หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 429

“เซียวเย่หลัน ท่านพูดให้ชัดเจนนะ ก่อนหน้านี้ท่านเห็นด้วยอย่างชัดเจน แต่ตอนนี้ทำไมถึงไม่เห็นด้วย?”

เซี่ยเชียนฮวันสะบัดแขนออกจากมือของเซียวเย่หลัน

เวลานี้ สีหน้าของชายคนนั้นดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย เขาเดินอีกด้าน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “อันที่จริงแล้วข้าไม่เคยตอบตกลง เป็นเจ้าที่คิดเองเออเอง”

“ท่าน ท่านกำลังเล่นลิ้นนี่...”

เซี่ยเชียนฮวันนึกถึงเซียวหมิงเซียนที่โมโหจนกระทืบเท้าตัวเอง แต่ตอนนี้ นางชักอยากจะกระทืบเท้าบ้างแล้ว

หรือว่า เป็นเพราะเขารับซูอวี้เออร์เป็นพระชายารองตามความประสงค์แล้ว บวกกับรู้สึกว่านางยังมีค่าอยู่บ้างในฐานะเครื่องมือมนุษย์ ดังนั้นจึงเสียดายไม่อยากหย่าขึ้นมา?

เขาใช้ประโยชน์จากข้อได้เปรียบทั้งหมดจริงๆ ใต้หล้านี้จะมีเรื่องดีดีเช่นนี้ที่ไหน!

เซี่ยเชียนฮวันข่มอารมณ์ไว้นาน สุดท้ายก็พูดด้วยความโกรธว่า “ข้าไม่สนว่าท่านคิดอะไร แม้จะเป็นการคิดเองเออเองของข้า แต่ท่านก็ไม่เคยคัดค้าน บางทีก่อนหน้านี้ข้าคงจะหน้ามืดตามัว ที่หลงคิดว่าคงจะดีถ้าได้อยู่กับท่าน แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลือกับท่านอย่างแน่นอน!”

“หยุดโวยวายได้แล้ว”

“แล้วใครเป็นสร้างปัญหา...”

เซียวเย่หลันเงียบ และหันหลังให้กับเซี่ยเชียนฮวัน

ในอดีต เขาได้ยอมรับข้อตกลงสามประการที่เซี่ยเชียนฮวันเสนอขึ้นมา

แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่

เขาเริ่มมองเห็นจิตใจของตัวเองไม่ชัด

ตอนนี้เอง ซูอวี้เออร์ยืนมองอยู่ข้างๆ นางอยากให้เซี่ยเชียนฮวันและเซียวเย่หลันทะเลาะกัน ยิ่งทะเลาะกันมากเท่าไรยิ่งดี และแน่นอนว่าพวกเขาจะไม่เลิกทะเลาะกันง่ายๆ

รอจนบรรยากาศตึงเครียดเกินไป ซูอวี้เออร์ก็เดินไปจับข้อมือของเซี่ยเชียนฮวันเบาๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “พี่สาว ตอนนี้ท่านกำลังโกรธอยู่ ไม่สู้ใจเย็นลงก่อน และหยุดเอาแต่ใจ”

“อคติ”

เซี่ยเชียนฮวันสะบัดมือจากนาง

เห็นได้ชัดว่าเป็นเซียวเย่หลันที่ไม่รักษาสัญญา แต่พอซูอวี้เออร์พูดออกมา กลับกลายเป็นว่านางเอาแต่ใจ

เคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ นี้ก็เพื่อเอาใจผู้ชาย คิดว่านางมองไม่ออกหรือไร

ซูอวี้เออร์ถูกสะบัดมือออกก็ก้าวถอยหลังไปสองก้าว แต่กลับไม่โกรธ ซ้ำยังยิ้มจางๆ “พี่สาว พวกเราทุกคนล้วนเป็นสตรีของท่านอ๋อง โดยธรรมชาติแล้วเราต้องคำนึงถึงความปรารถนาของท่านอ๋อง สิ่งนี้จะถือว่ามีอคติได้อย่างไร”

ยิ่งนางพูด เซี่ยเชียนฮวันก็ยิ่งโมโห

“ข้ามีห้องของตัวเอง”

“คืนนี้เจ้าต้องอยู่ในห้องของข้า ให้พวกเขารู้ว่าเจ้าเป็นสตรีของใคร”

เซียวเย่หลันบังคับให้เซี่ยเชียนฮวันนั่งลง เขาค้อมเอว แล้ววางมือบนพนักพิงด้านหลังนาง ดวงตาของเขาดูราวกับว่าเขาอยากจะกินนางทั้งเป็น

เขาไม่รู้ว่าเหตุใดเซี่ยเชียนฮวันถึงไปหาซืออวี้สวี่ แต่สรุปคือ เขาจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้วิ่งออกไปกลางดึกอีก เพื่อไปพบผู้ชายข้างนอก

หลังจากนั้นไม่นาน

น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของซูอวี้เออร์ก็ดังมาจากด้านใน “ท่านอ๋อง ผ้าห่มอุ่นแล้ว”

“อืม”

เซียวเย่หลันตอบรับ

เขาเฝ้าดูเซี่ยเชียนฮวันนอนลงอย่างเชื่อฟัง ห่มผ้าห่ม แล้วหันหลังจากไป

เซี่ยเชียนฮวันจ้องมองเงาของเขาที่กลมกลืนไปกับความมืด และแอบหงุดหงิดในใจ “อย่าบอกนะว่าคืนนี้ ข้าต้องทนฟังเสียงพวกเขาพลอดรักกัน...”