หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 425

“ไม่ได้สนิทกันมากนัก ข้าแค่มีเพื่อนฝูงมากมาย หากพูดไม่น่าฟังหน่อยก็คือทำเพื่อความอยู่รอด ข้าเพิ่งดื่มกับซืออวี้สวี่แค่ไม่กี่ครั้งก่อนหน้านี้”

เซียวจ้านตอบกลับ

เซี่ยเชียนฮวันถามอีกครั้งว่า “ซืออวี้สวี่เคยแต่งงานมาก่อนหรือไม่?”

“น้องสะใภ้ คำถามของเจ้าน่าสนใจมาก” เซียวจ้านยิ้ม “ด้วยนิสัยเอาแต่ใจของน้องแปด เจ้าคิดว่านางจะยอมแต่งงานกับบุรุษที่เคยแต่งงานมาก่อนหรือไม่?”

“มีเหตุผล”

เซี่ยเชียนฮวันหัวเราะ แต่ความสงสัยในใจยังคงยากที่จะขจัดออกไปอยู่ดี

ไม่ได้การล่ะ

นางต้องหาโอกาสทดสอบสักครั้ง

หากมีคนอื่นอยู่ด้วย เกรงว่าซืออวี้สวี่จะไม่บอกความจริง นางต้องหาโอกาสอยู่กันตามลำพัง

“พี่ห้า ท่านยินดีช่วยข้าสักอย่างหรือไม่?”

เซี่ยเชียนฮวันชั่งใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะคิดว่าเรื่องนี้จำเป็นต้องมีผู้ช่วย

เซียวจ้านเผยสีหน้าตกใจ เหมือนคาดไม่ถึงว่าเซี่ยเชียนฮวันจะขอความช่วยเหลือจากเขา แต่เขาก็กล่าวอย่างไม่ลังเลใจว่า “เมื่อน้องสะใภ้ขอ ข้าก็ยินดีช่วย”

“เหตุใดจึงตอบตกลงเร็วเช่นนี้ หรือท่านไม่กลัวว่าข้าจะเรียกร้องมากเกินไป” เซี่ยเชียนฮวันยิ้ม

เซียวจ้านหัวเราะเบาๆ “น้องสะใภ้จิตใจดีมีเมตตา และเป็นคนยุติธรรม ไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นหรอก”

ประโยคดังกล่าว ทำให้เซี่ยเชียนฮวันมึนงงเล็กน้อย

นางกับเซียวเย่หลันอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืนมาเนิ่นนาน แต่ภายใต้อิทธิพลของซูอวี้เออร์ เขายังคงมองว่านางเป็นผู้หญิงขี้อิจฉาและชั่วร้าย อย่างไรก็ตาม องค์ชายห้าซึ่งแทบไม่เคยติดต่อกับนางเลย กลับเชื่อใจและชื่นชมนางอย่างไม่ลังเล

มันน่าขันจริงๆ

“พี่ห้า เรื่องมันเป็นแบบนี้ ข้าสงสัยว่าจอหงวนของเราอาจจะซ่อนอะไรบางอย่างไว้ ดังนั้นข้าต้องการให้ท่านช่วยเบี่ยงเบนความสนใจขององค์หญิงแปด เพื่อที่ข้าจะได้ซักถามเขาเป็นการส่วนตัว” เซี่ยเชียนฮวันบอกความจริง

ช่วงความรักผลิบาน คู่รักหนุ่มสาวชอบที่จะอยู่ติดกัน

ถ้าหากเซียวหมิงเซียนเกาะติดซืออวี้สวี่ตลอดเวลา นางคงไม่มีโอกาส

เซียวจ้านพยักหน้า “เรื่องนี้จัดการได้ไม่ยาก”

“งั้นต้องรบกวนพี่ห้าแล้ว”

ซืออวี้สวี่หันหลังให้เซี่ยเชียนฮวัน ไม่กล้าหันหน้ากลับมา

เซี่ยเชียนฮวันเดินอ้อมไปด้านหน้า และสบตากับเขา “ไม่นับว่าเป็นคำแนะนำ แค่มีคำถามบางอย่าง และอยากได้ยินคำตอบของคุณชายซือ”

“ข้าน้อยมีความรู้ตื้นเขิน หากพระชายามีคำถาม รบกวนไปสอบถามผู้อื่นเถอะ”

ซืออวี้สวี่เบือนหน้าหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ และยกเท้าขึ้นเพื่อกลับห้อง

แต่เซี่ยเชียนฮวันกลับพูดตรงประเด็นว่า “ท่านรู้จักชายที่ชื่อซือเสียงหรือไม่?”

ประโยคนี้ ทำให้แววตาของซืออวี้สวี่สั่นสะท้าน!

แต่เนื่องจากแสงสลัวเกินไป เซี่ยเชียนฮวันจึงเห็นแววตาของเขาไม่ชัด ทำให้เขามีเวลาตั้งสติ

“ทูลพระชายา ข้าไม่รู้จัก”

“คิดให้ดี ปีนี้เขาก็เป็นผู้เข้าสอบในเมืองหลวงด้วย ข้าจำได้ว่าจิงโจวอยู่ไม่ไกลจากหนิงโจว บางทีเจ้าอาจจะเคยพักที่โรงเตี๊ยมเดียวกัน และเข้าร่วมการชุมนุมบทกวีเดียวกัน”

เซี่ยเชียนฮวันก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว ฝ่ามือของซืออวี้สวี่เริ่มเต็มไปด้วยเหงื่อ

ในขณะที่เขากำลังเสียเปรียบอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงดุดันของชายผู้หนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลังเขา “เซี่ยเชียนฮวัน เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”