เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 486

ตอนที่ 486 นี่……นี่ข้าควรจะชี้แนะเช่นไร

‘รักนายท่านของเจ้างั้นหรือ ? ’

เมื่อได้ยินดังนั้น หนิงซู่ซู่พลันมีสีหน้าเปลี่ยนไป อดมิได้ที่ต้องพินิจพิจารณาผู้เฒ่าชุดดำใหม่อีกครั้ง

‘จิตวิญญาณอาวุธผู้นี้หาใช่คนธรรมดาไม่’

‘แล้วผู้ที่น่ากลัวเช่นเขา จะมีนายท่านที่ร้ายกาจเพียงใดกัน ? ’

‘ยิ่งไปกว่านั้น เขากลับถามว่าข้ารักนายท่านของเขาหรือไม่ ? ’

‘เช่นนั้นแล้วนายท่านของเขาคือผู้ใดกัน ? ’

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาคู่งามของหนิงซู่ซู่พลันเปล่งประกายขึ้น

‘จริงสิ ! ’

‘นายท่านของจิตวิญญาณอาวุธที่น่ากลัวผู้นี้ คงมิใช่เย่ฉางชิงหรอกกระมัง ? ’

‘แต่หากเป็นเย่ฉางชิงจริง ๆ ’

‘ก่อนหน้านี้จู่ ๆ เขาก็พาจิตวิญญาณของนักพรตเสวียนจีหนีไป เรื่องนั้นก็คงจะสามารถอธิบายได้แล้ว’

‘อืม ! ’

‘คงจะเป็นเย่ฉางชิง’

‘มิใช่สิ ! ’

‘ต้องเป็นเย่ฉางชิงอย่างแน่นอน ! ’

‘มิเช่นนั้นต้องเป็นบุคคลเช่นไร ที่จะทำให้เขาเรียกขานว่านายท่านได้ ’

ใคร่ครวญอยู่สักพัก หนิงซู่ซู่จึงเอ่ยถามผู้เฒ่าชุดดำว่า “ก่อนหน้านี้ที่วังเสวียนจีถูกฆ่าล้างสำนัก เป็นฝีมือของท่านใช่หรือไม่ ? ”

ผู้เฒ่าชุดดำนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะยอมรับออกมาตรง ๆ “ถูกต้อง วังเสวียนจีถูกข้าทำลายเอง”

หนิงซู่ซู่เอ่ยถามต่ออีกว่า “เพราะเหตุใดกัน ? ”

ผู้เฒ่าชุดดำหัวเราะออกมาเสียงเย็น “มิมีอันใดมาก เพราะเหอเสวียนจีทำให้ข้าเกือบต้องมีเรื่องแค้นเคืองกับนายท่าน ดังนั้นผลกรรมนี้วังเสวียนจีทั้งหมดจะต้องรับเอาไว้”

เอ่ยเพียงเท่านั้น ผู้เฒ่าชุดดำก็เหมือนกังวลว่าหนิงซู่ซู่จะรู้สึกมิพอใจ จึงมีท่าทีอ่อนลง พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนว่า “เจ้าอย่าได้โกรธเคืองข้าเลย”

“ข้าจะบอกความจริงบางอย่างกับเจ้า ก่อนหน้านี้หากมิใช่เพราะข้ายื่นมือเข้าช่วย เกรงว่าตอนนี้เจ้าคงดับสูญไปแล้ว แม้หอกสีเลือดที่สร้างจากหลักเต๋าด้ามนั้น ในสายตาของข้าเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่มันกลับสามารถสังหารเจ้าได้อย่างง่ายดาย”

หนิงซู่ซู่พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เดิมทีนางคิดว่าเป็นเย่ฉางชิงที่ยื่นมือเข้ามาช่วยนางเอาไว้ แต่คิดมิถึงว่าจะเป็นจิตวิญญาณอาวุธตรงหน้า

แต่……เหตุใดเขาต้องช่วยนางด้วย ?

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก หนิงซู่ซู่ก็ค่อย ๆ คลายความระแวงลง พลางถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “เหตุใดท่านต้องช่วยข้าด้วย หรือว่าช่วยข้าแล้วท่านได้ประโยชน์อันใดกัน ? ”

“ประโยชน์งั้นหรือ”

ผู้เฒ่าชุดดำยิ้มกว้าง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “จุดประสงค์ที่ข้าช่วยชีวิตเจ้าและมาหาเจ้าในยามนี้ก็คือ ข้าจะทำให้เจ้าเป็นที่โปรดปรานของนายท่าน”

“ส่วนเหตุผลตอนนี้ยังมิถึงเวลา และข้ายังมิสามารถบอกเจ้าได้ แต่ว่าข้าขอรับประกันว่า หลังจากที่นายท่านปลดผนึกความทรงจำแล้ว ความจริงทุกอย่างย่อมปรากฏขึ้น”

หนิงซู่ซู่ลังเลอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยอย่างอึกอักว่า “ข้ายังมีอีกหนึ่งคำถาม”

ผู้เฒ่าชุดดำยังคงตอบคำถามของนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “เชิญกล่าวมาได้เลย”

“ผู้ที่เก่งกาจเช่นท่านยังยอมเป็นลูกสมุนให้เขา เช่นนั้นตัวตนที่แท้จริงของเย่ฉางชิงเป็นผู้ใดกันแน่ ? ”

หนิงซู่ซู่เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “หรือพวกท่านมาจากแดนเซียนโบราณในตำนาน ส่วนตัวตนที่แท้จริงของเขาก็คือ เซียนผู้เป็นผู้นำท่านใดท่านหนึ่งของแดนเซียนโบราณเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“แดนเซียนโบราณ ? ”

ผู้เฒ่าชุดดำมีสายตาดูแคลน ก่อนจะส่ายหน้ายิ้ม ๆ

“ข้าตอบเช่นนี้ก็แล้วกัน แดนเซียนโบราณหาใช่ปลายทางของวิถีเซียนไม่ ส่วนตัวตนที่แท้จริงของนายท่านเป็นผู้ใดกันแน่นั้น ตอนนี้เจ้าอย่าเพิ่งรู้เลยจะดีกว่า”

“เจ้าแค่จำเอาไว้ว่า นายท่านผนึกความทรงจำก็เพื่อสัมผัสเส้นทางการบำเพ็ญเพียร เขาในตอนนี้เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้น”

“ส่วนเจ้ารักเขามิใช่หรือ เช่นนั้นก็แค่พยายามทุกวิถีทางเพื่อสานสัมพันธ์กับเขาซะ หากสามารถร่วมหอลงโรงกันได้ยิ่งดี”

สิ้นเสียงนี้ หนิงซู่ซู่พลันนิ่งงัน ใบหน้าพริ้มเพราแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

‘หรือการที่จิตวิญญาณอาวุธบอกว่าจะช่วยข้า ก็คือช่วยจับคู่ให้ข้ากับเย่ฉางชิงเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน