สิ่งแรกที่ฟีเรนเทียหยิบออกมาจากกองของขวัญคือผ้าคลุมผืนหนาสำหรับใช้ในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว
มันเป็นดีไซน์ที่คล้ายกันกับผ้าคลุมสีดำที่เฟเรสใช้อยู่บ่อยๆ ในตอนที่เขาโตเป็นผู้ใหญ่
เธอสะบัดปัดฝุ่นคร่าวๆ กางมันออก ก่อนจะช่วยคลุมมันรอบคอของเฟเรส
นัยน์ตาของเด็กหนุ่มขยับมองแต่ผ้าคลุมผืนหนาที่พันอยู่บนไหล่ของเขา
“อืม ว่าแล้วเชียว เหมาะจริงด้วย”
ที่แท้มันก็มีเหตุผลที่เขาเอาแต่สวมมันทั้งวันทั้งคืนจนนึกว่ามันเป็นชุดยูนิฟอร์มอยู่นี่เอง
มันช่วยขับให้ผิวขาวเนียนไร้จุดด่างดำและผมสีดำสนิทของเฟเรสดูโดดเด่นยิ่งกว่าผ้าคลุมที่ถูกปักลายหรูผืนนี้เสียอีก
“อย่าเที่ยวไปไหนมาไหนทั้งๆ ที่อากาศหนาวนะ ใส่นี่ไว้ให้ดีล่ะ”
เธอมองเฟเรสที่ยอมใส่ผ้าคลุมที่เธอช่วยพันให้อย่างว่าง่ายด้วยความพอใจ ก่อนจะหยิบเอาของขวัญชิ้นที่สองออกมา
มันคือดาบไม้ที่ปลายแทงเด่นขึ้นมาให้เห็นพ้นขอบกระเป๋า
“อึก หนักจัง”
หนักมากเสียจนเธอยกมันด้วยสองมือแทบไม่ไหว
“ข้ารู้ว่าเจ้ามีดาบไม้อยู่แล้ว แต่เท่าที่เห็นครั้งก่อนมันดูเหมือนจะเบาเกินไปสำหรับเจ้าน่ะ ก็เลยเอามาให้”
ที่จริงต้องบอกว่า ขโมยมาจากของของสองแฝดนั่นถึงจะถูก
แต่เฟเรสไม่จำเป็นต้องรู้ละเอียดขนาดนั้นหรอก
“ลองแกว่งดูสักครั้งสิ”
คำพูดของเธอทำให้เฟเรสถือดาบไม้ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะแกว่งมันเบาๆ
ฟิ้ว!
เพราะข้างในแกนกลางของดาบไม้มันเสริมไว้ด้วยเหล็กกล้าที่หนักมาก มันจึงแตกต่างกันตั้งแต่เสียงยามฟันตัดสายลม
“อา”
นัยน์ตาเฉยชาของเด็กหนุ่มเบิกกว้าง
“เป็นไง ถูกใจมั้ย”
“…อื้อ”
“งั้นเอานี่ไปด้วย”
สิ่งที่เธอหยิบออกมาจากกระเป๋าคือ คู่มือการฟันดาบ
เฟเรสรับหนังสือปกหนังเนื้อหยาบไปถือไว้ เขาอ่านออกเสียงท่องชื่อหนังสือที่ถูกเขียนไว้บนหน้าปก
“ ‘คู่มือการฟันดาบบราวน์’ ?”
“ใช่แล้ว ไม่ใช่ ‘คู่มือการฟันดาบอาณาจักร’ แต่เป็น ‘คู่มือการฟันดาบบราวน์’ น่ะ!”
เธอโอ้อวดอย่างเต็มที่ แต่เฟเรสดูเหมือนจะไม่รู้เลยสักนิดว่ามันแตกต่างกันยังไง
แบบนี้ที่เอาของดีมาให้มันก็กลายเป็นไร้ค่าไปเลยไม่ใช่เหรอเนี่ย
สุดท้ายเธอจึงต้องลงมืออธิบายให้เขาฟังด้วยตัวเอง
“ที่จริงแล้วไม่ว่าจะเป็น ‘การฟันดาบแบบอาณาจักร’ หรือ ‘การฟันดาบแบบบราวน์’ มันก็คล้ายๆ กัน ก็แค่ ‘การฟันดาบแบบบราวน์’ ที่เมื่อก่อนเคยใช้กันไปทั่ว มันถูกเปลี่ยนมาเรียกว่าเป็น ‘การฟันดาบแบบอาณาจักร’ เท่านั้นเองน่ะ แต่หนังสือที่ออกมาใหม่สมัยนี้ทุกเล่มมีแต่ใช้ชื่อว่า ‘การฟันดาบแบบอาณาจักร’ แต่อันนี้เนี่ย แค่มองก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอว่าเก่าแก่มาก”
“อื้อ จริงด้วย”
“งั้นหมายความว่าไงล่ะ”
“อันนี้คือหนังสือที่เขียนบอก ‘การฟันดาบแบบบราวน์’ ของจริงเหรอ”
“ถูกต้อง! ใช่แล้วละ! ยิ่งกว่านั้นมันยังเป็นฉบับที่เจ้าตระกูลบราวน์คนก่อนเป็นคนเรียบเรียงและปรับแต่งใหม่เองด้วยนะเล่มนี้น่ะ!”
มันเป็นโชคดีที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า หนังสือเล่มนี้จะตกมาอยู่ในครอบครองของเธอ
เธอพบว่ามันถูกเสียบไว้อยู่มุมหนึ่งบนชั้นหนังสือในห้องสมุดที่ท่านปู่สร้างให้ แล้วก็นึกถึงเฟเรสขึ้นมาในทันที
คู่มือการฟันดาบแบบบราวน์ฉบับออริจินัลนี่น่ะ มันเป็นของขวัญที่สมบูรณ์แบบสำหรับเฟเรสมากที่สุด
แตกต่างจากเธอที่กำลังตื่นเต้นสุดๆ หมอนี่เพียงแค่ก้มมองหนังสือที่ถือไว้ในมือด้วยใบหน้านิ่งอีกครั้ง
แต่คงจะถูกใจมากอยู่เหมือนกัน ดูจากการที่เขาใช้นิ้วมือลูบหน้าปกหนังสือไม่หยุด
“น่าเสียดายอยู่เหมือนกันนะ ที่หนังสือนั่นมันไม่ใช่ของนาย”
“แล้ว?”
“เอาเป็นว่าอ่านหนังสือนั่นตามใจอยากไปก่อนก็แล้วกัน ในอนาคตอาจจะมีคนมาขอมันคืนน่ะ เพราะงั้นเอาไว้ถึงตอนนั้นค่อยให้”
“…ไม่เอา”
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล [นิยายแปล]
น่าสนุก...