เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 604

ตอนที่ 604 ซ่อมกระดานหมาก

ได้ยินดังนั้น เย่ฉางชิงที่กำลังจะเอ่ยปากจึงหันไปมองทางผู้เฒ่าชุดดำที่คุกเข่าอยู่อย่างนอบน้อม

ขณะเดียวกันเทพหลิวและราชันทมิฬที่รีบเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นผู้เฒ่าชุดดำกำลังคุกเข่าอยู่ด้านหน้าเย่ฉางชิง และเรียกเย่ฉางชิงว่านายท่าน

พวกเขาจึงค่อย ๆ ลดความระแวงลง

เย่ฉางชิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือปัดเบา ๆ “ข้าบอกแล้วว่าต่อหน้าข้ามิจำเป็นต้องมากพิธีเช่นนี้”

ผู้เฒ่าชุดดำค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น พลางเอ่ยกับเย่ฉางชิงด้วยรอยยิ้มว่า “นายท่านกล่าวเกินไปแล้ว นายท่านให้เกียรติผู้น้อย ดังนั้นผู้น้อยมิอาจเสียมารยาทต่อหน้าท่านได้จริง ๆ ขอรับ”

เย่ฉางชิงจึงพยักหน้าและเอ่ยถามว่า “ความโกลาหลตามที่ต่าง ๆ สงบลงแล้วงั้นหรือ ? ”

“เรียนนายท่าน ทุกที่ที่ผู้น้อยไปล้วนสงบลงแล้วขอรับ”

ผู้เฒ่าชุดดำประสานมือเอ่ยรายงานอีกครั้งว่า “ผู้น้อยเดินทางผ่าน 800 แคว้น ได้สังหารเซียนทุรชนไป 231 คน บังคับให้บรรพจารย์ของ 300 สำนักเซียน บรรลุพันธนาการขึ้นไปสู่ระดับเทพพิภพและไปยังเส้นทางโบราณแล้วขอรับ”

“อีกทั้งยังได้ทิ้งรอยประทับเอาไว้บนกายของพวกเขา หากมีผู้ใดกลายเป็นเซียนทุรชน ผู้น้อยก็สามารถทำให้รอยประทับนั้นระเบิดออก ทำให้จิตวิญญาณของพวกเขาแตกสลายได้ภายในพริบตา และมิสามารถทำร้ายสรรพสิ่งได้อีกขอรับ”

ทันทีที่สิ้นเสียง มิเพียงหนิงซู่ซู่ เทพหลิว และราชันทมิฬเท่านั้นที่มีสีหน้าตกใจ แม้แต่เย่ฉางชิงเองยังอดมิได้ที่จะขมวดคิ้วน้อย ๆ

800 แคว้น ?

แม้กล่าวกันว่าสวรรค์บูรพามีทั้งหมด 3,000 แคว้น

ทว่าแคว้นขนาดใหญ่ที่อยู่ตอนกลางของสวรรค์บูรพาก็มีประมาณ 1,500 แคว้น ส่วนบริเวณชายแดนก็มีเพียงมิกี่ร้อยแคว้นเท่านั้น

อีกทั้งก่อนหน้านี้ระหว่างทางที่มา

เย่ฉางชิงก็เคยได้เห็นกับตาตนเองแล้วว่า พื้นที่ในหนึ่งแคว้นนั้นกว้างใหญ่ไพศาลเพียงใด

แต่นี่เพิ่งจะผ่านไปได้มินาน ผู้เฒ่าชุดดำผู้นี้กลับเดินทางผ่านถึง 800 แคว้นแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างนี้ยังได้สังหารเซียนทุรชนไปอีกกว่าสองร้อยตน

แม้เซียนทุรชนเหล่านี้จะมิได้มีพลังแข็งแกร่งมากนัก แต่เยี่ยงไรซะก็เป็นถึงเซียนทุรชน และเคยเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของสวรรค์บูรพามาก่อน

มิเพียงเท่านั้น เขายังได้บีบให้เหล่าบรรพจารย์ของสำนักเซียนใหญ่ต่าง ๆ บรรลุระดับ และไปยังเส้นทางโบราณได้อีกด้วย

‘การโอ้อวดตนเช่นนี้มันจะเกินไปหน่อยกระมัง ? ’

‘แม้แต่ข้ายังมิกล้าวางมาดถึงเพียงนี้เลย ! ’

‘แต่หากทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง ๆ เช่นนั้นจิตวิญญาณอาวุธผู้นี้ก็น่ากลัวเกินไปแล้ว ! ’

‘แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้หาใช่สิ่งสำคัญไม่ เพราะสิ่งสำคัญก็คือจิตวิญญาณอาวุธผู้นี้กลับหวั่นเกรงข้าเป็นอย่างมาก’

‘เช่นนี้แล้วตัวตนที่แท้จริงของข้าจะเก่งกาจเพียงใดกัน ? ’

‘จริงสิ ! ’

‘พลังของจิตวิญญาณอาวุธผู้นี้แข็งแกร่งมากถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเหตุใดมิใช้เขาต้านทานทัณฑ์สวรรค์พิฆาตให้เล่า ? ’

‘ให้เจ้าได้ทำตัวสูงส่งอีกสักครั้ง มิหนำซ้ำครั้งนี้ยังได้ถูกฟ้าผ่าของจริงอีกด้วย’

คิดถึงตรงนี้

“ลำบากเจ้าแล้ว”

เย่ฉางชิงยังคงมิได้เผยสีหน้าใด ๆ ออกมา เพียงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น

ผู้เฒ่าชุดดำยังเอ่ยต่ออย่างนอบน้อมว่า “คำสั่งของนายท่าน ต่อให้ผู้น้อยต้องตายก็ต้องทำให้สำเร็จให้จงได้ขอรับ”

เย่ฉางชิงจึงลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลังพร้อมกับเดินไปด้านหน้า ขณะเดียวกันก็เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบ ๆ ว่า “ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณ”

ได้ยินดังนั้น ผู้เฒ่าชุดดำก็เบิกตากว้าง ร่างที่ดูซูบผอมนั้นสะดุ้งโหยงทันที

ก่อนที่ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นจะเผยสีหน้าดีใจออกมา

เขารู้ว่าเวลานี้นายท่านของเขายังคงผนึกความทรงจำและตบะบารมีเอาไว้อยู่

แต่แดนเซียนโบราณมิเหมือนกับโลกเล็ก ๆ อย่างสวรรค์บูรพา

หลักเต๋าฟ้าดินของแดนเซียนโบราณเรียกได้ว่าสมบูรณ์พร้อม อีกทั้งยังมีร่องรอยของนายท่านที่ทิ้งเอาไว้อีกด้วย

เชื่อว่าเมื่อขึ้นไปถึงแดนเซียนโบราณ นายท่านจะต้องปลดผนึกความทรงจำและตบะบารมีบนกายออกได้อย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้นก็เหมือนการได้ปลดปล่อย เพื่อขึ้นไปยังจุดสูงสุด

และข้าก็จะสามารถอยู่ข้างกายของนายท่านได้ตามแผนที่คิดเอาไว้

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน