หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 502

ซูอวี้เออร์แสดงอากัปกิริยาให้ดูนอบน้อมหมอบต่ำ

ในทางกลับกัน ยกเซี่ยเชียนฮวันขึ้นเป็นผู้มีศีลธรรมอันสูงส่ง

เวลานี้หากเซี่ยเชียนฮวันไม่ยอมให้อภัย ต้องถูกคนอื่นวิพากษ์วิจารณ์อย่างแน่นอนว่า “ไม่มีคุณธรรม” และ “จิตใจคับแคบ”

นางก็แค่ถูกหมิงเฟยตีที่ฝ่ามือ แต่ซูอวี้เออร์เกือบล้มเชียวนะ!

“ไม่โทษเจ้าหรอก ต้องโทษที่ข้าไม่ดีเอง ตอนที่ยืนขึ้นไม่ได้ดูแลเจ้าให้ดี เจ้าคงตกใจกระมัง”

เซี่ยเชียนฮวันหายใจเข้าลึกๆ แล้วยิ้มอย่างสดใสให้กับซูอวี้เออร์

ซูอวี้เออร์ตกตะลึง

นางไม่คาดคิดว่าเซี่ยเชียนฮวันจะตอบเช่นนี้

เดิมทีนางคิดว่าคนที่มีอารมณ์รุนแรงแบบเซี่ยเชียนฮวัน จะต้องเริ่มงัดข้อกับนาง จากนั้นทำเรื่องน่าอับอายต่อหน้าราชวงศ์ทั้งหลาย!

“ข้า ข้าจะกล้าตำหนิพี่หญิงได้อย่างไร พี่หญิงเป็นพระชายา แต่ไหนแต่ไรมาท่านเป็นคนที่ถูกเสมอ มีแต่ข้าที่เป็นคนผิด”

ซูอวี้เออร์หลุบตาลง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแอน่าสงสาร แสร้งทำเป็นว่ามักถูกเซี่ยเชียนฮวันรังแกบ่อยครั้ง จนตัวเองกลายเป็นเหยื่อ

เซี่ยเชียนฮวันยิ้มตาหยีและพูดว่า “ไม่ ไม่ ไม่ ข้ารู้ว่าเจ้าขี้กลัวเหมือนหนู งานเลี้ยงในราชวงศ์ที่เป็นงานใหญ่เช่นนี้ เจ้าจะตกใจกลัวก็เป็นเรื่องปกติ ข้าควรดูแลเจ้าให้มากกว่านี้ถึงจะถูก”

หลังจากพูดไม่กี่คำ ยิ่งแสดงชัดว่าซูอวี้เออร์ไม่เคยพบเจอโลกภายนอกนี้มาก่อน ถึงได้รู้สึกหวาดกลัวอย่างง่ายดาย!

พระชายารองเช่นนี้ จะพาออกงานได้อย่างไร

ซูอวี้เออร์เริ่มรับมือไม่ไหว

ขณะที่นางคิดว่าจะตอบอย่างไร กลับถูกเซี่ยเชียนฮวันคว้าข้อมือไว้โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ และดึงนางไปข้างหน้าราวกับว่าพวกนางมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

“ไม่ต้องกลัว ตอนนี้ให้ข้าจูงมือเจ้าเดินนะ เช่นนี้เจ้าจะได้ไม่ตกใจจนล้มอีก”

เซี่ยเชียนฮวันแอบกดจุดฝังเข็มของซูอวี้เออร์อย่างแรง

ทันใดนั้นแขนของซูอวี้เออร์ก็เจ็บปวดจนชา!

แต่นางไม่สามารถสลัดเซี่ยเชียนฮวันให้พ้นได้ ในสายตาคนนอกที่มองมา พวกนางกำลังแสดงบทพี่น้องที่รักกันลึกซึ้ง ใครก็ตามที่แสดงการต่อต้านก่อน จะเป็นผู้แพ้

แม้ว่าเซี่ยเชียนฮวันจะรู้เรื่องนี้ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

ถึงอย่างไรผู้หญิงคนไหนที่ฮ่องเต้โปรดปราน ก็ขึ้นอยู่กับความปรารถนาของเขาเอง ไม่มีใครสามารถตัดสินใจได้

เวลาผ่านไปอีกหลายวัน อาจเป็นเพราะว่าในที่สุดหมิงเฟยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เซี่ยเชียนฮวันยังอยู่ที่โรงหมอในเมืองตะวันตก ก็ถูกคนขี่ม้าเร็วมาเชิญตัวเข้าวัง

นางมาถึงเรือนเจียวชวน

หมิงเฟยนั่งตัวตรงในชุดผ้าไหมเรียบๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นเซี่ยเชียนฮวันเดินเข้ามา นางกำมือเล็กน้อยแล้วถามว่า “ช่วงนี้ข้ารู้สึกกระสับกระส่าย เจ้ามีตำรับยาดีๆ สามารถช่วยรักษาให้ข้าได้ไหม”

เซี่ยเชียนฮวันพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เสด็จแม่ ถ้าอารมณ์ไม่ดีทั้งหลายสามารถรักษาให้หายได้ด้วยยา เช่นนั้นโลกนี้ก็จะไม่มีคนที่ไม่มีความสุขแล้วเพคะ”

“กำเริบนัก!”

หมิงเฟยตบโต๊ะ ถลึงตามองเซี่ยเชียนฮวันด้วยความโกรธ!

เมื่อเห็นมือของเซี่ยเชียนฮวันที่ยังคงพันผ้าสีขาว ก็พูดเยาะเย้ย “ดูเหมือนว่าที่ข้าลงโทษเจ้าครั้งที่แล้วเบาเกินไป ไม่ทำให้เจ้าหลาบจำ!”