หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5616

เฉินผิงเดินลึกเข้าไปในซากปรักหักพัง มาถึงที่ซึ่งน่าจะเคยเป็นห้องโถงใหญ่

แม้จะผุพัง โครงสร้างของที่นี่ก็ยังเหลือความโอ่อ่าในอดีตอยู่บ้าง

ตรงกลางห้องคือศิลาจารึกอันหนึ่ง พื้นผิวสลักด้วยอักขระโบราณ

พอเฉินผิงเข้าไปใกล้ อาคมในตัวเขาก็ส่องสว่างเจิดจ้า สั่นพ้องกับอักขระบนศิลาจารึก

ตัวอักษรของจารึกสว่างขึ้นทีละตัวและเรียงกันเป็นรูปแบบซับซ้อน

ใช่จริงๆ ด้วย! เฉินผิงดีใจ

เขารีบเรียงอาคมในตัวเขาให้ตรงกับอักขระบนจารึกที่กำลังตอบรับ

เมื่ออักขระตัวสุดท้ายเข้าที่ โถงใหญ่ก็สะเทือน

พื้นเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นบันไดที่พาลงไปยังความมืด ปราณเซียนจางๆ แผ่ขึ้นมา บรรยากาศอบอวลด้วยความพิศวง

เฉินผิงลงไปทันทีโดยไม่ลังเล

ทางเดินค่อนข้างสั้น ไม่นานเขาก็มาถึงห้องใต้ดินกว้างขวาง

ภายในคือทรัพยากรบำเพ็ญเพียรกองโต มณีสวรรค์เปล่งประกาย โอสถส่งกลิ่นหอมหวน และผลึกเซียนที่สร้างจากวัตถุดิบหลายชนิดอย่างประณีต

โชคดีเป็นบ้า! เฉินผิงตื่นเต้นจนกลั้นไม่อยู่

ทรัพยากรเหล่านี้พาเขาไปถึงขั้นเซียนปุถุชนระดับสามได้สบาย

ทว่าเฉินผิงก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองวอกแวกไปกับสมบัติตรงหน้า เขาไปต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ที่สุดทางของห้องใต้ดินคือโลงผลึกขนาดมหึมา พื้นผิวโปร่งใสราวแก้ว