เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 712

ตอนที่ 712 บรรยากาศตึงเครียด

ทันใดนั้น สีหน้าของผู้อาวุโสหมิงเติงก็ดูย่ำแย่ลงทันที

เขาคาดมิถึงจริง ๆ ว่าเงื่อนไขของบุรุษชุดดำก็คือการให้เขาไปแดนฉางหลิงด้วย

ยังมิต้องเอ่ยถึงว่าหากเขาและบุรุษชุดดำปรากฏกายขึ้นพร้อมกัน ผู้อมตะทั้งเจ็ดจะมองเขาเช่นไร

หรืออาจจะกำจัดเขาก่อน จากนั้นค่อยร่วมมือกันต่อกรกับบุรุษชุดดำ

แต่ประเด็นสำคัญก็คือบุรุษชุดดำผู้นี้มิเพียงมีพลังเหนือกว่าเขามาก อีกทั้งการโจมตียังเด็ดขาด หากเขาลงมือแล้วย่อมมิให้โอกาสคู่ต่อสู้มีชีวิตรอดไปได้อีก

หากเขาต้องไปเป็นตัวประกันก็มิต่างอันใดกับเนื้อบนเขียง ชีวิตของตนต้องตกอยู่ในกำมือของคนผู้นั้น

ทว่าหากบุรุษชุดดำสามารถทำลายค่ายกลสังหารคุกเจ็ดตำหนักได้ ถึงขนาดทำลายดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมิงเจ๋อ ถึงตอนนั้นเขาก็ยังมีไพ่ตายใบสุดท้ายที่พอจะรักษาชีวิตเอาไว้ได้

อีกทั้งการจะทำลายค่ายกลสังหารคุกเจ็ดตำหนัก จะต้องใช้พลังอย่างมหาศาล เช่นนั้นโอกาสในการที่เขาจะหนีรอดไปได้ก็มีมากขึ้น

‘ตอนนี้ข้าควรทำเช่นไรดี ? ’

‘คงจะหนีเอาชีวิตรอดต่อหน้าทุกคนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมิงเจ๋อไปเช่นนี้มิได้หรอกกระมัง ? ’

‘แม้ว่าขอเพียงมีชีวิตรอด ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้’

‘แต่เป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับอมตะแห่งยุค หากจิตแห่งเต๋าได้รับความเสียหาย เช่นนั้นก็จะมิสามารถบรรลุระดับที่สูงขึ้นกว่านี้ได้อีกแล้ว’

‘เฮ้อ ! ’

‘อนิจจาชีวิตมิเที่ยงแท้’

‘สุดท้ายก็ต้องพาตนเองเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้จนได้’

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก ผู้อาวุโสหมิงเติงก็ลุกขึ้นยืน มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแห้ง ๆ

“ข้ายอมรับเงื่อนไขของท่าน”

ผู้อาวุโสหมิงเติงกวาดตามองท่าทางร้อนใจและขอบตาแดงก่ำของทุกคน ก่อนจะเอ่ยกับบุรุษชุดดำว่า “แต่ท่านก็ต้องทำตามเงื่อนไขของข้าอย่างหนึ่งเช่นกัน”

“นับแต่นี้ไปมิว่าเยี่ยงไรก็ห้ามสังหารศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมิงเจ๋อ รวมทั้งสรรพสิ่งในแดนหมิงเจ๋อของข้าอีก”

บุรุษชุดดำเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่งว่า “หากสามารถตามหานายท่านที่แดนฉางหลิงเจอจริง ๆ ถึงตอนนั้นข้าจะมอบวาสนาให้เจ้าถือเป็นการชดเชยให้อีกด้วย”

ผู้อาวุโสหมิงเติงส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วเอ่ยว่า “เรื่องชดเชยคงมิต้องแล้ว”

สิ้นเสียง ระหว่างที่ผู้อาวุโสหมิงเติงหมุนกายเตรียมจะจากไปนั้น

จู่ ๆ ก็มีเสียงอันก้องกังวานราวกับเสียงอสนีบาตดังขึ้น กึกก้องไปทั่วท้องฟ้าของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมิงเจ๋อเป็นเวลาเนิ่นนาน

“น้อมส่งท่านบรรพบุรุษ ! ”

“น้อมส่งท่านบรรพบุรุษ! ”

“น้อมส่งท่านบรรพบุรุษ…… ! ”

สิ่งนี้มิได้ทำให้ผู้อาวุโสหมิงเติงยินดีแต่อย่างใด กลับกันเขายิ่งรู้สึกหงุดหงิด จนอดมิได้ที่จะเม้มริมฝีปากแน่น

แต่ก็มิได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราดออกมา

‘น้อมส่งงั้นหรือ ? ’

‘ข้ายังมิตาย ! ’

‘พวกเจ้ารอก่อนเถอะ ! ’

‘รอข้าส่งเจ้าดาวเคราะห์ผู้นี้เสร็จแล้ว จะกลับมาจัดการพวกเจ้า’

……

……

แดนฉางหลิง

หลังจากได้ยินผู้อาวุโสหมิงเติงกล่าวอย่างเสียสติว่าจะนำภัยพิบัตินั้นมาที่แดนฉางหลิง

หลี่ฉางหลิงรวมถึงเหล่าผู้อมตะที่เหลือต่างก็นั่งมิติด

เจ้าคนที่อยู่เมืองเหอซีก็แข็งแกร่งมากพอแล้ว หากมีผู้ที่น่ากลัวยิ่งมาสมทบอีกคน

ถึงตอนนั้นจะต้องแบ่งผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิเซียนส่วนหนึ่งไปตั้งรับผู้มาใหม่ ย่อมทำให้กำลังเสริมของพวกเขาลดลงไปด้วย

ถ้าเช่นนั้นก็ร่วมมือกันจัดการผู้ที่อยู่เมืองเหอซีก่อน จากนั้นค่อยร่วมมือกันจัดการผู้มาใหม่ทีหลัง

หลังจากที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกันแล้ว ต่างก็พากันรีบไปยังเมืองเหอซีในทันที

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน