บทที่ 13
“จัดเตรียมแท่นรองลงจากรถม้าให้พร้อม!”
เบเจอร์รีบวิ่งเข้าไปใกล้ ตะโกนสั่งข้ารับใช้เสียงดัง ราวกับกลัวรถม้าของกลุ่มการค้าดิวรักจะจอดก่อนที่เขาจะไปถึง
เครย์ลีบันที่เดินตามหลังมาพร้อมกับรูลลักเดาะลิ้นเสียงแผ่วดังจิ๊จ๊ะ
ระหว่างที่รอกลุ่มการค้าดิวรักขนตัวอย่างสิ่งทอมา เขาได้ทำการสืบเรื่องเกี่ยวกับหัวหน้ากลุ่มการค้า
ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ หัวหน้ากลุ่มการค้าเป็นคนของจักรพรรดินีพูดให้ถูกก็คือ เจ้าตระกูลอังเกนัสคนปัจจุบันมีความสัมพันธ์เป็นลุงนั่นเอง
หากจะนับลำดับญาติ คนคนนี้เป็นแค่ญาติห่างๆ จากตระกูลสายกลาง แต่เพราะเป็นบุคคลที่เติบโตมาอย่างสนิทสนมกับจักรพรรดินีมาตั้งแต่เด็ก จึงมีบทบาทที่สำคัญเป็นอย่างมากแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ท่าทางของเบเจอร์มันโอเวอร์เกินเหตุ
อีกฝ่ายเป็นคนของจักรพรรดินีก็จริง แต่เบเจอร์เองก็เป็นถึงบุตรชายคนโตของเจ้าตระกูลลอมบาร์เดีย ไม่จำเป็นเลยที่เขาจะต้องแสดงท่าทางนอบน้อมถึงขนาดนั้น
ต่อให้เป็นอังเกนัสซึ่งเป็นตระกูลของจักรพรรดินีองค์ปัจจุบัน ก็ไม่ใช่ตระกูลที่จะกล้ามาเปรียบเทียบกับลอมบาร์เดียอย่างแน่นอน
ที่เครย์ลีบันเดาะลิ้นด้วยความไม่พอใจ รูลลักที่ยืนอยู่ข้างๆ ย่อมไม่มีทางไม่ได้ยิน แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีสีหน้าไม่พอใจเลยแม้แต่น้อยเขาเพียงแค่ยืนเอามือไขว้หลัง มองบุตรชายคนโตของตัวเองด้วยนัยน์ตาที่ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าคิดอะไรอยู่เท่านั้น
สุดท้ายเมื่อเบเจอร์เข้าไปช่วยเปิดประตูรถม้าแทนข้ารับใช้ หัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรักก็ลงมาจากรถม้าด้วยความคุ้นเคยเป็นอย่างดี ก่อนจะโค้งศีรษะทักทายไปทางรูลลัก
อย่างน้อยคนคนนี้ก็เป็นคนที่รู้ลำดับขั้นที่เหมาะสมสินะ
เครย์ลีบันหัวเราะเยาะในใจ
“ลำบากเดินทางแล้ว มาตรวจสอบสินค้ากันก่อนเข้าไปข้างในเป็นอย่างไร”
“ได้ครับ”
หัวคิ้วของหัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรักขมวดลงเล็กน้อยเขานำผ้าทอมาด้วยเพราะอีกฝ่ายบอกให้เอามาดูก็จริง แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นส่วนหนึ่งของเงื่อนไขการค้าจริงๆ
เบเจอร์ซึ่งรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะหลายครั้งให้หัวหน้ากลุ่มการค้าวางใจว่ามันเป็นแค่ขั้นตอนการทำงานเท่านั้นรีบเดินเข้ามาขวางหน้ารูลลัก ก่อนจะเอ่ยพูด
“ท่านพ่อ จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นด้วยหรือครับ หัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรักเองก็นำสินค้ามาแสดงความจริงใจถึงที่นี่แล้ว…”
“หลบไป”
นัยน์ตาขุ่นเคืองของรูลลักมองจ้องไปยังเบเจอร์ แม้จะไม่ได้ขมวดคิ้วทำหน้านิ่วหรือจ้องเขม็งอะไรขนาดนั้น แต่เบเจอร์ที่เห็นสายตานั่นกลับกระตุกเกร็งในทันที
“ข้าเคยสอนให้ขวางหน้าเจ้าตระกูลได้หรือ”
“อา…”
ในตอนนั้นเองเบเจอร์จึงค่อยตระหนักได้ถึงความผิดพลาดของตน ก่อนจะรีบก้าวขาไปด้านข้างหนึ่งก้าว เพื่อหลบทางให้อย่างรวดเร็ว
“เปิดผ้าคลุมออก”
เมื่อได้ยินคำสั่งของรูลลัก เหล่าข้ารับใช้จึงเปิดผ้าคลุมรถม้าขนสัมภาระที่กลุ่มการค้าดิวรักนำติดมาด้วย
“อืม”
รูลลักยื่นมือออกไปลูบผ้าทอครางเสียงทุ้มต่ำ
เนื้อผ้าทั้งหยาบ ทั้งไม่สม่ำเสมอ
“เครย์ลีบัน”
ทันทีที่รูลลักเรียก เครย์ลีบันก็เข้ามาใกล้คล้ายกับรอคอยอยู่แล้ว
ผิดไปจากที่คิดเสียที่ไหนล่ะ พอได้ลองสัมผัสเนื้อผ้าทอ สีหน้าของเขาเองก็ไม่ดีเลยเช่นกัน
“ทำมาจากวัสดุอะไรครับ”
เครย์ลีบันเอ่ยถามหัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรัก
“อา เรื่องนั้น…”
หัวหน้ากลุ่มการค้าลังเลไปชั่วครู่ ราวกับคิดอะไรไม่ออก
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล [นิยายแปล]
น่าสนุก...