หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5614

เฉินผิงนั่งขัดสมาธิบนพื้นในหอสะกดมาร พลังแผ่ออกจากตัวเขาเป็นคลื่น

กระบี่พิฆาตมังกรข้างตัวเขาเปล่งเสียงเป็นจังหวะ จงหลี่เองก็ใช้ประโยชน์จากเวลาที่ไหลเร็วกว่าปกติของหอคอยในการฝึกฝน

จิตดาบโอบล้อมรอบเฉินผิง เมื่อผนวกกับพลังของกระบี่พิฆาตมังกร ความแข็งแกร่งของเขายิ่งทวีคูณ

เขาสูบพลังจากทรัพยากรของมู่ฝา ดูดกลืนทุกอย่างที่เป็นประโยชน์ โชคดีที่ตำแหน่งของมู่ฝาถือว่าสูง ถุงใส่ของจึงมีทรัพยากรมากพอให้เฉินผิงสามารถใช้ได้นานหลายเดือน

ด้วยความที่การบำเพ็ญเพียรของเขาไปเร็วมาก ทรัพยากรที่น้อยเกินไปอาจหมดลงในพริบตา

เฉินผิงฝึกวิชาในหอสะกดมารนานหลายเดือน ดูดกลืนทรัพยากรของมู่ฝาจนหมด

สุดท้ายเขาก็มาถึงขั้นสูงสุดของเซียนปุถุชนระดับสอง แทบจะเพิ่มระดับได้แล้ว โชคไม่ดีที่ทรัพยากรหมดลงเสียก่อน

แม้เขาจะบำเพ็ญเพียรนานหลายเดือน เวลาของโลกภายนอกลับผ่านไปแค่วันกว่าๆ

หลังออกมาจากหอสะกดมาร สายตาเฉินผิงก็หันไปหาสัญลักษณ์หัวใจสองดวงบนหิน

เขาอยากรู้ว่าหลิงเยว่วาดไว้ทำไม มีความลับอะไรซ่อนอยู่ในสัญลักษณ์นั้น

เฉินผิงยืนมองหัวใจสองดวงเงียบๆ ราวกับแม่เหล็กดึงดูดสายตาของเขา

ลวดลายของสัญลักษณ์ลื่นไหลทว่าดูเก่าแก่ มองแวบแรกดูธรรมดา กระนั้นก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายลึกลับ

รัศมีนั้นราวกับม่านบางๆ ที่คลุมสัญลักษณ์เอาไว้ มันกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเฉินผิง คล้ายเสียงเบาๆ กระซิบข้างหู บอกให้เขามองหาความลับที่ซ่อนอยู่