เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 620

ตอนที่ 620 เมืองโลกวิญญาณ

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

ตุบ !

เกิดเสียงดังขึ้นโครมใหญ่

นั่นก็เพราะบุรุษชุดดำได้โยนศพของซ่งเกาเก๋อลงกับพื้นอย่างส่ง ๆ

มิมีร่องรอยของการมีชีวิตอยู่แม้แต่น้อย

นี่ก็หมายความว่าผู้แข็งแกร่งระดับเทพพิภพขั้นต้นผู้หนึ่งได้ดับสูญไปเรียบร้อยแล้ว

สูด !

วินาทีนี้ เหล่าตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ระดับเทพพิภพที่ยืนล้อมพวกเย่ฉางชิงเอาไว้ก็ได้สติขึ้นมาทันที ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ด้วยความหวาดหวั่นทันที

ซ่งเกาเก๋อมีพลังแข็งแกร่งเช่นไร พวกเขาย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ

ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับคนผู้นี้ กลับมิมีแม้แต่โอกาสที่จะตอบโต้เลยแม้แต่น้อย

แค่คิดก็รู้แล้วว่าพลังของคนผู้นี้ร้ายกาจเพียงใด !

น่ากลัว !

ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก !

“ทุกท่าน จะมัวยืนนิ่งอยู่อีกทำไม อยากตายอยู่ที่นี่กันหมดหรือเยี่ยงไร ? ”

ผู้เฒ่าสวมชุดผ้าป่านที่คิ้วมีรอยบากผู้หนึ่งตะโกนออกมา ก่อนจะรีบกระตุ้นพลังวิญญาณภายในกายอย่างบ้าคลั่ง เพื่อที่จะหนีไปจากที่นี่

คนที่เหลือได้ยินดังนั้นก็มิกล้ารีรออีกต่อไป

พลังปราณรอบกายพลันพลุ่งพล่าน ก่อนจะแปลงกายเป็นลำแสงมากมายพุ่งกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง

แม้พวกเขาจะอยู่มาเนิ่นนาน และก็เคยประสบกับศึกนองเลือดที่อันตรายมามากมายนับมิถ้วน

แต่เวลานี้พวกเขาก็ยังมิอยากตายอยู่ดี ซึ่งการที่พวกเขายังอยู่ที่นี่ก็เพื่อต้องการขึ้นไปแดนเซียนโบราณให้สำเร็จ จึงได้สะสมทรัพยากรและเพิ่มพลังของตนเองอย่างต่อเนื่อง

บัดนี้เมื่อเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ที่ร้ายกาจเช่นนี้ พวกเขาย่อมมิยืนรอความตายอยู่เฉย ๆ เป็นแน่

ทว่าบุรุษชุดดำกลับกวาดสายตามองกลุ่มคนที่หนีไปอย่างมิแยแส จากนั้นจึงหมุนกายหันมาเอ่ยกับเย่ฉางชิงว่า “นายท่าน จะสังหารพวกเขาให้หมดหรือไม่ขอรับ ? ”

เย่ฉางชิงลังเลอยู่สักพัก แล้วจึงโบกมือไปมา “ช่างเถอะ การบำเพ็ญเพียรนั้นมิง่าย มิจำเป็นต้องเข่นฆ่ากันถึงเพียงนั้น”

เพราะนับตั้งแต่เย่ฉางชิงบำเพ็ญเพียรมาก็มิเคยเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ และมิเคยเห็นการสังหารที่นองเลือดมาก่อน

เพียงแค่การตายของซ่งเกาเก๋อก็น่าจะเพียงพอแล้ว ดังนั้นเขาจึงมิอยากเห็นการฆ่าฟันกันเกิดขึ้นอีก

‘ตอนนี้ดูเหมือนว่า ข้ายังมิคุ้นชินกับการเข่นฆ่าที่ดุเดือดเช่นนี้’

เย่ฉางชิงอดมิได้ที่จะลอบทอดถอนใจออกมา ‘บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าชีวิตเฉกเช่นที่เมืองเสี่ยวฉือ หรือเมืองเทียนซินยังจะดีเสียกว่า’

ทันทีที่สิ้นเสียง ราชันทมิฬก็ฉีกยิ้มออกมา แล้วรีบเดินไปอยู่ข้าง ๆ บุรุษชุดดำ พลางเอ่ยเสียงเบาพร้อมรอยยิ้มว่า “พี่ดำ แม้นายท่านจะบอกว่ามิจำเป็นต้องฆ่าแกงกันให้ตายไปข้าง แต่หากสิ่งที่ข้าคิดเอาไว้มิผิดแล้วล่ะก็ พวกเรายังต้องเดินทางผ่านเมืองโลกวิญญาณ”

“และตาเฒ่าเหล่านี้คงคอยดักปล้นคนมามิน้อย เช่นนั้นบนกายของพวกเขาจะต้องมีหินวิญญาณสะสมเอาไว้อย่างแน่นอน ดังนั้น……พวกเราควรจะชิงเอาหินวิญญาณมาจากพวกเขาสักหน่อยดีหรือไม่ ? ”

บุรุษชุดดำปรายตามองราชันทมิฬอย่างดูแคลน แต่ก็ยังพยักหน้าเห็นด้วย พลางเอ่ยว่า “ตอนนี้พวกมันติดอยู่ในกระดานหมากของข้า เจ้าเพียงแค่ไปดักปล้นพวกมันตามที่ต่าง ๆ ก็พอแล้ว”

“กระดานหมาก ? ”

ราชันทมิฬมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยความงุนงงว่า “พี่ดำ กระดานหมากอันใดหรือขอรับ ? ”

มุมปากของบุรุษชุดดำกระตุกขึ้นราวกับหมดความอดทน แล้วจึงเอ่ยออกมาเสียงเรียบว่า “ตบะบารมีของเจ้ายังตื้นเขินนัก รอเจ้าขึ้นมาถึงระดับเช่นข้าเมื่อใด ย่อมจะเข้าใจเอง”

ราชันทมิฬหัวเราะแหะ ๆ พร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นจึงเหาะไปยังทิศทางหนึ่ง

เย่ฉางชิงถอนหายใจออกมา ขณะชำเลืองมองร่างซ่งเกาเก๋อที่กองอยู่บนพื้น ก่อนจะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้ก็สายมากแล้ว มิรู้ว่าเมืองโลกวิญญาณห่างจากที่นี่อีกไกลเพียงใด”

“พวกเรารีบออกเดินทางกันดีกว่า หวังว่าจะสามารถไปถึงเมืองโลกวิญญาณได้ก่อนฟ้ามืด”

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยทันที

แต่เนื่องจากปทุมสูติของเย่ฉางชิงนั้นสะดุดตาเกินตา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน