เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 506

ตอนที่ 506 ขอผู้อาวุโสได้โปรดปรานีด้วย

ขณะที่เย่ฉางชิงกำลังเผชิญหน้ากับเหล่าจ้าวปีศาจทั้งหลายเพียงลำพังอยู่นั้น

อู๋ไท่เหอและขงซิงเจี้ยนแห่งนิกายกระบี่สวรรค์ รวมถึงบรรพบุรุษอีกสองคนของนิกายจื่ออวิ๋น และยังมีเหล่าผู้อาวุโสของนิกายกระบี่สวรรค์ บัดนี้ต่างก็ได้ปรากฏตัวขึ้นบนยอดเขาหลายลูกที่อยู่ไกลออกไปหลายลี้

แน่นอนว่าพวกเขามิได้มาเพื่อช่วยต่อสู้ แต่แค่มาดูการต่อสู้ที่ไร้พ่ายของท่านเย่เท่านั้น

เพราะแม้แต่พวกอู๋ไท่เหอก็ยังมิสามารถต้านทานการโจมตีของจ้าวปีศาจได้

นั่นหมายความว่าด้วยตบะบารมีของพวกเขา จึงยังมิแข็งแกร่งพอที่จะเข้าร่วมการต่อสู้ในครั้งนี้

“ตำหนักโบราณที่ลอยอยู่ด้านหน้าของท่านเย่เป็นสมบัติล้ำค่าอันใดกันแน่ ถึงสามารถสะกดจ้าวปีศาจทั้งหกตนเอาไว้ได้ ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก ! ”

“หากมิมีสิ่งใดผิดพลาด นั่นคงจะเป็นตำหนักเทพวาสนาอย่างแน่นอน ! ”

“ตำหนักเทพวาสนางั้นหรือ ? จริงสิ ครั้งก่อนที่ท่านเย่ลงมือสังหารเซียนทุรชน เหมือนว่าเขาก็จะใช้ตำหนักเทพวาสนานี้เหมือนกัน”

“ถูกต้อง เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ”

“เฮ้อ ถ้าเช่นนั้นศึกในครั้งนี้ก็มิมีอันใดต้องกังวลแล้ว เซียนทุรชนยังถูกสังหาร ผู้แข็งแกร่งของเผ่าปีศาจเหล่านี้แม้จะมีพลังแข็งแกร่ง แต่เมื่อเทียบกับเซียนทุรชนแล้ว เกรงว่ายังด้อยกว่าอีกกระมัง ? ”

“ก็มิแน่หรอก เผ่าปีศาจมิเหมือนกับผู้บำเพ็ญเพียรที่เป็นมนุษย์อย่างพวกเรา กายเนื้อของพวกเขาแข็งแกร่งกว่าพวกเราหลายเท่า หลังจากบำเพ็ญเพียรถึงระดับหนึ่งแล้ว ยังสามารถเปิดความทรงจำที่ได้รับการถ่ายทอดในตำนานได้อีกด้วย”

“มิเพียงเท่านั้น ดูท่าทางของพวกเขาแล้วดูเหมือนว่าจะสะกดตบะบารมีไว้อีกด้วย หากพวกเขาต่างทะลวงพันธนาการแล้วร่วมมือกัน เกรงว่าพลังที่แท้จริงอาจเหนือกว่าเซียนทุรชนก็เป็นได้”

“ข้ามองว่าที่พวกเจ้าเอ่ยมาช่างไร้สาระสิ้นดี ด้วยความเก่งกาจของท่านเย่เกรงว่าทั้งสวรรค์บูรพาคงมิมีผู้ใดเทียบเคียงได้ ตอนนี้คงขึ้นอยู่กับอารมณ์ของท่านเย่แล้ว”

“ผู้อาวุโสลวี่กล่าวได้ถูกต้อง ต่อหน้าของท่านเย่ศัตรูเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงแต่มดปลวกเท่านั้น จะฆ่าจะแกงล้วนขึ้นอยู่กับอารมณ์ของท่านเย่ก็เท่านั้น”

“หืม……จิตกระบี่งั้นหรือ ? ”

“หรือว่าท่านเย่จะใช้วิถีกระบี่ที่ไร้เทียมทานสู้กับจ้าวปีศาจเหล่านั้นงั้นหรือ ? ”

“คงจะเป็นเช่นนั้น มิใช่สิ……ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ! ”

“ทุกท่าน ในเมื่อท่านเย่จะแสดงวิถีกระบี่ที่ไร้เทียมทาน ก็อย่ามัวแต่ถกเถียงกันอยู่เลย จงตั้งใจดู ตั้งใจศึกษา เพราะโอกาสเช่นนี้หาได้ยากยิ่งนัก”

“น้อมรับคำสั่งท่านประมุข ! ”

……

……

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากได้ยินคำถามของเย่ฉางชิงอีกครั้ง

มิว่าจะเป็นจ้าวปีศาจหน้าหยก จ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียว หรือว่าจ้าวปีศาจคิ้วแดงที่แปลงเป็นร่างเดิมแล้ว และกำลังเตรียมจะลงมือ ต่างมีเส้นเลือดยกขึ้นที่ขมับ มุมปากกระตุกขึ้นมาอย่างควบคุมมิได้

เชื่อในแสง ?

เชื่อในแสงอันใดกัน ?

เจ้ามนุษย์ผู้นี้หมายความว่าเยี่ยงไรกันแน่ ?

เหตุใดต้องถามคำถามประหลาด ๆ เช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมาด้วย ?

หรือว่าเขากำลังรอผู้ใดอยู่ และคำถามนี้เป็นเพียงสัญญาณลับระหว่างทั้งคู่ ?

หากตอบถูก อีกฝ่ายก็จะสละตำหนักเทพวาสนาให้งั้นหรือ ?

แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น แล้วเราควรจะตอบเช่นไรดี ?

รัก คือแสงสว่าง

ยากจริง ๆ !

จนเวลาผ่านไปหลายอึดใจ

จ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวที่อยู่ในร่างเดิมก็เหมือนจะทนต่อไปมิไหว พลันเงยหน้าคำรามออกมาอย่าเหลืออด

ทว่าขณะที่สมองของทุกคนกำลังมึนงงอยู่นั้น กลับยินเสียงคำรามดังขึ้นมา แม้จะมิชัดเท่าไรนัก

โธ่ถัง !

ขณะเดียวกัน เมื่อเย่ฉางชิงได้ยินคำที่ฟังมิชัด ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน

‘โธ่ถัง ? ’

‘นี่มัน ! ! ! ’

‘หรือว่ามังกรยักษ์ตัวนี้จะมาจากอีกโลก ดังนั้นจึงได้มีปฏิกิริยาเช่นนี้ ? ’

‘ไม่ ! ’

‘เป็นไปมิได้ ! ’

ทว่าพวกจ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวต่างก็รู้ดีว่า หากตอนนี้มิรวมพลังกันต้านทานจิตกระบี่แห่งแสงอันน่ากลัวนี้ เกรงว่าแค่จิตกระบี่แห่งแสงสายเดียว ก็คงเพียงพอที่จะทำให้พวกเขาดับสูญได้แล้ว

“ทุกท่าน สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังแล้วใช่หรือไม่ ? ”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็มิต้องกังวลใด ๆ อีกแล้ว จงแปลงเป็นร่างเดิมให้หมด แล้วรวมตัวเป็นห้าสัตว์ป้องสวรรค์ต้านจิตกระบี่สายนี้กันเถอะ ! ”

จ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวที่มีใบหน้าสิ้นหวัง และมีสภาพสะบักสะบอมเอ่ยออกมา

จ้าวปีศาจคิ้วแดงรวมถึงจ้าวปีศาจด้านหลังของอีกเขาสี่ตนต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเงยหน้าคำรามขึ้นฟ้า ระเบิดไอพลังบนกายออกมาทันที ก่อนจะแปลงเป็นร่างเดิมในพริบ

เวลามิถึงอึดใจ

จ้าวปีศาจคิ้วแดงก็แปลงกายเป็นวิหคเพลิงที่ร่างทั้งร่างลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง มีขนอันบริสุทธิ์ ร่างยาวถึงร้อยจั้ง เรียกได้ว่าปิดฟ้าบังตะวันเลยก็ว่าได้

ส่วนจ้าวปีศาจอีกสี่ตนก็กลายร่างเป็น เต่า พยัคฆ์ขาว และพยัคฆ์ดำตามลำดับ

จากนั้นรอบกายของพวกเขาก็เปล่งแสงสีเลือดออกมา สัญลักษณ์เก่าแก่นับมิถ้วนปรากฏขึ้น ไอพลังและพลังปราณไหลวน ก่อนจะหลอมรวมเข้าด้วยกัน

โดยแต่ละตัวต่างก็ท่องคาถาที่แตกต่างกันไป เหมือนต้องการร่ายเคล็ดวิชาลับโบราณอันใดบางอย่าง

ทันใดนั้นตรงกลางของพวกเขา ก็เกิดกระดานเซียนอันน่าอัศจรรย์ขึ้น

เมื่อกระดานเซียนค่อย ๆ หมุนช้า ๆ สัญลักษณ์และลวดลายค่ายกลโบราณก็เปล่งแสงริบหรี่ออกมา และพ่นหมอกแสงมงคลอันเจิดจ้าตลบอบอวลไปทั่ว

พร้อมกันนั้นยังแผ่คลื่นแสง ออกไปอย่างต่อเนื่อง

ทว่าวินาทีต่อมา สิ่งที่ทำให้พวกเขาตะลึงจนอ้าปากค้าง ก็คือ ระหว่างที่ลำแสงยาวหลายพันจั้งและแฝงสุดยอดเจตนาแท้จริงของกระบี่สายหนึ่ง ปะทะเข้ากับคลื่นแสงที่เป็นชั้น ๆ

คลื่นแสงนั้นกลับระเบิดออกราวกับถูกมีดฟันก็มิปาน

แม้จะเป็นเช่นนั้น ทว่าจิตกระบี่แห่งแสงสายนั้นกลับมิมีทีท่าว่าจะหยุดลงแต่อย่างใด มิหนำซ้ำยังคงพุ่งมาหาพวกเขา ด้วยพลังทำลายล้างอันรุนแรง

มิเพียงเท่านั้นขณะที่จิตกระบี่แห่งแสงห่างจากพวกเขาเพียงร้อยจั้ง เรื่องที่แปลกประหลาดกว่านั้นก็เกิดขึ้น

จ้าวปีศาจทั้งหลายต่างสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า จิตกระบี่แห่งแสงอันน่ากลัวสายนี้ยังสะกดจิตวิญญาณของพวกเขาเอาไว้อีกด้วย

เลอะเลือนเกินไปแล้ว !

ก่อนหน้านี้พวกเราประเมินฝีมือของมนุษย์ผู้นี้ต่ำเกินไปจริง ๆ !

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ผู้แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าปีศาจต่างก็รีบสลายค่ายกลห้าสัตว์ป้องสวรรค์ลง ก่อนจะเปลี่ยนมาหมอบกราบอยู่กลางอากาศโดยพร้อมเพรียงกันอย่างมิลังเลใด ๆ

“พวกเรามิได้ตั้งใจล่วงเกิน ขอผู้อาวุโสได้โปรดปรานีด้วยขอรับ ! ”