เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 628

ตอนที่ 628 เป็นท่านเย่จริงหรือ ?

มิเพียงเท่านั้น

เมื่อเย่ฉางชิงได้เห็นประโยคนี้

แม้ว่าลายเส้นจะยังมิมั่นคง แต่ต้องยอมรับว่าคำ ๆ นี้เหมือนลายมือของเขามิมีผิด

ยังมิต้องเอ่ยถึงว่าก่อนอยู่เมืองเสี่ยวฉือ เขาประสบกับอันใดมา

แต่ตอนที่เขาเพิ่งจะปรากฏตัวที่เมืองเสี่ยวฉือนั้น ความแตกฉานในอักษรพู่กันของเขาตอนนั้นแตกต่างกับตอนนี้ราวฟ้ากับดิน

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก เย่ฉางชิงก็เพ่งสมาธิใช้กระแสจิตสำรวจภาพอักษรพู่กันที่เก็บเอาไว้ภายในแหวนเก็บสมบัติมานาน

และในที่สุดก็เจอภาพอักษรพู่กัน ที่เขาเขียนครั้งแรกตอนอยู่ที่เมืองเสี่ยวฉือ

ก่อนจะเหลือบมองคำว่า กระบี่จงมา ที่อยู่บนป้ายกระบี่

ลายเส้นของทั้งสองดูมิมั่นคง อีกทั้งการจัดวางและรายละเอียดในการเขียนก็ยังเหมือนกันอีกด้วย

‘แต่ข้าไปสลักคำที่ดูน่าเกรงขามบนป้ายหินนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ? ’

‘เหตุใดป้ายหินนี้จึงมาปรากฏอยู่ที่นี่ได้ ? ’

‘อีกทั้งดูเหมือนว่าทุกคนจะได้รับเกียรติเมื่อสามารถรู้แจ้งในป้ายหินนี้อีกด้วย’

‘นี่ก็หมายความว่าความแตกฉานในวิถีกระบี่ของข้า เคยอยู่ในระดับที่มิสามารถจินตนาการได้มาก่อนงั้นหรือ’

‘ถึงทำให้ตัวอักษรที่สลักส่ง ๆ แฝงจิตแท้ของวิถีกระบี่เอาไว้เช่นนี้’

‘บัดนี้เป็นเพราะความทรงจำในอดีตถูกผนึกเอาไว้ จึงทำให้ข้าต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่เพื่อรู้แจ้งในวิถีกระบี่อีกครั้ง’

‘หากความทรงจำทั้งหมดถูกปลดออก เช่นนั้นข้าก็สามารถอาศัยความทรงจำที่ถูกผนึกเอาไว้ ทำให้ความแตกฉานในวิถีกระบี่ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วได้น่ะสิ’

‘และตามที่บุคคลลึกลับบนทะเลดำกล่าวเอาไว้’

‘ข้ามีชีวิตมาเก้าภพ หากความทรงจำถูกปลดผนึกออกแล้ว’

‘อาศัยความทรงจำทั้งเก้าภพ มีความเป็นไปได้มากที่ข้าจะอยู่เหนือโลกทั้งปวง กลายเป็นผู้ที่ควบคุมทุกสิ่ง’

‘หากเป็นเช่นนั้นจริง จะโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาเพียงใดกัน……’

ระหว่างที่เย่ฉางชิงกำลังครุ่นคิดด้วยความว้าวุ่นใจ และทอดถอนใจอยู่นั้น

จู่ ๆ หนิงซู่ซู่ก็ชี้ไปยังร่างที่นั่งสมาธิอยู่ด้านบนของป้ายกระบี่ พลางเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ “ฉางชิง คนผู้นั้นใช่บรรพบุรุษของราชวงศ์เซียนหมื่นกระบี่หรือไม่ ? ”

ได้ยินดังนั้น เย่ฉางชิงก็ได้สติขึ้นมา และหันไปมองอย่างละเอียดอีกครั้ง

ก็พบว่านิมิตต่าง ๆ ที่ปกคลุมร่างอันเลือนรางร่างนั้นได้จางหายไปแล้ว และในที่สุดใบหน้าที่แท้จริงของคนผู้นั้นก็ได้เผยออก

ลักษณะเหมือนบุรุษวัยกลางคน

ขมับทั้งสองข้างมีผมขาวแซมอยู่เล็กน้อย คิ้วพาดเฉียง ดวงตาคมกล้า ดูสุขุมและหล่อเหลามิน้อย

แต่เมื่อได้ยินหนิงซู่ซู่เอ่ยออกมาเช่นนี้

เย่ฉางชิงก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่า คนผู้นี้มีความคล้ายคลึงกับกู่เจิงเฟิงผู้เป็นบรรพบุรุษของราชวงศ์เซียนหมื่นกระบี่ผู้นั้นมากจริง ๆ

“อาจจะใช่ก็ได้”

เย่ฉางชิงถอนสายตากลับมา พร้อมส่งยิ้มให้แก่หนิงซู่ซู่

หนิงซู่ซู่เหมือนฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ รอยยิ้มบนใบหน้าจึงหุบลงทันที

เย่ฉางชิงเป็นผู้ที่สูงส่งเพียงใด นางย่อมรู้ดี

ในเมื่ออีกฝ่ายมิได้สังเกตเห็นเย่ฉางชิง ก็มิใช่เรื่องที่จะให้เย่ฉางชิงเป็นฝ่ายเข้าไปทักทายกระมัง ?

อีกอย่างหากอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่คนที่หน้าคล้าย หาใช่บรรพบุรุษท่านนั้นของราชวงศ์เซียนหมื่นกระบี่ มิเท่ากับเป็นการหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ ?

คิดได้ดังนั้น

“ฉางชิง ข้าเลอะเลือนเกินไปหน่อย”

หนิงซู่ซู่เอ่ยขอโทษเย่ฉางชิงเสียงเบาด้วยท่าทีที่สลดลง

เย่ฉางชิงโบกมืออย่างมิใส่ใจ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ามิได้จะตำหนิเจ้า”

“ช้าเร็ว ข้าก็ต้องประลองฝีมือกับอ๋องเจี้ยนผู้นั้นอยู่แล้ว เชื่อว่าหากเป็นกู่เจิงเฟิงจริง เพียงเขาเห็นข้าแวบแรกจะต้องรีบเข้ามาคารวะอย่างแน่นอน”

“ดังนั้นคนผู้นี้จะใช่กู่เจิงเฟิงหรือไม่ก็มิสำคัญ”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน