เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 528

ตอนที่ 528 คงมิได้มาคารวะข้าเป็นนายอีกกระมัง ? ”

ต้องบอกว่าเวลานี้ เย่ฉางชิงเองก็รู้สึกตะลึงงันไปเช่นกัน

‘โลกบำเพ็ญเพียรใบนี้เป็นอันใดกันไปหมด ? ’

‘ตอนที่ข้าทะลุมิติมายังโลกเบื้องล่าง อยู่ในเมืองเสี่ยวฉือมาตั้งหลายปี แล้วก็ถูกคนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นยอดฝีมือที่ไร้เทียมทานอันใดนั่น’

‘จากนั้นก็ได้เริ่มบำเพ็ญเพียร ทว่าเพราะความฝันในคืนนั้นจึงได้กลายเป็นผู้ไร้พ่าย’

‘และบังเอิญได้ขึ้นมายังสวรรค์บูรพาแห่งนี้ เดิมคิดว่าโลกบำเพ็ญเพียรแห่งนี้คงเป็นโลกบำเพ็ญธรรมดา’

‘ทว่าหลังจากที่มีโอกาสได้เข้าไปยังสำนักเซียนลึกลับอย่างสำนักชิงหยาง’

‘และคิดว่าจะตั้งใจบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นั่นสักสามหรือสี่ร้อยปี รอจนกระทั่งได้เป็นผู้ไร้พ่ายแล้ว ค่อยลงจากเขาเพื่อตระเวนแสดงฝีมือ’

‘แต่จนใจที่คุณสมบัติของตนนั้นยังมิเป็นที่น่าพอใจ จึงถูกสำนักชิงหยางส่งไปบำเพ็ญเพียรที่นิกายกระบี่สวรรค์’

‘ทว่านับตั้งแต่เข้าไปยังเมืองกระบี่สวรรค์ เส้นทางการบำเพ็ญเพียรของข้าก็เริ่มมิปกติขึ้นเรื่อย ๆ ’

‘คนของนิกายกระบี่สวรรค์มองเขาเป็นผู้อาวุโส สิ่งนี้ยังพอฝืนทำใจยอมรับได้’

‘เพราะเยี่ยงไรซะ เขาและประมุขคนแรกของนิกายกระบี่สวรรค์เซียวเย่ฟาน ก็ได้สาบานเป็นพี่น้องกันแล้วที่บนบันไดเมฆา หากวัดจากคุณสมบัติก็นับว่าเป็นผู้อาวุโสของพวกเขาจริง ๆ ’

‘และแม้จะมีสุดยอดอาวุธสังหารอย่างตำหนักเทพวาสนา และความแตกฉานในวิถีกระบี่ขั้นสูงติดกาย’

‘แต่การที่ช่วงนี้มีคนมาขอเป็นสมุนบ่อย ๆ กลับดูมิสมเหตุสมผลเอาเสียเลย’

‘หรือว่าข้าหน้าโหลเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘คงมิใช่กระมัง ! ’

‘และข้าก็ยังเป็นบุรุษที่หล่อเหลาและมิได้มีนิสัยเช่นอิสตรีแม้แต่น้อย อีกทั้งตอนที่อยู่ในโลกเดิมก็ถูกปลูกฝังให้เป็นคนที่สุภาพอ่อนโยนเป็นนิจ’

‘เกรงว่าทั่วทั้งโลกเบื้องล่าง หรือแม้แต่บนสวรรค์บูรพาก็คงหาคนเช่นข้ามิเจออีกแล้วกระมัง ? ’

‘อีกอย่างหลังจากที่ได้ยินเสียงภายในใจของผู้อื่นก่อนหน้านี้ พวกเขาล้วนแต่คิดว่าข้าผนึกความทรงจำและตบะบารมีเอาไว้ เพราะต้องการสัมผัสเส้นทางการฝึกเซียนเท่านั้น’

‘เช่นนั้นตัวตนที่แท้จริงของข้าเป็นผู้ใดกันแน่ เหตุใดถึงมีคนทยอยมาเป็นสมุนมากมายเช่นนี้’

‘เห็นข้าเป็นอาจารย์ใหญ่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้างั้นหรือ ? ’

คิดถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา จากนั้นจึงเอ่ยถามผู้เฒ่าชุดดำอีกว่า “ในเมื่อเจ้าเป็นจิตอาวุธวิญญาณของกระดานหมาก ส่วนคนผู้นั้นก็มาจากเผ่าปีศาจทะเล และอาศัยอยู่กลางมหาสมุทรแท้จริงแห่งนี้มายาวนาน คงมิใช่ปลาตัวหนึ่งที่ข้าเคยเลี้ยงเอาไว้หรอกกระมัง ? ”

ทันทีที่สิ้นเสียง รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้เฒ่าชุดดำพลันแข็งค้าง ก่อนจะชั่งใจเล็กน้อยพร้อมตอบกลับไปเบา ๆ ว่า “นายท่านขอรับ เขาเป็นปลาดำตัวหนึ่งที่ท่านเลี้ยงไว้จริง ๆ ขอรับ”

เย่ฉางชิงถึงกับนิ่งอึ้งไปทันที มุมปากยกยิ้มแห้ง ๆ ออกมาราวกับจะร้องไห้

‘นี่มันช่างอัศจรรย์พันลึกจริง ๆ ’

‘ปลาตัวหนึ่งที่ข้าเลี้ยงมิเพียงเกิดสติปัญญา ทว่ายังกลายเป็นบรรพบุรุษของเผ่าปีศาจทะเลเผ่าหนึ่งอีกด้วย’

‘และด้วยนิสัยของข้าแล้ว คงมิได้เลี้ยงปลาดำเพียงตัวเดียวหรอกกระมัง ? ’

ขณะที่เย่ฉางชิงลอบขบคิดอยู่ภายในใจนั้น

บรรพบุรุษเกล็ดดำที่คุกเข่าอยู่มิไกลนัก เหมือนกับนึกอันใดบางอย่างขึ้นมาได้

ก่อนจะรีบโคจรเคล็ดวิชาลับเก่าแก่ขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ เพื่อส่งกระแสจิตให้กับเหล่าบรรพบุรุษที่ยังคงหลับใหลอยู่

“ทุกท่าน ตื่นได้แล้ว นายท่านมาเยือนสวรรค์บูรพาแล้ว”

ด้วยอิทธิฤทธิ์ของเคล็ดวิชาลับที่เก่าแก่ จึงทำให้เสียงชรานี้ดังกึกก้องขึ้นในส่วนลึกของหุบเขาใต้ทะเลที่มืดมิดและเย็นยะเยือก ราวกับเสียงมังกรคำราม

“ห๊ะ ? ”

“นายท่าน เจ้าดำ เจ้าพูดจริงหรือ ? ”

“มิใช่หรอกกระมัง นายท่านจะลดตัวลงมาที่สวรรค์บูรพาได้เยี่ยงไรกัน ? ”

“เจ้าดำ เจ้าอย่าได้เอาเรื่องนายท่านมาล้อข้าเล่นเชียวนะ เลือดลมของข้าแทบจะเหือดแห้งอยู่แล้ว หากประสบกับกฎของสวรรค์บูรพาอีก ครานี้ข้าคงจะดับสูญจริง ๆ ”

“เฮ้อ เหตุใดพวกเจ้าถึงมิเชื่อคำพูดของข้าเล่า ? ”

“พวกเจ้ายังจำได้หรือไม่ ตอนนั้นนายท่านชอบพูดว่า นับตั้งแต่เขาถือกำเนิดขึ้นมาก็เป็นผู้ไร้พ่ายในทุกโลก การไร้พ่ายนั้นช่างโดดเดี่ยว หากเป็นไปได้เขาอยากจะสัมผัสชีวิตธรรมดาสักครั้ง”

“อีกอย่างพวกเจ้ายังจำตำหนักเทพวาสนา และจิตกระบี่ไร้พ่ายที่นายท่านเคยแสดงออกมาได้หรือไม่ ? ”

“เจ้าดำ เจ้ากล้าสาบานหรือไม่ ? ”

“ถุย เจ้าทอง ข้าเอ่ยถึงเพียงนี้แล้ว เจ้ายังจะให้ข้าสาบานอีกเยี่ยงนั้นหรือ ตาเฒ่าอย่างเจ้านี่ช่างมิรู้บุญคุณคนจริง ๆ ”

“พวกท่านคิดว่าเยี่ยงไร ? ”

“ข้ามองว่าที่เจ้าดำพูดมาก็มีเหตุผล อีกอย่างด้วยความหวั่นเกรงนายท่านของเจ้าดำแล้ว ต่อให้พวกเราถูกส่งมาอยู่สวรรค์บูรพา เขาก็มิกล้านำเรื่องของนายท่านมาล้อเล่นอย่างแน่นอน”

“หากนายท่านมายังสวรรค์บูรพาจริง เช่นนั้นต่อให้ถูกกฎของสวรรค์บูรพาฟาดฟันแล้วจะเป็นไรไป ? ”

“ก็จริง ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเรารีบขึ้นไปคารวะนายท่านกันเถอะ”

“จริงด้วย หากเป็นไปได้ บางทีพวกเราอาจจะมีโอกาสกลับไปอยู่ข้างกายนายท่านอีกครั้งก็เป็นได้”

“ใช่ รีบไปคารวะนายท่านกันเถอะ”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน