เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 690

ตอนที่ 690 ความกังวลของพ่อลูกตระกูลสวี๋

“ข้าต้องการรู้ข้อมูลเกี่ยวกับเผ่าสวรรค์”

เย่ฉางชิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “แต่ท่านเจ้าเมืองสวี๋ได้โปรดวางใจ ข้ามิได้ต้องการรู้ถึงเรื่องที่เผ่าสวรรค์หักหลังแดนเซียนโบราณแต่อย่างใด เพียงแค่ต้องการข่าวเกี่ยวกับดินแดนบรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์เท่านั้น”

ทันทีที่สิ้นเสียง

“ท่านพ่อ เงื่อนไขของอาจารย์มิยากเลยใช่หรือไม่เจ้าคะ”

สวี๋ฝู๋มองสวี๋ฉางเหอที่มีท่าทางสับสน ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ระหว่างที่ลูกบำเพ็ญเพียรอยู่ที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย เคยเข้าไปในถ้ำเก็บตำราของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยอยู่หลายครั้ง”

“เพียงแต่ตอนนั้นจิตใจของลูกหมกมุ่นอยู่กับการบำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่ จึงมิได้สนใจตำราประวัติศาตร์เกี่ยวกับสิบสองแดนเซียนโบราณ แต่ด้วยฐานะของท่านการจะเข้าไปในนั้น ย่อมเป็นอันใดที่ง่ายยิ่งกว่าการปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก”

“ซึ่งก่อนหน้านี้อาจารย์ก็คิดที่จะใช้ฐานะของลูกเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย ก็ด้วยเหตุผลนี้แหละเจ้าค่ะ”

สวี๋ฉางเหอชะงักงัน ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างมิเข้าใจว่า “ท่านเย่ ถ้าเช่นนั้นให้ฝู๋เอ๋อร่วมงานคัดเลือกที่เมืองเหอซีเสร็จสิ้นแล้ว และพอกลับไปที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย ค่อยส่งข่าวเกี่ยวกับเผ่าสวรรค์มาได้หรือไม่ขอรับ”

เย่ฉางชิงส่ายหน้าน้อย ๆ

สวี๋ฝู๋เอ่ยขึ้นว่า “ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านคงมิทราบว่าเมื่อคืนกระดูกกระบี่ของลูกมีสัญญาณตื่นขึ้นมา และการที่อาจารย์ได้รู้ความลับว่าบนกายของลูกมีกระดูกกระบี่ ก็เป็นเพราะเสวียหมิงไห่ต้องการที่จะชิงกระดูกกระบี่ของลูกเจ้าค่ะ”

“เสวียหมิงไห่ ? ”

สวี๋ฉางเหอมีสีหน้าเข้มขึ้นทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยความเกรี้ยวกราดว่า “คิดมิถึงว่าเจ้าสารเลวเสวียหมิงไห่เข้าหาเจ้า ก็เพราะต้องการกระดูกกระบี่ภายในกายของเจ้า”

สวี๋ฝู๋พยักหน้าแล้วเอ่ยรับว่า “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ลูกสงสัยว่าการที่เสวียหมิงไห่สามารถสัมผัสถึงกระดูกกระบี่ภายในกายของลูกได้ มีความเป็นไปได้ว่าจะเกี่ยวข้องกับเคล็ดวิชาหล่อเลี้ยงกระบี่ที่เขาบำเพ็ญเพียรอยู่เจ้าค่ะ”

“การที่อาจารย์รีบมาในวันนี้และต้องการที่จะปลุกกระดูกกระบี่ของลูกโดยเร็ว ก็เป็นเพราะเสวียหมิงไห่นี่แหละเจ้าค่ะ”

เย่ฉางชิงเอ่ยเสียงเรียบว่า “ถูกต้อง เมื่อคืนเสวียหมิงไห่ผู้นี้ได้ประมือกับข้า และข้าก็ได้ทำลายกระบี่เลือดของเขาไปโดยมิได้ตั้งใจ ด้วยเหตุนี้เขาจะต้องถูกวิถีกระบี่ครอบงำเป็นแน่”

“เพียงแต่เมื่อคืนนี้ข้ามิรู้มาก่อนว่ากระดูกกระบี่จะล้ำค่าถึงเพียงนี้ ดังนั้นจึงได้ปล่อยเสวียหมิงไห่และบ่าวรับใช้ของเขาไป สิ่งนี้หมายความว่าเยี่ยงไรคงมิต้องให้ข้าอธิบายหรอกกระมัง”

ได้ยินดังนั้น สวี๋ฉางเหอย่อมเข้าใจความหมายของเย่ฉางชิงได้ในทันที

นั่นก็คือมิแน่เสวียหมิงไห่อาจจะเสียสติจนเอาเรื่องนี้ไปบอกกับทุกคนก็เป็นได้

ถึงตอนนั้นเกรงว่าคงมิได้มีแค่เพียงแดนฉางหลิงเท่านั้น ทว่าทั่วทั้งแดนเซียนจื่อฉงจะต้องเกิดสงครามแย่งชิงกระดูกกระบี่ขึ้นเป็นแน่

ส่วนเขาผู้เป็นเจ้าผู้ปกครองเมืองเล็ก ๆ อย่างเมืองเหอซี ก็มีความเป็นไปได้ว่าอาจจะต้องตายท่ามกลางศึกอันนองเลือดครั้งนี้

เพียงแต่กระดูกกระบี่นี้เกี่ยวพันถึงโอกาสในการขึ้นเป็นราชันของยุคนี้ ทว่าผู้อาวุโสเย่ท่านนี้มิคิดที่จะอยากครอบครองเลยเยี่ยงนั้นหรือ ?

หรือผู้อาวุโสเย่รู้บางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับกระดูกกระบี่ในด้านที่ผู้อื่นมิรู้ ถึงต้องการที่จะปลุกกระดูกกระบี่ให้ตื่นขึ้นมา

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก สวี๋ฉางเหอจึงประสานมือคารวะพร้อมกับเอ่ยว่า “ท่านเย่ขอรับ เรื่องที่ภายในกายของฝู๋เอ๋อมีกระดูกกระบี่นั้นถือเป็นเรื่องใหญ่ มิทราบว่าขอเวลาให้ผู้น้อยไตร่ตรองอีกสักหน่อยได้หรือไม่ขอรับ”

เย่ฉางชิงมิได้ปฏิเสธ เพียงแค่พยักหน้ารับและเอ่ยว่า “ย่อมได้”

รอจนกระทั่งราตรีย่างกรายเข้ามา

หลังจากส่งเย่ฉางชิงที่เรือนนอนอันหรูหราหลังหนึ่งแล้ว สวี๋ฉางเหอและสวี๋ฝู๋จึงถอยออกมา

เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป

สองพ่อลูกก็เดินตามทางเดินมาเรื่อย ๆ ก่อนจะมาหยุดยังห้องลับห้องหนึ่ง

ตอนนั้นเอง สวี๋ฉางเหอที่เงียบมาตลอดทางจึงได้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ฝู๋เอ๋อ เจ้ามิคิดว่าตนเองประมาทเกินไปหรอกหรือ ? ”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน