เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 535

ตอนที่ 535 นี่เรียกว่าเปิดศึกแล้วงั้นหรือ ?

เมื่อได้ยินอีกฝ่ายตอบกลับมาเช่นนี้

เย่ฉางชิงก็อดที่จะใจสั่นขึ้นมามิได้

‘เจ้าแห่งสวรรค์บูรพางั้นหรือ ? ’

‘แค่ฐานะก็รู้แล้วว่าคือผู้สูงสุดที่ควบคุมทุกสิ่งบนสวรรค์บูรพา’

‘สำหรับเย่ฉางชิงที่ตอนอยู่บนโลกนั้นได้อ่านนิยายประเภทต่าง ๆ มามาก จึงพอเข้าใจได้เกี่ยวกับความรับผิดชอบคร่าว ๆ ของผู้ที่มีอำนาจเช่นนี้’

‘เพราะเจ้าแห่งสวรรค์บูรพานั้น มีหน้าที่ควบคุมหลักเต๋าต่าง ๆ รวมทั้งการทำงานของกฎบนสวรรค์บูรพา และหากมีผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนรับการทดสอบจากสวรรค์ เขาสามารถให้ทัณฑ์สวรรค์พิฆาตฟาดฟันลงมาเท่าใดก็ได้ ขึ้นอยู่กับดุลพินิจของอีกฝ่ายทั้งสิ้น’

‘แต่เช่นนี้มันมิถูกต้องนี่นา ! ’

‘ผู้เฒ่าชุดดำสังหารเหล่าเซียนทุรชนที่ต้องการจะเข่นฆ่าสรรพสิ่ง ก็นับว่าได้ทำสิ่งที่เป็นบุญกุศลอย่างยิ่ง’

‘ส่วนเขาเป็นถึงผู้ควบคุมสวรรค์บูรพา เหตุใดต้องเข้ามาขัดขวางผู้เฒ่าชุดดำมิให้สังหารเซียนทุรชนด้วยเล่า ? ’

‘อีกอย่างผู้เฒ่าชุดดำแม้ว่าจะถูกขัดขวาง แต่ก็ยังสามารถสังหารเซียนทุรชนทั้งหมดลงได้ ต่อหน้าต่อตาเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาผู้นี้’

‘จนร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังสามารถหนีกลับมาได้ แม้จะมีสภาพสะบักสะบอมเต็มที’

‘เช่นนั้นพลังของผู้เฒ่าชุดดำก็แข็งแกร่งจริง ๆ หรือแท้จริงแล้วเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาผู้นี้อ่อนแอกว่ากันแน่ ? ’

‘หรืออีกฝ่ายมิได้เป็นเจ้าแห่งสวรรค์บูรพา แค่จงใจเล่นละครตบตาข้าอยู่เยี่ยงนั้นหรือ’

‘ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าควรไตร่ตรองให้ดี’

‘ทว่าบัดนี้ยังมีอีกหนึ่งปัญหาที่น่าปวดหัว’

‘นั่นก็คือก่อนหน้านี้ข้าพุ่งขึ้นมาบนนี้ต่อหน้าของทุกคน ยิ่งไปกว่านั้นยังได้กระแสจิตถามออกไปและทุกคนก็ได้ยินหมดแล้ว’

‘เมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมาเช่นนี้ หากข้ายอมแพ้ง่าย ๆ เช่นนั้น เหล่าคนที่อยู่เบื้องล่างจะมองว่าข้าเป็นคนเช่นไรกัน ? ’

‘วันหน้าต่อให้ไปถึงอีกฝั่งของมหาสมุทรแท้จริงได้ แต่จะกล้าวางมาดเป็นผู้สูงส่งได้อีกเยี่ยงไร ? ’

‘ยิ่งไปกว่านั้นหากอีกฝ่ายเป็นเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาแห่งนี้จริง’

‘ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาสู้กับผู้เฒ่าชุดดำ เขาแสร้งอ่อนข้อให้เยี่ยงนั้นหรือ’

‘แต่หากตอนที่เผชิญหน้ากับข้า อีกฝ่ายกลับปล่อยไม้ตายออกมาจนหมด เช่นนั้นข้ามิเท่ากับต้องตายเปล่าหรอกหรือ ? ’

‘ต้องยอมรับว่าการได้เป็นผู้สูงส่งนั้น ข้ามีความสุขมากจริง ๆ และหากได้เป็นผู้สูงส่งตลอดไปก็คงจะดีมิน้อย’

‘แต่หากมิเป็นดังเช่นที่คิดไว้นั้น คงต้องปวดหัวอย่างแน่นอน’

“แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ข้ามีสุดยอดอาวุธสังหารอย่างตำหนักเทพวาสนาอยู่ในมือ หากอีกฝ่ายเป็นเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาในตำนานจริง ขอเพียงข้ามิได้แพ้เสียจนหลุดลุ่ย เชื่อว่าพวกเขาก็คงมิกล้าวิจารณ์หรอกกระมัง”

เย่ฉางชิงถอนหายใจยาวออกมาอย่างอดมิได้ พลางไตร่ตรองซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในใจ

เมื่อคิดดีแล้ว เย่ฉางชิงก็ได้ตัดสินใจเอ่ยออกไปว่า “มาสู้กัน ! ”

‘ไหน ๆ ก็แสร้งทำตัวเป็นสูงส่งแล้ว เช่นนั้นก็มิต้องคิดถึงเรื่องพ่ายแพ้แล้ว ตอนนี้ที่ข้าต้องทำคือใช้พลังสะกดอีกฝ่ายให้ได้เสียก่อน’

