หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 402

“เจ้าเจ็ด ถึงแม้ว่าครั้งนี้เจ้าจะไม่ได้รับสาวงามกลับบ้าน แต่เจ้าก็ได้พบคนทรยศที่มีเจตนาชั่วร้ายแทนข้า ซึ่งถือได้ว่ามีผลงาน”

ฮ่องเต้ครุ่นคิด บางทีอาจกำลังคิดว่าจะจัดการกับมหาดเล็กเซวี่ยอย่างไร

ในฐานะโอรสสวรรค์ สิ่งที่เขารังเกียจที่สุดคือผู้ใต้บัญชาที่มีความคิดที่ซับซ้อนมากเกินไป และรวมกลุ่มกันเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว

โดยเฉพาะครั้งนี้ มหาดเล็กเซวี่ยกล้าที่จะรวมตัวกับขุนนางคนอื่นๆ เพื่อกำหนดเป้าหมายไปที่เซียวเย่หลัน

นั่นคือองค์ชาย

สิ่งที่เขาทำ ถือเป็นการละเมิดข้อห้ามของฮ่องเต้

เซี่ยเชียนฮวันขมวดคิ้วและพูดว่า “เสด็จพ่อ สิ่งที่ข้าเพิ่งพูดไปเป็นเพียงการคาดเดาของลูกสะใภ้เท่านั้น หากต้องการหาหลักฐานที่แท้จริง และค้นหาว่าใครสมรู้ร่วมคิดกับมหาดเล็กเซวี่ย เกรงว่าจะต้องใช้เวลาสักระยะ”

“ข้าจะจัดการกับเขาตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องมีหลักฐาน”

ฮ่องเต้พูดอย่างเย็นชา

ประโยคนี้ทำให้เซี่ยเชียนฮวันได้สติขึ้นมาในทันที

ใช่แล้ว...

ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้า ควบคุมความเป็นความตายของคนในใต้หล้า

หากเขาต้องการจะจัดการกับใครสักคน แค่ขยับมือแล้วประทับตราเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องแสดงหลักฐานเลย

นี่คืออำนาจของฮ่องเต้ที่ผู้คนนับไม่ถ้วนล้วนใฝ่ฝัน

ฮ่องเต้หยิบพู่กันขึ้นมาแล้วพูดอย่างสบายๆ ว่า “เอาล่ะ พวกเจ้าสองคนถอยออกไป”

“แล้วสตรีที่เซวี่ยจวิ้นเห็น...”

เซี่ยเชียนฮวันยังอยากจะพูด แต่ถูกเซียวเย่หลันรั้งไว้

เขามองนางอย่างเคร่งขรึมแล้วพูดว่า “เสด็จพ่อทรงมีความคิดในใจอยู่แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องถามให้มากความ”

ไม่สามารถจับปลาใหญ่ได้ในครั้งเดียว

วิธีเดียวคือต้องวางแผนระยะยาว ด้วยการปล่อยให้พวกมันกระโดดโลดเต้นอยู่ในน้ำจนหมดเรี่ยวแรง จากนั้นก็คอยเวลายกอวนขึ้นมา

ทันใดนั้นสีหน้าของเซียวเย่หลันก็พลันบึ้งตึง “ข้าคิดไปเอง? แล้วใครกันล่ะ ที่ก่อเรื่องทะเลาะวิวาททุกวันเพราะข้ารับพระชายารอง แสดงโฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าออกมาเถอะ”

“ที่ท่านรับพระชายารอง นั่นเป็นเพราะว่าท่านโลภมากเอง และไม่ใช่ความผิดของเซวี่ยจวิ้น หากไม่มีคำสั่งของมหาดเล็กเซวี่ย นางอาจไม่ต้องการพบหน้าท่านเลยก็ได้ ท่านไม่เคยส่องกระจกบางเลยหรือ หน้าตาตายด้านเหมือนพญายมทุกวัน ยังคิดว่าตัวเองเป็นที่นิยมอยู่อีก”

ตอนนี้เซี่ยเชียนฮวันยังคงไม่พอใจเซียวเย่หลันที่ส่งนางไปสำนักคุมประพฤติด้วยตัวเอง พิษในปากจึงพ่นออกมาแบบไม่ยั้ง

เซียวเย่หลันถูกนางกระตุ้นจนโมโหขึ้นมา และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เมื่อก่อนข้าก็หน้าตายเหมือนพญายมเช่นนี้ แต่เจ้าก็กระตือรือร้นที่จะไล่ตามข้า!”

“ข้าเมื่อก่อนไม่ใช่ข้าตอนนี้ เอามาเทียบกันไม่ได้”

เซี่ยเชียนฮวันปฏิเสธที่จะยอมรับว่านางเคยหลงใหลเซียวเย่หลัน

เซียวเย่หลันเหลือบมองนางแวบหนึ่ง “พูดจาเพ้อเจ้อ ช่างน่าขันยิ่งนัก”

กล่าวจบ เขาก็ทิ้งเซี่ยเชียนฮวันไปอย่างโมโห เดินจ้ำอ้าวไปไกล

รอจนถึงประตูวัง เซียวเย่หลันก็จำได้ว่าเขายังมีเรื่องสำคัญที่จะพูดกับเซี่ยเชียนฮวัน...