หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5615

ในที่สุดจ้าวมารสีชาดก็พูดช้าๆ น้ำเสียงเจ็บปวด "ที่นั่นมัน...ที่ตั้งสำนักเก่าของเธอ ส่วนอาคมพวกนั้นข้าไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ถ้าเธอเขียนเอาไว้ก็ต้องมีเหตุผลบางอย่าง ข้ากวาดล้างสำนักไปเมื่อนานมาแล้ว ตอนนี้คงเหลือแต่ซาก ไม่ว่าจะตามหาสักแค่ไหน ข้าคงไม่มีวันได้พบเธออีก..."

น้ำตาเอ่อและไหลลงมาอาบหน้า

หลิงเยว่สำคัญกับเขาจริงๆ

ไม่บ่อยนักที่มารจะหลงรักกับเซียน และยากที่จะมีใครเข้าใจ

เพราะหลายๆ คนไม่เห็นว่าผู้บำเพ็ญเพียรมารเป็นผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปด้วยซ้ำ

เฉินผิงขมวดคิ้ว เขาคิดว่าหลิงเยว่ทิ้งอักขระและพิกัดเอาไว้ เพื่อส่งข้อความและต้องการนำทางเขาไปยังสถานที่สักแห่ง

เธอไม่ได้บอกจ้าวมารสีชาดตรงๆ และหวังว่าเขาจะค้นพบข้อความลับด้วยตัวเอง

แต่ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจากนั้น จ้าวมารสีชาดถูกความบ้าคลั่งกลืนกินและพ่ายแพ้ในอาณาจักรนิรันดร์จนกลายเป็นแค่เสี้ยววิญญาณ ไม่เคยได้กลับมาที่อาณาจักรแดนสรวงอีก

ความลับที่ซ่อนในตราสัญลักษณ์จึงไม่มีใครค้นพบจนถึงตอนนี้

ถ้าเฉินผิงไม่ได้พาจ้าวมารสีชาดมาที่ชั้นเก้า และถ้าจ้าวมารสีชาดไม่ได้บอกให้มาซ่อนตัวที่นี่ ความลับก็คงถูกซ่อนไว้ตลอดกาล

"ผมจะตามพิกัดนั้นไปดู เผื่อว่าพบเบาะแส" เฉินผิงพูดอย่างมุ่งมั่น

เขารู้ว่าหลิงเยว่คงไม่ทิ้งสิ่งเหล่านี้ไว้โดยไม่มีเหตุผล

หากพิกัดและอาคมพาเข้าไปในซากสำนักได้ เขาก็คงได้อะไรติดมือไม่น้อย

ต่อให้ไม่พบอะไรก็ไม่นับว่าเสียเปล่า อย่างน้อยก็ได้สำรวจ ไหนๆ ตอนนี้เขาก็บำเพ็ญเพียรไม่ได้อยู่แล้วเพราะไม่มีทรัพยากร

จ้าวมารสีชาดไม่คัดค้าน แค่เตือนให้เฉินผิงระวังตัว เพราะไม่มีใครรู้ว่าสำนักเก่าของหลิงเยว่เป็นยังไงบ้าง

อาจกลายเป็นที่รกร้างและเต็มไปด้วยอันตราย หรือไม่ก็อาจยังมีศิษย์สำนักคอยปกป้องอยู่ และไม่ยอมให้คนนอกเข้าไป