หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี นิยาย บท 504

ตามกฎแล้ว ฉินจีมีสถานะต่ำกว่า ควรทำความเคารพเซี่ยเชียนฮวัน แล้วหลีกทางให้

ทว่าฉินจีแต่ไม่เพียงจะไม่ทำความเคารพ แต่ยังไม่คิดที่จะหลีกทางให้ด้วย

นางมองไปที่เซี่ยเชียนฮวันอย่างประเมิน กระตุกมุมปากขึ้นพูดว่า “ถนนแคบ พระชายาจ้านอ๋องโปรดหลีกทางด้วย”

เมื่อได้ยินคำพูดของนาง เหล่าข้ารับใช้ในวังที่อยู่ซ้ายขวาข้างๆ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย!

ขันทีคนเมื่อครู่กล่าวแนะนำเสียงแผ่วเบา “นี่เกรงจะไม่เหมาะสม ตามมารยาทแล้ว ควรเป็นพวกที่ที่ต้องหลีกทาง...”

“เหตุใดจะไม่เหมาะสม ข้าเป็นผู้หญิงของฝ่าบาท ตามลำดับอาวุโสก็อยู่เหนือกว่าพระชายาจ้านอ๋อง เป็นนางที่ต้องหลีกทางให้ข้าอยู่แล้ว”

ฉินจีอาศัยว่าตนได้รับความโปรดปราน พูดอย่างมั่นใจ ไม่เห็นเซี่ยเชียนฮวันอยู่ในสายตาเลย

“นี่...”

ขันทีรู้สึกลำบากใจ แล้วเหลือบมองไปที่เซี่ยเชียนฮวัน

ในเวลานี้เซี่ยเชียนฮวันมีสีหน้านิ่งเฉย ดูไม่ออกว่านางโกรธหรือไม่

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลดเสียงลง กล่าวโน้มน้าว “พระชายาจ้านอ๋องไม่เพียงแต่เป็นพระชายาเท่านั้น แต่ยังเป็นหลานสาวของไทเฮาอีกด้วย ท่านเพิ่งเข้าวังมาไม่นานมานี้ อย่าล่วงเกินนางจะดีกว่า”

“แล้วอย่างไรเล่า ในวังคือฝ่าบาทที่มีอำนาจตัดสินใจ ไม่ใช่ไทเฮาที่มีอำนาจตัดสินใจเสียหน่อย”

ฉินจีรู้ดีว่านางคือตัวแทนของหมิงเฟย

ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะปฏิบัติต่อลูกสะใภ้ของหมิงเฟยอย่างดี

ฮ่องเต้โปรดปรานนางถึงเพียงนี้ แม้ว่านางจะล่วงเกินสนมในวังหลังหลายคนก็ไม่เคยตำหนินาง อีกทั้งยังมีการหนุนหลังจากเฉิงกุ้ยเฟย ตอนนี้ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ต้องหลบเลี่ยงคมดาบของนาง

ที่อยู่เบื้องหน้าก็เป็นเพียงพระชายา ยังมีอะไรต้องกลัวอีก

“รีบหลีกทางเร็ว”

ฉินจีเลิกคิ้ว คำพูดยิ่งหยาบคายไร้มารยาทมากขึ้น

เซี่ยเชียนฮวันยิ้มและพูดว่า “ในต้าเซี่ยของเรา ตำแหน่งสนมนั้นเทียบเท่ากับบรรดาศักดิ์ชั้นอ๋อง ซึ่งอยู่สูงกว่าข้าหนึ่งขึ้นจริงๆ แต่เจ้าเป็นเพียงเจี๋ยอวี๋เล็กๆ กลับกล้าสำคัญตัวจริงๆ”

“เจ้ากล้าดีอย่างไรไม่เคารพข้า!”

ฉินจีพาลโกรธ

การตบครั้งนี้ทำให้ทุกคนตกใจกลัว

เซี่ยเชียนฮวันพูดอย่างเย็นชา “ระวังคำพูดของเจ้าไว้ด้วย ข้าเป็นลูกสะใภ้ของราชวงศ์ เสด็จพ่อถือเป็นบิดาของข้า คำพูดของเจ้ากำลังด่าทอฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน”

หลังจากฟังคำพูดของเซี่ยเชียนฮวันแล้ว ในที่สุดฉินจีก็รู้สึกตัว ปิดหน้าด้วยความโกรธ แล้วไม่กล้าพูดอะไรอีก

นางรู้ว่าเซี่ยเชียนฮวันไม่หลีกทางแน่ จึงได้แต่ถลึงตามองคนข้างตัว “ยังไม่รีบไปอีก!”

ครั้นแล้วขบวนนั้นทั้งหมดก็เดินอ้อมเซี่ยเชียนฮวันไปอย่างคอตก

อย่างไรก็ตาม

ฉินจีไม่สามารถทนต่อโทสะนี้ได้

นางหยุดชะงัก ขณะที่กำลังเดินผ่านเซี่ยเชียนฮวัน ก็จงใจปล่อยแมวขาวตัวน้อยในอ้อมแขน!

“เมี้ยว...”

แมวขาวตัวน้อยกระโดดตะครุบเซี่ยเชียนฮวันตามสถานการณ์ที่เป็นไป!