เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 509

ตอนที่ 509 คงต้องรบกวนท่านเย่เสียแล้ว

เย่ฉางชิง “……”

เมื่อเห็นพวกจ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวยอมหมอบกราบ และคารวะตนเป็นเจ้านาย

เย่ฉางชิงก็รู้สึกเอ่ยอันใดมิออกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก เย่ฉางชิงจึงพยักหน้าให้อย่างมิชอบใจนัก

เดิมเขาคิดว่าผู้แข็งแกร่งเผ่าปีศาจเหล่านี้ คงจะมีสักตนสองตนที่เป็นตายเยี่ยงไรก็จะมิยอมก้มหัวให้ง่าย ๆ แต่สุดท้ายมิเพียงแค่เสือขาวตัวนี้เท่านั้นที่ยอมรับเขาเป็นนาย ทว่าปีศาจที่เหลือต่างก็ยอมรับเขาทั้งสิ้น เช่นนี้ก็หมายความว่าเขาจะได้กินแค่เนื้อของเสือดำเพียงตัวเดียวน่ะสิ

‘ผู้แข็งแกร่งเผ่าปีศาจอย่างพวกเจ้า เหตุใดถึงได้ไร้ศักดิ์ศรีเช่นนี้ ? ’

‘สู้กับข้าต่อสิ ! ’

‘พวกเจ้าวางใจได้ ต่อให้พวกเจ้าสู้กับข้าต่อ ข้าก็จะมิสังหารพวกเจ้าจนหมดในคราเดียวหรอก’

‘เพราะข้ามิสามารถกินอาหารเลิศรสอย่าง เนื้อมังกรตุ๋นน้ำแดง เต่าตุ๋นน้ำแกง นกเพลิงนึ่งเกลือ ได้หมดในครั้งเดียวหรอก’

‘เฮ้อ ! ’

‘ผู้แข็งแกร่งเผ่าปีศาจอย่างพวกเจ้า ก็มีดีแค่นี้เองหรอกหรือ ? ’

‘ข้าผิดหวังจริง ๆ ! ’

มิกี่อึดใจต่อมา

เพื่อมิให้ตนเองรู้สึกหงุดหงิดไปมากกว่านี้ เย่ฉางชิงจึงได้เอ่ยขึ้นว่า “พวกเจ้าแปลงร่างเป็นมนุษย์เถอะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น พวกจ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวก็ส่งสายตาสื่อสารกัน ก่อนจะเพ่งสมาธิ จากนั้นรอบกายก็เปล่งแสงออกมา ก่อนจะกลายร่างเป็นมนุษย์เหมือนก่อนหน้านี้

ตอนนั้นเองเมื่อเก็บตำหนักเทพวาสนาเรียบร้อยแล้ว เย่ฉางชิงก็ได้เอ่ยขึ้นอีกว่า “พวกเจ้าช่วยนำซากเสือดำตัวนั้นไปทำความสะอาดให้ข้าที คืนนี้ข้าจะกินหม้อไฟเสือดำ”

เอ่ยถึงตรงนี้เย่ฉางชิงก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเหาะไปทางยอดเขาที่พำนักอยู่ทันที

ทิ้งให้พวกจ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง รวมทั้งจ้าวปีศาจหน้าหยกที่ยังคงมิได้สติ

‘ทำความสะอาด ? ’

‘หม้อไฟเสือดำ ? ’

‘นายท่านจะกินจ้าวปีศาจพยัคฆ์ดำ ? ’

‘นี่มัน ! ! ! ’

‘นี่มันจะป่าเถื่อนที่สุด ! ’

‘และทั่วทั้งสวรรค์บูรพา คงมีเพียงนายท่านเพียงผู้เดียวกระมัง ที่มีความกล้าและพลังไร้เทียมทานเช่นนี้ ! ’

‘เพราะเผ่าพยัคฆ์ดำเป็นถึงหนึ่งในเผ่าราชาของแดนปีศาจ ภายในกายมีสายเลือดสัตว์เทพอันสูงส่งและทรงพลังไหลเวียนอยู่’

‘มิเพียงเท่านั้น ก่อนที่จ้าวปีศาจพยัคฆ์ดำจะดับสูญ ตบะบารมีของเขายังอยู่ในระดับสูงสุดบนสวรรค์บูรพาอีกด้วย’

‘ต่อให้ตอนนี้ร่างของเขาจะดับสูญไปแล้ว ทว่าปราณชีวิตอันรุนแรงที่แฝงอยู่ในกายเนื้อก็มิใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปจะสามารถกินเข้าไปได้’

‘จริงสิ ! ’

‘ดูจากท่าทางที่ผิดหวังของนายท่านเมื่อครู่แล้ว เขาคิดที่จะกินพวกข้าด้วยงั้นหรือ ? ’

‘ใช่ ! ’

‘ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ! ’

‘แต่โชคดีที่พวกเรารีบก้มกราบยอมเป็นลูกสมุน มิเช่นนั้นจุดจบคงมิต่างจากจ้าวปีศาจพยัคฆ์ดำอย่างแน่นอน’

สูด !

‘เหมือนคำกล่าวของพวกมนุษย์ที่ว่า อยู่ใกล้ผู้มีอำนาจก็มิต่างจากอยู่ใกล้พยัคฆ์ ! ’

เมื่อคิดได้ดังนั้นพวกจ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวต่างก็สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความหวาดหวั่น พร้อมกับส่งสายตาสื่อสารกัน

ทว่าเมื่อพวกเขามองไปทางจ้าวปีศาจคิ้วแดงที่มีสีหน้าหม่นหมอง ก็อดมิได้ที่จะเผยแววตาดูแคลนออกมา

“คิ้วแดง เมื่อครู่โชคดีที่พวกเรามิเชื่อคำกล่าวของเจ้า มิเช่นนั้นพวกเราคงมีจุดจบมิต่างจากจ้าวปีศาจพยัคฆ์ดำกระมัง ? ”

“หึ ที่ผ่านมาเจ้าภูมิใจกับวิชาทำนายอนาคตของเจ้านักมิใช่หรือ หากสามารถรู้ทุกอย่างล่วงหน้าได้จริง แล้วเหตุใดพวกเราถึงได้ไปล่วงเกินนายท่านได้เล่า ? ”

“คิ้วแดง ข้าคงตาบอดหลงเชื่อเจ้าไปจริง ๆ เจ้ารอก่อนเถอะ หากนายท่านอนุญาตเมื่อใด ข้าจะขอสู้กับเจ้าสักตั้งคอยดูเถอะ”

“ทุกท่าน เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จะมาโทษข้าเพียงคนเดียวก็มิได้นะ”

“พวกเจ้าลองคิดดูสิ นายท่านเป็นผู้ที่น่ากลัวถึงเพียงนั้น ต่อให้ข้าจะมีวิชาทำนายแม่นยำเพียงใด แต่ก็มิอาจทำนายถึงการมีตัวตนอยู่ของนายท่านได้ ? ”

“ทุกท่านพอแค่นี้เถอะ เรามาหาช่วยกันทำความสะอาดศพจ้าวปีศาจพยัคฆ์ดำก่อนจะดีกว่า”

“จริงสิ เจ้าหน้าหยกตอนนี้ยังสลบอยู่ หรือพวกเราจะจัดการเขาและให้นายท่านกินไปด้วยเลยดีหรือไม่ ? ”

“น้องไป๋จือเอ่ยถูก เนื้อของเผ่าวิญญาณจิ้งจอกเทียบกับพยัคฆ์ดำแล้ว คงจะนุ่มกว่าเป็นแน่”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน