เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 89

ทำงานกับพิธานมาแปดปีเต็ม มาร์คไม่เคยรู้สึกว่าเจ้านายของเขาน่ากลัวเท่าวันนี้มาก่อน หางตาของลูกน้องคนสนิทเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ตอนหลังของรถหลายครั้ง และแต่ละครั้งเขาก็ต้องรีบถอนสายตากลับมา ก่อนที่จะถูกหางเลขไปด้วย

หลังจากที่เขารายงานเรื่องทั้งหมดที่เจ้านายให้ไปสืบให้ฟัง พิธานก็เหมือนมีเงามืดใหญ่ๆ มาปกคลุมอยู่รอบตัว พิธานไม่ได้โวยวายออกมาแม้แต่คำเดียว ทั้งยังสงบได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครเข้าหน้าพิธานติด แม้แต่คุณดอกแก้วก็ยังถูกสั่งให้อยู่แต่บนเพนท์เฮ้าส์ไม่ให้ออกไปไหน

ท่ามกลางคลื่นทะเลที่เงียบสงบ มาร์ครู้สึกได้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดผ่านเข้ามา

รถคันหรูจอดลงที่หน้าคอนโดที่คุ้นเคย เมื่อก่อนพิธานมาที่นี่ค่อนข้างบ่อย แต่พอหลังจากมีดอกแก้ว เขาก็ไม่ค่อยได้มาที่นี่อีก เขาเป็นคนซื้อที่นี่ด้วยเงินสด และพอตัดสินใจจบความสัมพันธ์ เขาก็ยกห้องที่ซื้อไว้ให้คนที่อาศัยมาแรมปีเป็นเจ้าของแทน

แต่วันนี้เขาจะมาทวงทุกอย่างคืน ในเมื่อคิดจะทำร้ายคนที่เขารัก เขาก็จะไม่ให้อะไรติดตัวไปแม้แต่บาทเดียว!

ไม่ต้องรอให้ลูกน้องเปิดประตูให้เหมือนทุกที พิธานก็เป็นคนดันประตูออกกว้างด้วยตัวเอง ก่อนจะก้าวลงมายืนอย่างสง่างามเรียกสายตาจากใครหลายคนให้หันกลับมามอง แต่ชายหนุ่มไม่ได้สนใจใคร ขายาวรีบก้าวเร็วๆ เข้าไปในตึกสูงทันที

รองเท้าหนังสีดำขลับก้าวไปตามทางเดินของชั้นยี่สิบแปด สีหน้าของพิธานยังคงเรียบนิ่ง แต่ยิ่งก้าวเข้าใกล้ห้องที่เป็นเป้าหมายเท่าไหร่ แววตาคู่นั้นก็ยิ่งฉายแววโกรธเคืองมากเท่านั้น

ติ๊งหน่อง!

พิธานเลือกกดกริ่งหน้าห้องแทนการบุ่มบ่ามเข้าไป เขาหันหลังให้ตาแมวทั้งๆ ที่รู้ว่าคนในห้องต้องจำได้ แต่โชคร้ายที่เธอไม่ได้สังเกต เพราะคิดว่าเป็นคนส่งข้าวที่เธอเพิ่งโทรไปสั่งเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

“ทำไมมาส่งช้า อ๊ะ!” เสียงตวาดแว๊ดขาดห้วน ดวงตาเบิกกว้าง เมื่อคนที่คิดว่าเป็นเด็กส่งข้าวเป็นใครบางคนที่เธอคุ้นเคย ถึงจะเห็นแค่เพียงแผ่นหลัง แต่เธอก็จำได้ขึ้นใจ “เสี่ย!”

แวบแรกในใจของหญิงสาวเธอรู้สึกยินดี แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เธอไม่พร้อมเจอหน้าเสี่ย มือบางจึงทำท่าจะปิดประตูลง

ปัง!

แต่มาร์คไวกว่า เขาเอื้อมมือไปดันประตูให้เปิดกว้าง แรงผู้หญิงที่ไม่สามารถสู้ผู้ชายได้ทำให้ประตูชนเข้ากับกำแพงเสียงดัง และเสียงก้องกังวานนั้นก็ปลุกใครบางคนให้ลุกขึ้นมาดู

“เสียงอะไรหวานใจ?”

ร่างที่พันด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวเดินเข้ามาโดยไม่รู้ชะตากรรม ผมหยักศกฟูฟ่อง ตาสองข้างเปิดไม่สุด สภาพเหมือนคนที่ยังไม่ตื่นนอนดี

“พี่แมน เข้าไปก่อน”

“ทำไม? นี่ใคร ผัว?”

“ไม่ใช่!” คนที่ตอบคือพิธาน เขามองชายตรงหน้าด้วยสายตาเหยียดยัน

เกิดมาพิธานไม่เคยเหยียดใคร เขาไม่ได้รวยมาตั้งแต่เกิด เขารู้ดีว่าชีวิตที่ไม่ได้ร่ำรวยมันเป็นอย่างไร แต่กับคนตรงหน้านี้ เขาบอกตรงๆ ว่าเขาไม่ให้เกียรติในฐานะมนุษย์ด้วยซ้ำ