลฉินเข้าใจในทันที

“หลินเซียว หลังผ่านคืนนี้ไป เดี๋ยวตระกูลฉินจะไล่นายออกจากบ้าน นายเชื่อไหม?” ฉินซิงอวี่เดินเข้าไปแล้วมองหลินเซียวจากมุมสูง

หลินเซียวช้อนมองฉินซิงอวี่ แต่ไม่ได้พูดอะไร

“เหอะๆ…”

ฉินซิงอวี่ก้มตัวลงเล็กน้อยพร้อมยืดตัวเข้าไปมองหลินเซียว

“นาย…เชื่อไหม?” ระยะห่างเท่านี้ ทำให้กลิ่นบุหรี่ในปากฉินซิงอวี่แทบจะกระทบเข้าหน้าของหลินเซียว

คนตระกูลฉินพากันหัวเราะชอบใจ แกมันไอ้พิการหลินเซียวก็ต้องยอมให้คนจูงจมูกอยู่แล้ว

“ฉันกำลังถามนายอยู่” ฉินซิงอวี่ขยับหน้าเข้าไปใกล้อีกแล้วปั้นหน้าภาคภูมิใจ

“เพี๊ยะ!” วินาทีต่อมา เสียงตบก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน

ทุกคนต่างตะลึงงัน

ทุกคนในตระกูลฉินต่างเบิกตากว้างมองดูฉากตรงหน้านี้

เห็นเพียงร่างกายของฉินซิงอวี่โซซัดโซเซไปด้านข้าง มือของเขาจับหน้าเอาไว้แล้วเซถอยหลังไปติดๆ

ส่วนหลินเซียวค่อยๆ เก็บมือด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“พ่อแม่นายไม่สั่งสอนเหรอว่าการที่น้ำลายกระเด็นใส่หน้าคนอื่นเขามันไร้มารยาท” หลินเซียวนั่งมองฉินซิงอวี่อย่างเรียบนิ่งอยู่บนรถเข็น

ฉินหว่านชิวตกใจ ส่วนหวางเฟิ่งและฉินเค่อสิงต่างเบิกตากว้างเช่นกัน ทุกคนในสมาชิกตระกูลฉินเงียบสงบไร้เสียงใดๆ

ไอ้คนไร้ประโยชน์! ไอ้พิการ! ไอ้มอดปรสิตของตระกูลฉิน!!

เขา…เขากล้าตบหน้าฉินซิงอวี่นั้นเหรอ?

ฉินซิงอวี่เป็นหลานรักของคุณหญิงฉิน แต่ตอนนี้กลับถูกหลินเซียวตบหน้า?

“หลินเซียว นายกล้าตบฉัน? นายกล้าตบฉันนั้นเหรอ?” สีหน้าของฉินซิงอวี่กรุ่นโกรธ เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจร้อนเป็นฟืนเป็นไฟ

“นายกล้ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ แล้วทำไมฉันถึงจะไม่กล้าตบล่ะ? หรือไม่ลองยื่นหน้าเข้ามาลองดูอีกทีก็ได้นะ” สีหน้าอารมณ์ของหลินเซียวเรียบนิ่ง

“มารดามันเถอะ!” ฉินซิงอวี่สูญเสียสติ เขาพุ่งเข้าไปหาหลินเซียวทันที

“ซิงอวี่ หยุดนะ!” พ่อของฉินซิงอวี่ตะโกนขึ้น

ไม่ว่าอย่างไรหลินเซียวก็เป็นคนพิการคนหนึ่ง หากฉินซิงอวี่ไปรังแกคนพิการตามใจชอบเช่นนี้จะตกเป็นขี้ปากของคนอื่นเขาได้

การที่เขาห้ามฉินซิงอวี่ไม่ใช่เพราะต้องการจะปกป้องหลินเซียวแต่อย่างใด

ทว่าตอนนี้ฉินซิงอวี่โกรธขึ้นสมอง จะไปเชื่อฟังเขาได้อย่างไร?

เขาเดินเขาไปหาหลินเซียวภายในไม่กี่ก้าวแล้วต่อยลงไปแรงๆ หมัดหนึ่ง

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

ฉินหว่านชิวสะท้าน คิดจะเข้าไปปกป้องโดยสัญชาตญาณ เธอดูแลปกป้องหลินเซียวมาสองปี มันจึงกลายเป็นนิสัยธรรมชาติไปแล้ว

“เชอะ!” หลินเซียวแค่นเสียงเชอะออกมาแล้วยื่นมือดึงฉินหว่านชิวไว้ข้างหลัง

“โอเค” ฉินหว่านชิวพยักหน้าหงึกๆ แล้วเข็นหลินเซียวเข้าไปในโรงแรม

หวางเฟิ่งและฉินเค่อสิงสบตากันด้วยความมึนงง

ความเหี้ยมโหดของหลินเซียวที่ระเบิดออกมาเมื่อครู่นี้ ทำให้ผู้คนสั่นสะท้านจริงๆ

“เขาดูเหมือน…มีความสามารถอยู่บ้างนะ” หวางเฟิ่งนึกถึงฉากที่หลินเซียวตบหน้าของฉินซิงอวี่ ในใจก็รู้สึกดีขึ้นมาทันใด

…

ในห้องอาหารหรูของโรงแรม คนตระกูลฉินต่างพากันนั่งเข้าที่

คุณหญิงฉินนั่งบริเวณหัวโต๊ะ สีหน้ายิ้มแย้มดูท่าจะอารมณ์ดี ทว่าเมื่อเห็นหน้าฉินหว่านชิวและหลินเซียว รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไปเล็กน้อย

ปากของเธอขยับเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

วันนี้เป็นวันดี เธอไม่อยากให้หลินเซียวทำลายอารมณ์ของคนอื่นๆ

“วันนี้ที่เรียกทุกคนมาก็เพื่อจะประกาศเรื่องๆ หนึ่ง ก็คือหลี่ซื่อฟาร์มาซูติคอลตัวแทนจำหน่ายยาอันดับหนึ่งในเมืองเจียงตกลงร่วมงานกับตระกูลฉินของเราแล้ว”

“ซิงอวี่กับเฟยเฟยต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะเซ็นสัญญานี้ไว้ได้” คำพูดนี้ของคุณหญิงฉินเผยออกไป คนในตระกูลฉินต่างก็ผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ชื่นชมฉินซิงอวี่กับฉินเฟยอย่างต่อเนื่อง

เพราะอย่างไรซะ หลี่ซื่อฟาร์มาซูติคอลก็เป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวยมากในเมืองเจียงอยู่แล้ว มีบริษัทมากมายอยากร่วมงานกับพวกเขา แต่พวกเขากลับไม่สนใจเลยสักนิด

มาวันนี้ได้ร่วมงานกับตระกูลฉิน ย่อมเป็นเรื่องดีที่สุดอยู่แล้ว

“อีกเดี๋ยวตัวแทนจากหลี่ซื่อฟาร์มาซูติคอลจะส่งคนมาเซ็นสัญญากับเรา ดังนั้นงานเลี้ยงคืนนี้ หนึ่งคือเพื่อต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ สองคือเพื่อเฉลิมฉลองให้กับซิงอวี่กับเฟยเฟย”

หลังจากที่คุณหญิงฉินกล่าวจบ ผู้คนก็ปรบมือขึ้นทันที

ฉินเฟยยิ้มจนแก้มปริ ส่วนฉินซิงอวี่ปั้นหน้าเย่อหยิ่งแล้วมองฉินหว่านชิวและหลินเซียวด้วยหางตา

“คุณจางใกล้จะมาถึงแล้ว”

ฉินซิงอวี่มองโทรศัพท์แสร้งทำเป็นนิ่งต่อหน้าผู้คนรอบๆ