เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 570

ตอนที่ 570 คำสาปของเผ่าสวรรค์

ใช่แล้ว !

สตรีผู้งดงามไร้ที่ตินางนี้ก็คือ ตู๋กูชิงเฟิง นั่นเอง

แต่นางในเวลานี้หาได้เผยท่าทางเก่งกาจออกมาไม่

ดวงตาเรียบนิ่ง ท่าทางสงบเยือกเย็น ให้ความรู้สึกสดชื่นแจ่มใส

“ฉางชิง……เขามาหรือยัง ? ”

ตู๋กูชิงเฟิงกะพริบตาปริบ ๆ บนใบหน้างามที่ไร้ซึ่งตำหนิอดมิได้ที่จะเผยสีหน้าสับสนออกมา

จากนั้นนางก็ลุกขึ้นยืน พลางกวาดตามองไปรอบกาย

ในตอนนั้นเอง ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งก็ได้เหาะเข้ามา ทุกที่ที่เข้าเหาะผ่านไอหมอกอันหนาแน่นพลันค่อย ๆ เปิดออก

“ชิงเฟิง……”

เป็นเย่ฉางชิงที่เหาะเข้ามาหา

เมื่อเขาได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ใบหน้าหล่อเหลาพลันเต็มไปด้วยความสับสน

“ฉางชิง……เป็นเจ้าจริงหรือ ? ”

บนใบหน้าของตู๋กูชิงเฟิงเองก็เต็มไปด้วยความสับสนเช่นเดียวกัน

เดิมทีนางคิดว่าสวรรค์บูรพาที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้ คือปลายทางของวิถีเซียนแล้ว

ทว่าหลังจากที่นางได้เข้ามาอยู่ในเผ่าสวรรค์แล้ว จึงได้รู้ว่าเหนือสวรรค์บูรพา ยังมีแดนเซียนโบราณในตำนาน

อีกทั้งการกระทำหลายอย่างของเย่ฉางชิงตอนอยู่โลกเบื้องล่าง ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาจะต้องเป็นผู้ที่อยู่เหนือสวรรค์บูรพาขึ้นไปอีกอย่างแน่นอน

ดังนั้นการที่อวิ๋นจงเอี้ยนออกไปตามหาเย่ฉางชิง นางจึงมิได้ตั้งความหวังเอาไว้มากนัก

แต่สุดท้ายสิ่งที่ทำให้นางคาดมิถึงก็คือ อวิ๋นจงเอี้ยนจะสามารถพาเย่ฉางชิงมายังเผ่าสวรรค์ได้จริง ๆ

บัดนี้ยังมาปรากฏกายต่อหน้านางอีกด้วย

คิดถึงตรงนี้ใบหน้าอันงดงามของตู๋กูชิงเฟิง ก็เผยรอยยิ้มที่มิเคยยิ้มให้ผู้ใดมาก่อน

ทว่าภายในนัยน์ตาหงส์คู่นั้น กลับห้ามมิได้ที่จะคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

เย่ฉางชิงจ้องไปที่ตู๋กูชิงเฟิง พร้อมกับพยักหน้าให้ ก่อนจะเอ่ยว่า “ชิงเฟิง ข้าเอง”

สิ้นเสียงตู๋กูชิงเฟิงพลันทะยานขึ้นเหาะไปหาเย่ฉางชิงในทันที ก่อนจะพุ่งเข้าหาอ้อมกอดของเย่ฉางชิงโดยมิลังเล

“ฉางชิง ข้าคิดว่าจะมิได้พบหน้าเจ้าอีกแล้ว แต่ผู้ใดเลยจะคิดว่าเจ้าเองก็ยังอยู่ที่สวรรค์บูรพานี้เช่นกัน”

ตู๋กูชิงเฟิงกอดเย่ฉางชิงแน่น พร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เย่ฉางชิงลังเลชั่วขณะ ก่อนจะใช้ฝ่ามือลูบแผ่นหลังบางของตู๋กูชิงเฟิงเบา ๆ

“ชิงเฟิง เจ้าเอ่ยเกินไปแล้ว”

เย่ฉางชิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “จะมิได้พบกับข้าอีกได้เยี่ยงไร ก็แค่สวรรค์บูรพาเท่านั้นเอง ขอเพียงข้าอยากเจอหน้าเจ้าจะหาเจ้ามิพบได้เยี่ยงไรกัน”

เดิมทีเย่ฉางชิงอยากจะบอกว่าขนาดเจ้าแห่งสวรรค์บูรพา แค่เพียงพบหน้าเขายังต้องเรียกเขาว่าผู้อาวุโสเลยด้วยซ้ำ ขอเพียงแค่เขาต้องการก็สามารถออกคำสั่งได้ทันที

แต่เยี่ยงไรซะพวกเขาก็ห่างกันมานานหลายปี หากจู่ ๆ เอ่ยถึงบุคคลอื่นอย่างเจ้าแห่งสวรรค์บูรพา ก็จะดูมิค่อยเหมาะสมเท่าไรนัก