ทันใดนั้นคำว่า “มาสู้กัน ! ” ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของทุกสรรพสิ่ง ที่อยู่บนมหาสมุทรแท้จริง

มิว่าจะเป็นพวกอวิ๋นจงเอี้ยน หรือว่าจะเป็นเหล่าบรรพบุรุษของปีศาจทะเลเผ่าต่าง ๆ ที่เพิ่งจะมาเข้าร่วมกลุ่ม ต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ท่าทางของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาต่างรู้ดีว่า มิว่าจะเป็นความน่าเกรงขามที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงเมื่อสักครู่ หรือไอพลังที่ผันผวนของกฎอันน่ากลัวนั้น ก็เพียงพอที่จะยืนยันได้แล้วว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาจริง ๆ

ทว่าเย่ฉางชิงกลับกล้าท้าทายเจ้าแห่งสวรรค์บูรพา

แค่คิดก็รู้แล้วว่าต่อจากนี้จะเกิดศึกใหญ่เช่นไรขึ้น

สำหรับอวิ๋นจงเอี้ยนและหนิงซู่ซู่ รวมทั้งเหล่าจ้าวปีศาจแล้ว

ศึกใหญ่เช่นนี้พวกเขาต่างมิเคยเจอมาก่อน

และนับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เชื่อได้ว่าจะต้องมิเคยมีผู้ใดเห็นศึกใหญ่ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้มาก่อนอย่างแน่นอน

แต่ในวันนี้พวกเขาจะมีโอกาสได้เห็นกับตา และเป็นพยานในศึกใหญ่ครั้งนี้ด้วย

ส่วนผู้เฒ่าชุดดำรวมถึงบรรพบุรุษของปีศาจทะเลเผ่าต่าง ๆ นั้น

พวกเขารู้ดีอยู่แล้วว่าแท้จริงแล้วนายท่านเป็นผู้ที่น่ากลัวเพียงใด

ทันทีที่สิ้นเสียง

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น”

ตาดวงที่สามของชางหลันเปล่งแสงสีแดงออกมาเล็กน้อย หลังจากชั่งใจดูแล้วจึงเอ่ยแนะนำไปว่า “เสวียนเทียน เยี่ยงไรซะเจ้าก็เป็นถึงผู้ที่ควบคุมทุกสิ่งบนสวรรค์บูรพา”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้นเจ้าก็ลองทำอันใดบางอย่างเพื่อหยั่งเชิงคนผู้นี้ดูสิ หากพลังของคนผู้นี้เหนือกว่าเราสองคนจริง ถึงเวลานั้นค่อยเข้าไปขออภัยกับเขาอีกที”

“แต่หากคนผู้นี้แค่แสร้งตบตาพวกเรา เช่นนั้นเจ้าก็จงแสดงฝีมือให้ทุกคนได้ประจักษ์ ถึงความน่าเกรงขามของเจ้าแห่งสวรรค์บูรพา”

เสวียนเทียนได้ยินดังนั้น ก็ตบหน้าผากตนเองเบา ๆ ราวกับคิดมิถึง ก่อนที่ใบหน้าจะเผยความยินดีออกมา

“พี่ชางหลัน ครั้งนี้นับว่าข้าติดหนี้บุญคุณท่านแล้ว”

เสวียนเทียนประสานมือคารวะให้แก่ชางหลัน ก่อนจะหมุนกายและใช้มือทั้งสองข้างประทับรอยตราโบราณ

เพียงเสี้ยววินาที ทั่วทั้งมหาสมุทรแท้จริงพลันเกิดลมพายุกระหน่ำ กฎมหามรรคาที่ไร้รูปร่างและสับสนวุ่นวายต่างก็แปรเปลี่ยนไปกลายเป็นความโกลาหลในที่สุด ก่อนจะพุ่งไปหาเย่ฉางชิงอย่างบ้าคลั่ง

เวลาเพียงมิกี่อึดใจ

พื้นที่โดยรอบที่เย่ฉางชิงยืนอยู่ ก็ได้มีพลานุภาพฟ้าดินอันน่ากลัวฟาดฟันลงมา

เมื่อเผชิญหน้ากับพลานุภาพอันทรงพลังเช่นนี้ พวกอวิ๋นจงเอี้ยนแม้จะโคจรพลังวิญญาณภายในกายออกมาต้านทาน ทว่าร่างกายและจิตวิญญาณกลับยังคงสั่นเทาอย่างอดมิได้ และสามารถดับสูญได้ตลอดเวลา

ส่วนท้องฟ้าบริเวณที่เย่ฉางชิงยืนอยู่นั้น

เพียงพริบตา ก็ได้มีสายฟ้าจำนวนมากที่ห่อหุ้มด้วยพลังแห่งกฎของโลกใบนี้แลบแปลบปลาบออกมาอย่างต่อเนื่อง

เปรี้ยง !

เสียงมังกรคำรามออกมาจนดังลั่นไปทั่วท้องฟ้า

ในส่วนลึกของกลุ่มเมฆมีหัวของมังกรสายฟ้าขนาดใหญ่ตัวหนึ่งค่อย ๆ โผล่ออกมา ดวงตาลุ่มลึกจ้องเขม็งไปยังเย่ฉางชิง และหมายมาดที่จะพุ่งเข้าโจมตีเย่ฉางชิง

ทว่าเวลานี้เย่ฉางชิงที่มีตำหนักเทพวาสนาลอยอยู่บนศีรษะ กลับรู้สึกงุนงงอย่างมาก

‘นี่เรียกว่าเปิดศึกแล้วงั้นหรือ ? ’