เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 709

ตอนที่ 709 การทะเลาะกันของผู้อมตะ

สองวันผ่านไป

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย

ภายในตำหนักโบราณที่ใหญ่ที่สุดหลังนั้น

เวลานี้นอกจากหลี่ฉางหลิงและซ่งเซียนเฟิงแล้ว ยังมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกห้าคน

พวกเขาแต่ละคนล้วนสวมเสื้อผ้าหรูหรา ท่าทางโดดเด่น เพียงแค่นั่งอยู่เฉย ๆ ก็ให้ความรู้สึกกดดันที่น่าสะพรึงกลัวแล้ว

“ทุกท่าน มิทราบว่าพี่หมิงเติงบัดนี้ยังมิมาหมายความว่าเยี่ยงไร ? ”

หลี่ฉางหลิงที่อยู่ในชุดสีม่วงปักดิ้นทองหรูหรา ศีรษะสวมที่ประดับเป็นหยกขาว นั่งอยู่บนเก้าอี้มังกรทองที่ตั้งอยู่บนแท่นสูง กวาดตามองเหล่าผู้แข็งแกร่งมากมายด้านล่าง พลางเอ่ยถามเสียงเรียบ

ซ่งเซียนเฟิงนั่งเอามือกอดอก ดวงตาหลับสนิทท่าทางมิแยแสใด ๆ

หญิงชราที่ศีรษะมีดอกไม้สีทองประดับอยู่ และสวมเสื้อผ้างดงามท่านหนึ่ง แค่นเสียงออกมาเบา ๆ “ตามบันทึกในตำราโบราณที่สืบทอดมาตั้งแต่ยุคเซียนโบราณ เผ่าจิ้งหรีดโบราณถือเป็นมารที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาเผ่าราชาของแดนมารทั้งแปด โดยเฉพาะอิทธิฤทธิ์ของเผ่าจิ้งหรีดโบราณที่สามารถกลืนกินต้นกำเนิดของโลกเพื่อทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น”

“แม้ว่ามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนี้จะถูกผนึกมาเนิ่นนาน ทว่าบัดนี้กลับยังคงแข็งแกร่งและสามารถต่อกรกับผู้อาวุโสฉางหลิงได้ ฉะนั้นเห็นได้ชัดว่ามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนี้ฟื้นฟูพลังได้รวดเร็วจนน่าตกใจเพียงใด”

“ดังนั้นข้าคิดว่ามิสามารถยื้อเวลาได้อีกแล้ว ในเมื่อผู้อาวุโสหมิงเติงยังมิยอมมาปรากฏตัว เช่นนั้นพวกเราก็มิจำเป็นจะต้องรออีกต่อไป รีบร่วมมือกันไปจัดการมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้นเถอะ”

สิ้นเสียงบุรุษวัยกลางคนที่มีร่างกายกำยำสวมชุดหนังสัตว์ และมีเขาแหลมคมผู้หนึ่ง ก็ตบโต๊ะตัวยาวตรงหน้าอย่างแรง

ขณะเดียวกันปีกจมูกก็ขยับพลางพ่นไอสีขาวที่ร้อนระอุออกมา และเอ่ยเสียงต่ำว่า “น้องดอกทองเอ่ยถูกต้องแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นครั้งนี้ยังเป็นคำสั่งของท่านเจ้าแดน ให้พวกเราไปตามล่าหาตัวมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนี้อีกด้วย”

“ตาเฒ่าหมิงเติงตั้งใจถ่วงเวลา เช่นนั้นก็ให้เขาไปแก้ตัวกับท่านเจ้าแดนเองก็แล้วกัน พวกเราอย่าได้ทำพลาดเพราะเขาเป็นอันขาด”

สตรีวัยกลางคนที่มีใบหน้างดงามนางหนึ่งที่นั่งข้าง ๆ ซ่งเซียนเฟิงเอ่ยขึ้น

ร่างของนางค่อนข้างอวบอัด ลำคอขาวผ่อง เนินอกนวลเนียนพร้อมจะเผยให้เห็นอยู่ตลอดเวลา

มุมปากของหญิงวัยกลางคนโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ชวนตะลึง ขณะชำเลืองมองซ่งเซียนเฟิงที่หลับตาสนิท พลางเอ่ยด้วยเสียงยั่วยวนว่า “ข้ามิขอออกความเห็นก็แล้วกัน เซียนเหิงของข้าว่าเยี่ยงไร ข้าก็ว่าเยี่ยงนั้น”

ซ่งเซียนเฟิงอดมิได้ที่จะเม้มริมฝีปากแน่น พลางเอ่ยเตือนเสียงเรียบว่า “อวี่จี เยี่ยงไรซะเจ้าก็เป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับอมตะ สงวนกิริยาสักนิดได้หรือไม่ ? ”

“สงวนกิริยา ? ”

สตรีวัยกลางคนที่แสดงกิริยายั่วยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เซียนเฟิง ในคืนนั้นเจ้ามิได้เอ่ยเช่นนี้นี่นา”

“ทำไม ? หายหน้าหายตาไปนาน มีคนใหม่ก็ลืมคนเก่าเช่นข้าแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ซ่งเซียนเฟิงขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ก็มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก

ต้องบอกว่าสตรีนางนี้หาได้ดูใสซื่ออย่างเช่นที่เห็นไม่

ตอนนั้นเป็นเพราะตกหลุมพรางของสตรีนางนี้โดยมิได้ตั้งใจ

ในชั่วข้ามคืน พลังวิญญาณของระดับจักรพรรดิเซียนของเขาถูกดูดไปจนหมด

นับจากนั้นมา ทุกครั้งที่เขาเจอหน้าสตรีนางนี้ก็อดมิได้ที่จะอกสั่นขวัญแขวนทุกครั้ง

เมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มอึดอัด

หลี่ฉางหลิงก็หัวเราะเสียงขื่นว่า “เช่นนี้ก็แล้วกันในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเรารออีกสักวันก็แล้วกัน พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางไปเมืองเหอซีร่วมมือกันจัดการมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้น”

หญิงชราที่ปักดอกไม้สีทองมุมปากกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นว่า “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เช่นนั้นรออีกสักวันก็แล้วกัน หากผู้อาวุโสหมิงเติงยังมิมาอีก ก็ให้เขารับผลกรรมเองก็แล้วกัน”

“คงต้องปล่อยให้เป็นเช่นนั้นแล้ว”

บุรุษวัยกลางคนร่างกำยำพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนหันไปมองหลี่ฉางหลิงที่นั่งอยู่บนแท่นพลางเอ่ยเสียงเข้มออกมาทันทีว่า “หลี่ฉางหลิง เจ้าก็อย่าลืมล่ะว่าที่พวกเรายอมร่วมมือด้วยหาใช่เพราะศิโรราบให้กับเจ้าไม่ อย่าได้ทำตัวสูงส่งเป็นอันขาด”

“ข้าขอเตือนเอาไว้ ตอนนี้แค่ข้าเห็นหน้าเจ้าก็รู้สึกอารมณ์เสียแล้ว”

หลี่ฉางหลิงมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย และปรายตามองบุรุษวัยกลางคนร่างกำยำด้วยแววตาเย็นเยียบ ทว่าก็มิได้โต้ตอบใด ๆ

“มาถึงตอนนี้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมิงเจ๋อของข้ามีคนบาดเจ็บล้มตายไปเป็นจำนวนมาก ศิษย์สายตรงของสำนักก็บาดเจ็บล้มตายไปเกือบครึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิเซียนสองคนต้องดับสูญอีกด้วย คนผู้นี้มีพลังแข็งแกร่งอย่างมาก แม้แต่ข้าเองก็ต้องใช้ค่ายกลโบราณมากมายควบคู่ไปด้วย จึงจะสามารถต่อกรกับเขาได้……”

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็อดมิได้ที่จะสบตากันอีกครั้ง

‘นี่มันเรื่องอันใดกันอีก ? ’

‘หรือว่ามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์และไอพลังไปจากตอนที่อยู่แดนฉางหลิงแล้ว ? ’

‘หรือว่าผู้อาวุโสหมิงเติงมิยอมมาที่นี่ จึงตั้งใจเล่นละครตบตา ? ’

‘แต่หากมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนี้ไปจากแดนฉางหลิงแล้วจริง ๆ เล่า ? ’

‘และการที่มารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนี้อาละวาดเที่ยวสังหารผู้คนเช่นนี้ แสดงว่ามันมีความเชื่อมั่นว่าสามารถเอาชนะโลกใบนี้ได้’

‘แต่เหมือนมีบางอย่างมิถูกต้อง ! ’

ระหว่างที่เหล่าผู้แข็งแกร่งระดับอมตะต่างครุ่นคิดและคาดเดากันอยู่นั้น

ก็มีเสียงขอความช่วยเหลือของผู้อาวุโสหมิงเติงดังขึ้นจากหยกวิญญาณเวหาอีกครั้ง

“ทุกท่าน ได้โปรดช่วยดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมิงเจ๋อด้วย มิเช่นนั้นหากคนผู้นี้สังหารคนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมิงเจ๋อจนสิ้นซากแล้วล่ะก็ ต่อไปเขาจะต้องบุกไปยังดินแดนศักด์สิทธิ์ของพวกท่านเป็นแน่”

“ถึงตอนนั้นมิเพียงข้าที่ไร้ทางรอด แม้แต่พวกท่านเองก็จะต้องมีจุดจบที่เลวร้ายเช่นกัน”

บุรุษวัยกลางคนร่างกายกำยำเห็นผู้อาวุโสหมิงเติงข่มขู่เช่นนี้ ก็คำรามออกมาด้วยความเกรี้ยวกราดทันทีว่า “ตาเฒ่าหมิงเติง ถ้าเจ้ามิอยากมาที่นี่เช่นนั้นก็มิต้องมา เหตุใดถึงต้องเล่นละครใหญ่โตเพียงนี้ด้วย ? ”

“เล่นละคร ? ”

หมิงเติงเอ่ยขึ้นมาอย่างเคียดแค้นทันที “เจ้าหมิงกู่ เจ้านี่มันใหญ่แต่ตัวแต่กลับไร้สมองยิ่งนัก ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าเจ้าคงใช้โชคล้านปีของเผ่าเจ้าถึงได้มีตบะบารมีเช่นวันนี้ใช่หรือไม่ ? ”

“ที่เจ้าคุยโวว่าจะพิสูจน์มรรคาเพื่อกลายเป็นราชันนั้น หากเจ้าสามารถพิสูจน์มรรคาเพื่อกลายเป็นราชันได้จริง คาดว่าแม่หมูก็คงจะปีนขึ้นต้นไม้บำเพ็ญเพียรเป็นราชันได้เหมือนกัน”

หลังจากบุรุษวัยกลางคนนามว่าหมิงกู่ได้ยินคำกล่าวนี้ ก็โมโหจนควันออกจากทวารทั้งเจ็ด ไอพลังชั่วร้ายอันรุนแรงแผ่ไปทั่วทั้งตำหนักโบราณ……