อีกอย่างหลี่เสวียนเทียนมีท่าทางเกรงกลัวเขาตั้งแต่ที่พบกันครั้งแรก ดังนั้นผู้ที่เรียกตนเองว่าเจ้าแห่งสวรรค์บูรพา ยังคงต้องรอดูไปก่อนว่าใช่ตัวจริงหรือไม่

สิ้นเสียง ทั้งสองก็เอ่ยขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน

“เจ้าสบายดีหรือไม่ ? ”

……

……

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากอวิ๋นจงเอี้ยนมองเย่ฉางชิงเข้าไปในค่ายกลรวมวิญญาณ ที่ปกคลุมไปด้วยไอหมอกแล้ว

สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที

คิ้วของนางขนวดน้อย ๆ พลางเผยสีหน้าเคร่งเครียดออกมาทันที

บัดนี้นางก้าวเข้าสู่ระดับเทพพิภพแล้ว

อีกทั้งยังรับปากเย่ฉางชิงไปแล้วว่าต่อจากนี้นางจะไปยังเส้นทางโบราณ เพื่อตามหาโอกาสในการขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณ

ทว่าสำหรับผู้แข็งแกร่งวิถีเซียนคนอื่น ๆ แล้วการไปยังเส้นทางโบราณ บางทีอาจจะพบโอกาสในการขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณได้ก็จริง

หากเย่ฉางชิงรู้ว่าตู๋กูชิงเฟิงต้องใช้ร่างของตนในการบูชายัญ เพื่อขจัดคำสาปบนกายให้คนในเผ่าสวรรค์ หากเขาเกิดโมโหขึ้นมา จะทำลายเผ่าสวรรค์ทิ้งหรือไม่ ?

จนเวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม

อวิ๋นจงเอี้ยนก็มายังหน้าตำหนักลอยฟ้าที่สูงตระหง่านหลังหนึ่ง

ในตอนนั้นเอง หัวหน้าเผ่า เหล่าผู้อาวุโสสูงสุด รวมถึงเหล่าบรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ก็ได้มารออยู่นานแล้ว

เพียงแต่สีหน้าของพวกเขาในเวลานี้ มิได้ต่างไปจากอวิ๋นจงเอี้ยนเท่าไรนัก แต่ละคนต่างเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

“ท่านบรรพบุรุษ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”

เมื่อเห็นอวิ๋นจงเอี้ยนปรากฏกายขึ้นที่ด้านนอกตำหนักลอยฟ้า

ทุกคนที่อยู่ภายในตำหนักต่างลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะเดินเข้าไปต้อนรับ

อวิ๋นจงเอี้ยนมองทะเลหมอกที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา และนิ่งเงียบอยู่เยี่ยงนั้นพักใหญ่ ก่อนจะหมุนกายเดินเข้ามาภายในตำหนัก

“จงเอี้ยน เกิดอันใดขึ้นกับตาเฒ่าอวิ๋นหัวฉางกันแน่ ? ”

ชายชราใบหน้าซูบผอมที่มีผมและหนวดขาวโพลนผู้หนึ่งค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามอวิ๋นจงเอี้ยน “จิตวิญญาณถูกทำลาย มิเหลือแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว”

“อิทธิฤทธิ์เช่นนี้ข้ามิเคยพบเคยเห็นมาก่อนจริง ๆ ”

ได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างก็มีสีหน้าสงสัยเช่นกัน ก่อนจะลอบส่งสายตาสื่อสารกัน จากนั้นก็หันไปทางอวิ๋นจงเอี้ยนที่ค่อย ๆ นั่งลง

อวิ๋นจงเอี้ยนนั่งลงบนเก้าอี้ตัวแรก พร้อมกวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะตอบกลับนิ่ง ๆ ว่า “มิมีอันใด”

“ก่อนหน้านี้เป็นเพราะมิเคารพท่านเย่ สุดท้ายจึงจมลงไปในมหามรรคาหยินหยางที่แฝงอยู่ในกลหมากเข้า จึงทำให้จิตวิญญาณแตกสลาย”

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น ภายในตำหนักอันกว้างใหญ่พลันไร้ซึ่งเสียงใด ๆ บรรยากาศอึมครึมเป็นอย่างมาก

เวลาผ่านไปหนึ่งเคอ

ชายชราอีกผู้หนึ่งที่อบอวลไปด้วยไอมรณะส่งเสียงไอเบา ๆ พลางเอ่ยอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “จงเอี้ยน เจ้าเดินทางมากับท่านเย่ผู้นั้น คงได้เห็นอิทธิฤทธิ์ของเขามาบ้างแล้วกระมัง ? ”

อวิ๋นจงเอี้ยนเอ่ยอย่างมิคิดทันทีว่า “ข้ายังเคยประมือกับท่านเย่อีกด้วย”

“แต่โชคยังดีที่ข้าเอ่ยชื่อชิงเฟิงออกไป จึงทำให้ท่านเย่ยั้งมือได้ทัน มิเช่นนั้นจุดจบของข้าคงมิต่างอันใดกับอวิ๋นหัวฉางเป็นแน่ ! ”

ทันใดนั้น ภายในตำหนักที่มีแสงสลัว ๆ ก็เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง……