เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 742

ตอนที่ 742 ซ่อมค่ายกลห้วงเวลา

“มิมีวิธีที่จะซ่อมได้เลยอย่างนั้นหรือ ? ”

เย่ฉางชิงได้ยินดังนั้น ก็อดมิได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่นแล้วถามออกมา

สนามรบโบราณยังมิเปิดก็จะมิสามารถผ่านกำแพงโลกไปได้ ต้องอาศัยค่ายกลห้วงเวลาเท่านั้น

บัดนี้เมื่อค่ายกลห้วงเวลาเสียหาย ก็หมายความว่าความหวังเดียวของเขาถูกดับลง

ลู่ชิงซวงส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ค่ายกลเวทย์นี้เป็นค่ายกลที่ราชินีจื่อฉงที่เป็นผู้ปกครองแดนเซียนจื่อฉงในยุคเซียนโบราณสร้างขึ้น ลวดลายค่ายกลทั้งโบราณและซับซ้อน ต่อให้ผู้น้อยจะได้รับการสืบทอดวิชามาจากราชินีจื่อฉง ก็มิสามารถซ่อมค่ายกลได้เจ้าค่ะ”

เอ่ยเพียงเท่านั้น ดวงตาของลู่ชิงซวงพลันเปล่งประกายบางอย่างออกมา ก่อนจะเอ่ยถามเย่ฉางชิงว่า “ท่านเย่ พลังของท่านในตอนนี้ใช่ระดับราชันในตำนานหรือไม่เจ้าคะ ? ”

ระดับราชัน ?

เย่ฉางชิงหัวเราะออกมา แต่มิได้ให้คำตอบที่ชัดเจน

ตบะบารมีของเขาในเวลานี้ควรจะอยู่ที่ระดับเทวา ที่เรียกว่าระดับราชันก็เพียงแค่เคยได้ยินมาก็เท่านั้น

ส่วนการที่พลังที่เขาในตอนนี้เหนือกว่าระดับเทวานั้น เขาเองก็มิเข้าใจเช่นกัน

ลู่ชิงซวงชำเลืองมองใบหน้าคมสันของเย่ฉางชิง ก่อนจะอธิบายต่อว่า “ลวดลายค่ายกลห้วงเวลาแฝงเจตจำนงราชันเอาไว้ บางทีอาจมีเพียงเจตจำนงราชันเดียวกัน จึงจะสามารถซ่อมค่ายกลได้สำเร็จเจ้าค่ะ”

ทันทีที่สิ้นเสียงของลู่ชิงซวง ผู้เฒ่าชุดดำแค่นหัวเราะเสียงเย็นแล้วเอ่ยว่า “แค่เจตจำนงราชันตัวเล็ก ๆ นายท่านย่อมสามารถลบล้างได้อยู่แล้ว”

เย่ฉางชิงปรายตามองผู้เฒ่าชุดดำที่พูดมิคิด ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย “ถูกต้อง ข้าพอมีความรู้เกี่ยวกับค่ายกลเวทย์อยู่บ้าง หากเจ้ามิว่าอะไร ข้าขอดูสักหน่อยจะได้หรือไม่ ? ”

ลู่ชิงซวงเอ่ย “หากท่านเย่ต้องการ ย่อมได้เจ้าค่ะ”

เย่ฉางชิงพยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าขอรบกวนด้วย”

เอ่ยจบ พวกเย่ฉางชิงก็กำลังทะยานขึ้นฟ้า เพื่อเหาะไปทางคีรีเทพเป่ยฉง

ลิงขาวจึงเอ่ยเตือนว่า “นายท่านขอรับ สองคนที่มากับท่านเหมือนกำลังรับการถ่ายทอดวิชาอยู่ จะให้พวกเขาสองคนไปด้วยหรือไม่ขอรับ ? ”

เย่ฉางชิงปัดมือพลางเอ่ยว่า “มิต้องหรอก ให้พวกเขาสองคนอยู่ที่นี่ไปเถอะ”

ลิงขาวพยักหน้ารับ และมิเอ่ยสิ่งใดอีก

จากนั้นทุกคนต่างก็แปลงกายเป็นลำแสงอันเจิดจ้าเหาะไปทางขอบที่ไกลออกไปทันที

เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม

หลังจากที่ทุกคนมาถึงยังท้องฟ้าเหนือคีรีเทพเป่ยฉง ลู่ชิงซวงก็เพ่งสมาธิก่อนจะสะบัดแขนเสื้อ ค่ายกลที่ปกคลุมคีรีเทพเป่ยฉงทั้งหมดก็หยุดทำงานทันที

“ท่านเย่ เชิญตามข้ามาเจ้าค่ะ”

ลู่ชิงซวงหันกลับไปสบตากับเย่ฉางชิง จากนั้นก็เหาะไปยังส่วนลึกของคีรีเทพเป่ยฉง

มินาน ทุกคนก็มาถึงแดนโบราณอันลึกลับแห่งหนึ่ง

แดนโบราณแห่งนี้เป็นพื้นที่ราบ ทว่ามีภูเขาหินที่แกะสลักลวดลายซับซ้อนมากมายลอยอยู่กลางอากาศ

เป็นภาพที่แปลกประหลาดยิ่งนัก !

มิเพียงเท่านั้น ขณะที่ทุกคนทยอยโรยตัวลงสู่พื้น นอกจากเย่ฉางชิงและลู่ชิงซวงแล้ว คนที่เหลือต่างสัมผัสได้ถึงไอพลังของเจตจำนงอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่าง

จากนั้นลู่ชิงซวงก็มิลังเลแม้แต่น้อย กระตุ้นพลังเวทย์ในกายให้ปะทุขึ้นทันที มือทั้งสองข้างประสานเป็นตราเวทย์อันลุกโชนราวกับเปลวเพลิง

เปรี้ยง !

หลังจากที่ลู่ชิงซวงประสานตราเวทย์นี้เข้ากับความว่างเปล่า ก็เหมือนเป็นการเปิดข้อห้ามบางอย่าง

ทันใดนั้นพื้นดินก็ค่อย ๆ ยุบลงไปด้วยพลังแห่งกฎบาง จากนั้นลำแสงประหลาดที่เจิดจ้าหลายสายก็พุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกใต้พื้นดินมิหยุด

เวลามิถึงหนึ่งเค่อ ค่ายกลห้วงเวลาที่ครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ ราวกับแท่นบูชาโบราณพลันปรากฎสู่สายตา

ถูกต้อง !

นี่ก็คือค่ายกลห้วงเวลาที่อยู่กับลู่ชิงซวง !

เย่ฉางชิงและลู่ชิงซวงสบตากันเล็กน้อย จากนั้นก็เบนสายตากลับไปและเริ่มสำรวจค่ายกลห้วงเวลาที่ได้รับความเสียหายนี้

หลังจากสำรวจดูแล้ว เย่ฉางชิงก็พบว่าค่ายกลห้วงเวลานี้เหมือนมิได้รับความเสียหายรุนแรงอย่างที่เขาคิดเอาไว้

นอกจากลวดลายค่ายกลสองลายที่มีบางส่วนขาดหายไปแล้ว ลวดลายค่ายกลอื่นๆ ก็มิได้รับความเสียหายอะไรมากนัก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน