หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 405

เมื่อได้อยู่ในสถานที่อันหนาวเย็นและโดดเดี่ยวเช่นนั้นครั้งหนึ่ง ก็จะไม่อยากไปที่นั่นอีกเลย

นางจำได้ว่าอาหารในคุกมีกลิ่นเหม็นแค่ไหน

และยังจำได้ว่าถูกผู้คุมหยอกล้อและสร้างความอัปยศมากเพียงใด

หลังจากโชคดีออกมาได้ ก็มาเห็นฉากที่เซียวเย่หลันถูกรายล้อมไปด้วยนางรำและกำลังดื่มสุรา

สิ่งเหล่านี้ทิ้งร่องรอยที่ลบไม่ออกไว้ในใจของนาง

นางจะไม่ลืมไปตลอดชีวิต

“พั่บ——”

ทันใดนั้นนกน้อยบนยอดไม้ก็กระพือปีกบินจากไป ทำลายความเงียบงันระหว่างทั้งสองคน

เซี่ยเชียนฮวันรู้สึกประหลาดใจ จึงยื่นมือออกแล้วตะโกนว่า “เจ้าอย่าเพิ่งไป ข้ายังพูดไม่จบเลยนะ!”

“เมื่อครู่เจ้ากำลังคุยกับนกน้อยตัวนั้นอยู่หรือ...”

เซียวเย่หลันลดสายตาลง น้ำเสียงของเขาดูเหมือนจะแหบแห้งกว่าปกติ พร้อมกับมีอาการฝืดเคือง

แต่เซี่ยเชียนฮวันไม่ได้สังเกตเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ของชายคนนั้น ทั้งยังพูดด้วยความโกรธว่า “ใช่ เพราะท่านอ๋องมา มันจึงตกใจกลัวจนหนีไป”

“หากเจ้ามีคนอื่นที่ชอบ ก็สามารถบอกข้าได้ตามตรง ไม่จำเป็นต้องพูดกับนกก็ได้”

เซียวเย่หลันถอนหายใจ

เขาอยากรู้ว่า ผู้ชายแบบไหนที่สามารถเปลี่ยนหัวใจของเซี่ยเชียนฮวันสตรีบ้าผู้ชายคนนี้ได้

ชายผู้นั้นดีกว่าเขาตรงไหน

เซี่ยเชียนฮวันกลับรู้สึกประหลาดใจและหันกลับมาด้วยความสงสัย “ข้ามีคนที่ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“ข้าได้ยินสิ่งที่เจ้าพูด” เซียวเย่หลันเกิดความรู้สึกอธิบายไม่ถูกอยู่ในใจ “หากเจ้าไม่ชอบ แล้วอยากรู้ว่าเขาสบายดีไปทำไม”

เมื่อพูดจบ เขาก็เห็นสีหน้าแปลกๆ บนใบหน้าของเซี่ยเชียนฮวัน

เซียวเย่หลันจึงคิดว่าเขาพูดถูก

เมื่อไม่กี่วันก่อน นางไม่เต็มใจที่จะยอมรับความจริงที่ว่าเขาตายไปแล้ว และตามหาเขาทุกที่ คิดไม่ถึงเลยว่านางจะตกหลุมรักชายอื่นเร็วขนาดนี้

ช่างเป็นสตรีที่ไร้หัวใจ

ไม่รู้ว่า นางปฏิบัติต่อผู้ชายคนนั้นเช่นไร?

เกรงว่านางอาจจะมีปัญหาทางสมองหลังจากถูกขังในสำนักคุมประพฤตินานเกินไป

“ท่านสิป่วย”

เซี่ยเชียนฮวันค่อยๆ หยุดยิ้ม และกลับมามีสีหน้าเย็นชาอีกครั้ง รอยยิ้มที่มีเสน่ห์เมื่อครู่ ราวกับเป็นเพียงภาพมายาในช่วงสั้นๆ

ในเมื่อตอนนี้นกบินไปแล้ว นางก็ไม่อยากอยู่ที่นี่เพื่อพูดคุยกับเซียวเย่หลัน

นางกระชับเสื้อผ้าแล้วก้าวไปข้างหน้า เดินผ่านชายคนนั้นด้วยใบหน้าที่เย็นชา และรีบออกจากสวนอย่างรวดเร็ว

เซียวเย่หลันยืนอยู่คนเดียวใต้ต้นไม้ครู่หนึ่ง และทันใดนั้นก็พูดว่า “รีบไสหัวออกมาซะ”

“ท่านอ๋อง”

เย่ซิ่นเดินเข้ามาด้วยความเขินอาย ก้มหัวลงแล้วพูดว่า “ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง”

“ในเมื่อได้ยินแล้วก็จำไว้ว่า พรุ่งนี้ให้ไปหาหมอมาดูแลสตรีผู้นั้นซะ”

เซียวเย่หลันกล่าวเสียงเย็นชา

เย่ซิ่นรับคำสั่งและกำลังจะล่าถอย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกลับมาและพูดเสียงเบาว่า “ท่านอ๋อง ข้าน้อยว่าคิดว่าเรื่องสำนักคุมประพฤติ ท่านควรจะตามไปคุยกับพระชายาให้ชัดเจน...”