เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 710

ตอนที่ 710 บุรุษชุดดำที่หายไป

เมื่อเห็นผู้อาวุโสหมิงกู่เกรี้ยวกราดเพียงนี้

ผู้อาวุโสหมิงเติงที่เวลานี้มิได้อยู่ในที่นั้นก็หัวเราะเสียงเย็นออกมา “หมิงกู่ ดูท่าทางของเจ้าสิ เป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับอมตะแห่งยุค และเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของแดนเซียนจื่อฉง สุดท้ายตอนนี้เจ้ากำลังทำอันใดอยู่ ? ”

“มิมีความอดทนแม้แต่น้อย ข้าขอบอกเจ้าตามตรงทุกคนที่อยู่ที่นั่นในตอนนี้มีใครอ่อนด้อยกว่าเจ้ากัน ? แต่พวกเขาต่างก็ยอมถอยให้กับเจ้า หากมิใช่เพราะเห็นแก่หน้าท่านบรรพบุรุษของเผ่าเจ้าแล้วล่ะก็ พวกเขาคงลงมือกับเจ้าไปนานแล้ว”

“แค่เอ่ยว่าเจ้ามีร่างกายกำยำแต่ไร้สมอง เจ้ายังรู้สึกว่าโดนเหยียดหยาม ทว่าตอนนี้นอกจากเจ้าจะเกรี้ยวกราดแล้วยังทำอันใดได้อีกบ้าง ? ”

“ย๊าก ! ”

สิ้นเสียง บนกายของหมิงกู่พลันมีลำแสงสีเลือดเจิดจ้าไร้ที่เปรียบพุ่งขึ้นมาทันที ใบหน้าขรุขระแทบจะบิดเบี้ยว ภายในดวงตากลมโตคู่นั้นแทบจะพ่นไอสีแดงออกมาอีกด้วย

“เจ้าเฒ่าหมิงเติง วันนี้ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้จงได้ ! ”

หมิงกู่ร่างทั้งร่างแดงก่ำราวกับเปลวไฟ ก่อนจะก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าว พร้อมทั้งคำรามออกมา

“หมิงเติง เจ้าพอได้แล้ว”

หญิงชราที่ประดับดอกไม้สีทองแค่นเสียงเบา ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นกับหยกวิญญาณเวหาที่ลอยอยู่กลางอากาศ “หรือว่าเจ้าต้องการให้หมิงกู่เสียสติจริง ๆ และไปสังหารเจ้าที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมิงเจ๋อ เจ้าถึงจะพอใจเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ขณะที่เอ่ยหญิงชราก็สะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ก่อนที่ชามหินที่ดูธรรมดาใบหนึ่งจะลอยขึ้นไปอยู่เหนือศีรษะของหมิงกู่

มินานเมื่อภายในชามเกิดแสงสว่างส่องลงมา หมิงกู่ที่ร่างแทบจะระเบิดเพราะความไฟโทสะก็สงบลงอย่างรวดเร็ว

แต่หลังจากนั้นเขาก็ยังส่งเสียงคำรามขึ้นมาเป็นระลอก

“ดอกทอง เจ้าก็คิดว่าข้ากำลังแสดงละครอยู่ใช่หรือไม่ ถึงมิยอมไปที่แดนฉางหลิง ? ”

ผู้อาวุโสหมิงเติงหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะพุ่งเป้าไปที่หลี่ฉางหลิงพลางด่าเสียงดังลั่นว่า “หลี่ฉางหลิงเจ้าคนโง่ เจ้ามั่นใจว่ามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้นอยู่ในแดนฉางหลิงของเจ้างั้นหรือ ? ”

หลี่ฉางหลิงชะงักไปเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยพร้อมกับขมวดคิ้วว่า “พี่หมิงเติง ระวังคำเอ่ยของท่านด้วย ข้าหาได้ล่วงเกินท่านไม่”

“ยังจะต้องระวังคำกล่าวอันใดอีก ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมิงเจ๋อของข้าใกล้จะต้านทานเอาไว้มิอยู่แล้ว”

ผู้อาวุโสหมิงเติงเอ่ยเสียงเย็นว่า “แต่ข้าขอถามเจ้าสักหน่อย มารเผ่าจิ้งหรีดโบราณที่เจ้าเอ่ยถึงได้สังหารผู้คน ทำลายล้างสรรพสิ่งภายในดินแดนของเจ้าไปหรือยัง ? ”

“เอ่อ……”

หลี่ฉางหลิงมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที และอดมิได้ที่จะเผยสีหน้าสงสัยออกมา

ขณะเดียวกัน คนที่เหลือเองก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน ก่อนจะหันไปสบตากัน และเบนสายตาไปทางหลี่ฉางหลิงที่มีท่าทางอึกอัก

หลี่ฉางหลิงนิ่งเงียบอยู่สักพัก แต่ก็ยังคงเอ่ยอย่างแน่วแน่ว่า “ทุกท่าน ข้าสามารถยืนยันได้ว่า ผู้ที่อยู่เมืองเหอซีจะต้องเป็นมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณอย่างแน่นอน”

“ข้าเคยประมือกับเขามาแล้ว คนผู้นั้นบำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่ อีกทั้งภายในเขตแดนวิถีกระบี่ของเขา ยังมีพลังแห่งกฎที่ต่างจากแดนเซียนจื่อฉงอีกด้วย อิทธิฤทธิ์ที่ประหลาดเช่นนี้ใครกันที่จะสามารถทำได้ ? ”

“และข้าขอบอกทุกท่านอย่างมิอายว่า ระฆังนิรนามใบนั้นของข้าก็ถูกชิงไปตอนที่ต่อสู้กับคนผู้นั้นด้วยเช่นกัน อีกทั้งเขายังขจัดรอยประทับบนระฆังนิรนามของข้าได้อีกด้วย”

สิ้นเสียง ภายในตำหนักขนาดใหญ่ นอกจากหมิงกู่ที่ส่งเสียงคำรามออกมาเป็นระยะแล้ว ก็มิมีเสียงใดอีก

แม้แต่หมิงเติงเองก็จมอยู่กับความคิดของตนเอง

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น แล้วทางด้านหมิงเติงเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ ?

พลังของคน ๆ เดียวกลับสามารถบีบทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมิงเจ๋อได้ถึงขนาดนี้ พลังเช่นนี้น่าสะพรึงกลัวเพียงใดกัน !

คงมิได้มีมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณโผล่มาพร้อมกันสองตนหรอกกระมัง ?

หลังจากเงียบไปชั่วครู่

อีกฟากหนึ่งของหยกวิญญาณเวหาก็มีเสียงชราเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ท่านบรรพจารย์ขอรับ คนผู้นี้แข็งแกร่งยิ่งนัก โดยเฉพาะกระดานหมากที่เขานำออกมานั้นช่างพิสดารยิ่ง แม้แต่ค่ายกลสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมิงเจ๋อของเราก็ยังมิสามารถทำอันใดเขาได้……”

ยังมิทันสิ้นเสียง

“เจ้าถอยไปก่อน ขอข้าพักสักครู่ค่อยไปสู้ต่อ”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน