หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 404

“ตอนนี้หนาวแล้ว เจ้าจะไปไหนล่ะ”

เซียวเย่หลันรู้สึกประหลาดใจ

ฤดูหนาวมาถึงแล้ว และวันส่งท้ายปีเก่าก็กำลังใกล้เข้ามา ซึ่งเป็นเวลาที่หนาวที่สุดของปี

ทุกคนล้วนอยู่ในบ้านรอบกองไฟเพื่อให้ความอบอุ่น แต่อวี้เออร์กลับต้องการออกไปข้างนอก

ซูอวี้เออร์หน้านิ่งไม่เปลี่ยน น้ำเสียงอ่อนโยนกล่าวว่า “ได้ยินมาว่ามีสวนบ๊วยที่สวยงามแห่งหนึ่งในอำเภอถานใกล้เมืองหลวง ผู้รู้หนังสือหลายคนชอบไปที่นั่น เพื่อเพลิดเพลินกับดอกบ๊วยและดื่มชาในฤดูหนาว ข้าจึงอยากเห็นมันเหมือนกัน”

“เจ้ายังคงสง่างาม”

เซียวเย่หลันยิ้มน้อยๆ คิ้วที่ขมวดก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

เขาชื่นชมความอ่อนโยน มีคุณธรรม และพรสวรรค์ของซูอวี้เออร์

สตรีที่สูงส่งมีความสามารถควรเป็นเหมือนซูอวี้เออร์

แทนที่จะเป็นเหมือนผู้หญิงบางคนที่พึ่งพาทักษะแพทย์ที่ไม่ธรรมดา และภูมิใจมากจนตาไปแปะอยู่บนศีรษะ แม้แต่สามีของตัวเองก็กล้าที่จะวิพากษ์วิจารณ์

“ท่านอ๋องไปดูกับอวี้เออร์นะ”

ซูอวี้เออร์จับแขนของเซียวเย่หลัน และแสดงท่าทีออดอ้อน

เซียวเย่หลันพยักหน้า “ตกลง ช่วงนี้ข้าไม่ได้อยู่กับเจ้ามากนัก ข้าจะพาเจ้าไปชมดอกบ๊วยในอีกไม่กี่วัน”

“เยี่ยมมาก”

แผนการของซูอวี้เออร์ประสบความสำเร็จ และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นตรงมุมปากของนาง

คืนนั้น เซียวเย่หลันก็ทานอาหารอยู่ที่เรือนจิ่นซิ่ว

จนกระทั่งช่วงกลางดึก เขาก็ใช้ภารกิจทางการทหารเป็นข้ออ้างในการออกจากซูอวี้เออร์ และไปที่ห้องของเขา

ขณะที่เดินผ่านสวน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกระซิบแปลกๆ ดังขึ้นมา

เซียวเย่หลันรู้สึกแปลกใจ จึงเดินไปทางต้นเสียงนั้น แยกใบไม้ตรงหน้าออกเพื่อดู ก่อนจะพบว่าเป็นเซี่ยเชียนฮวันยืนอยู่ใต้ต้นไม้ และพูดพึมพำกับตัวเอง

ใต้แสงจันทร์ นางสวมเสื้อคลุมขนาดใหญ่และยืนตรงอยู่กับที่ ผมสีดำสนิทราวกับน้ำหมึกร่วงหล่นบนเสื้อคลุมสีหิมะ ตัดกับใบหน้าที่สวยงามของนาง ทำให้นางดูราวกับเทพธิดาในภาพวาด

“อย่าลืมว่าเจ้ายังเป็นภรรยาของข้า ก่อนที่ข้าจะหย่ากับเจ้า หากเจ้ากล้าหาชายชู้อีกคน ข้าจะฆ่าเขาอย่างแน่นอน ศพของมันจะถูกข้าแยกออกเป็นชิ้นๆ”

เซียวเย่หลันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาคว้าข้อมือของเซี่ยเชียนฮวัน และบีบนางจนเจ็บ

เซี่ยเชียนฮวันฟังเขาพูดจาไร้สาระ ก็ตะคอกกลับด้วยความโมโหว่า “หยุดกล่าวหาข้าอย่างไม่ยุติธรรมสักทีจะได้ไหม ข้าเพิ่งออกมาจากสำนักคุมประพฤติ ท่านช่างดีเหลือเกิน รีบหาเรื่องกล่าวหาข้าใหม่อย่างรวดเร็ว!”

“ข้ากล่าวหาเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เมื่อกี้ เขาได้ยินนางพึมพำแสดงความห่วงใยต่อชายอื่นกับตัวอย่างชัดเจน!

เซี่ยเชียนฮวันมองเขาอย่างเย็นชา “ทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าท่านอ๋องสั่งจำคุกข้าด้วยตัวเอง แต่มีเพียงท่านอ๋องเท่านั้นที่ไม่รู้”

“เจ้า...”

เซียวเย่หลันพูดไม่ออก

หัวใจของเขากระตุก และค่อยๆ ปล่อยมือของเซี่ยเชียนฮวัน ริมฝีปากบางของเขาเม้มแน่น

เซี่ยเชียนฮวันหันหลังให้เขาแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “คุกในสำนักคุมประพฤติเย็นชาแค่ไหน เกรงว่าข้าคงจดจำไปตลอดชีวิต”