หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5613

"สงครามเริ่มขึ้น" เขาเล่าต่อ "ข้าตามล่าทุกคนที่เกี่ยวข้องกับสำนักของเธอ เก็บพวกมันทีละคนจนแม้แต่สรวงสวรรค์ยังหวาดกลัวนามของข้า ทว่าแม้หลั่งเลือดมากแค่ไหนก็ไม่อาจแทนที่เธอ ข้าเสียเธอไปตลอดกาล..."

คำพูดของเขาสะท้อนอารมณ์ น้ำตาเริ่มเอ่อแม้จะเป็นร่างวิญญาณที่ไม่มีกายเนื้อก็ตาม

เฉินผิงฟังเงียบๆ ในใจมีทั้งความหม่นหมองและคาดไม่ถึง

เขาไม่นึกว่าจ้าวมารสีชาดผู้โหดเหี้ยมจะเคยผ่านความรักอันน่าเศร้า

เฉินผิงมองไปยังมุมมืดและเห็นสัญลักษณ์รูปหัวใจสองดวงที่สลักบนหิน ราวกับได้ยินเสียงหัวใจเต้นจริงๆ

เขาเดินเข้าไปพร้อมเอื้อมมือใกล้ๆ สัมผัสคลื่นพลังวิญญาณที่แผ่ออกมาจากก้อนหิน

"ดูหัวใจนี่สิ" เฉินผิงชี้ "มีบางอย่างแปลกๆ"

"หมายความว่ายังไง?" จ้าวมารสีชาดชะงัก

"มีร่องรอยพลังวิญญาณแผ่ออกมา มันไม่ใช่รอยขีดเขียนธรรมดา"

"ข้า... ไม่รู้สึกอะไรเลย" จ้าวมารสีชาดยอมรับ "คงเป็นเพราะข้าเป็นแค่เสี้ยววิญญาณ"

"ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว" เฉินผิงพูดพร้อมเอามือลูบหิน "หลิงเยว่คงซ่อนบางอย่างไว้ แต่คุณเพิ่งมาเห็น"

วิญญาณจ้าวมารเงียบไป เวลาผ่านมานาน ไม่ว่าหลิงเยว่จะทิ้งอะไรไว้เขาก็นึกไม่ออกแล้ว

เมื่อเห็นอย่างนั้นเฉินผิงก็ถอนหายใจ รู้ว่าคงยากที่จะล่วงรู้ความลับนี้

"พอเท่านี้ก่อน กลับเข้ามาในทะเลจิตสำนึกได้แล้วก่อนที่วิญญาณของท่านจะจางลงยิ่งกว่านี้ สักวันหนึ่งเราต้องหาทางคืนร่างกายให้ท่านได้แน่"