ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 106
เซี่ยจื่ออันก็กังวลไม่แพ้กัน “พี่รองเสียสติไปแล้วหรือ เขากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนต้องตาย!”
“พี่รองของเจ้าขมขื่นใจมาก”
“แล้วข้าไม่ขมขื่นใจหรือ ข้าต้องอดทนเพื่อสถานการณ์โดยรวม”
หลิวอวิ๋นเซียงหัวเราะเย้ยหยันเบาๆ คนขี้ขลาดตาขาวเช่นนี้กล้าพูดราวกับกล้าหาญยิ่งนัก นางกลับรู้สึกนับถือนายท่านรองมากกว่า อย่างนั้นเขาก็กล้ายืนหยัดสู้จนตัวตาย
เมื่อเห็นหลิวอวิ๋นเซียง ฮูหยินเฒ่าจึงรีบวิ่งเข้ามาหานางทันที “อวิ๋นเซียง พี่รองของเจ้ากำลังไปสังหารเหยียนมู่ เจ้าต้องหยุดเขานะ”
หลิวอวิ๋นเซียงเลิกคิ้ว “พวกท่านมีกันตั้งหลายคนยังรั้งไว้ไม่ได้ แล้วข้าจะทำอะไรได้ล่ะ”
“หากท่านแม่ขอให้เจ้าไปก็รีบไปสิ ต้องช่วยอะไรได้บ้างอยู่แล้ว!” เซี่ยจื่ออันตะโกน
“นายท่านสามไปกับข้าดีหรือไม่”
“ให้ข้าไปทำอะไร”
“ช่วยนายท่านรองน่ะสิ!”
“ข้า…” เซี่ยจื่ออันสำลัก “ข้าไปแล้วจะไม่มีประโยชน์อะไร”
“ท่านเป็นบุรุษแท้ๆ หากไร้ประโยชน์จะนับประสาอะไรกับสตรีอ่อนแออย่างข้าล่ะ”
ใบหน้าของเซี่ยจื่ออันแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที “เจ้ากับเหยียนมู่มีควาสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง เขาย่อมเห็นแก่หน้าเจ้าอยู่แล้ว สิ่งที่เจ้าต้องทำคือพาตัวพี่รองกลับมา หากเขาสังหารเหยียนมู่ไม่สำเร็จ เขาจะต้องชดใช้และทำให้ครอบครัวพวกเราเดือดร้อนตามไปด้วย”
“หากสังหารสำเร็จล่ะ”
“เช่นนั้นอาจแย่กว่าเดิม หากฝ่าบาททรงกริ้ว พวกเราทุกคนคงต้องตายกันหมด”
หลิวอวิ๋นเซียงจึงหัวเราะพร้อมกับส่ายหน้า “นายท่านสามช่างรักตัวกลัวตายจริงๆ”
“เจ้า!”
จิ่นเหยียนพลันหยิบเก้าอี้มาให้หลิวอวิ๋นเซียงนั่งพัก
“จวนเหยียนมีการป้องกันอย่างแน่นหนา นายท่านรองเข้าไปสังหารไม่ได้หรอก ไว้รอมีข่าวคราวแล้วค่อยวางแผนกันอีกที”
ทำได้เพียงเท่านี้ ไม่มีผู้ใดในตระกูลกล้ายืนกรานสักคน
หลังจากรอไม่นาน นายท่านรอก็กลับมาถึงจวน
บนร่างกายมีบาดแผลใบหน้ามืดมนและเดินเข้ามาอย่างโซซัดโซเซ พร้อมกับเลือดที่เปื้อนปลายดาบยาว
ฮูหยินเฒ่ากับเซี่ยจื่ออันอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบถลาเข้าไปหาเขาทันที
“พี่รอง นี่มันเกิดอะไรขึ้น...”
“เจ้ารอง สู้กับคนของเหยียนมู่มาอย่างนั้นหรือ”
เซี่ยจื่อเซวียนพลันเงยหน้าขึ้น จ้องมองทั้งสองคนอย่างว่างเปล่าสักพักก่อนจะพูดว่า “ข้าฆ่าเขาแล้ว...”
รูม่านตาของเซี่ยจื่ออันหดเล็กลงในทันที “ใคร”
“เหยียนมู่”
หลิวอวิ๋นเซียงรีบลุกขึ้นยืน ทว่ากลับเซล้มลงเพราะภาพทุกอย่างตรงหน้ามืดลง
“ฮูหยินเจ้าคะ!”
หลิวอวิ่นเซียงคว้ามือของจิ่นเยียน พร้อมกับขมวดคิ้วมองเซี่ยจื่อเซวียน “ท่านเพิ่งบอกว่าฆ่าเขาไปแล้ว?”
เซี่ยจื่อเซวียนยกดาบในมือพร้อมพูดออกมา “ข้ารอเขาอยู่ที่นอกจวนเหยียน เพลานั้นเขาอยู่เพียงลำพัง ข้าก็เลยยกดาบขึ้นแทงเขา”
หลังจากเรียกหาจิ่นเยียนไม่นาน กลับกลายเป็นแม่นางห้าที่เดินเข้ามาแทน
หลิวอวิ๋นเซียงฝืนยิ้มพลางถามออกไป
“จิ่นเยียนล่ะ”
แม่นางห้าประคองนางขึ้นมาอย่างระมัดระวังและตอบด้วยเสียงแผ่วเบา “จิ่นเยียนบอกว่าจะออกไปเรือนตะวันตกเสียหน่อยเจ้าค่ะ”
ก่อนจะรีบออกไปหยิบกะละมังน้ำและของใช้ล้างหน้าเข้ามา
หลิวอวิ๋นเซียงได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน ทำให้รู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างมาก
หลังจากล้างหน้าเสร็จได้ไม่นานนัก จิ่นเยียนก็กลับมา
ขณะจัดอาหารให้หลิวอวิ๋นเซียง จิ่นเยียนก็อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า
“ฮูหยิน ท่านไม่ถามบ่าวสักหน่อยหรือว่าทำอะไรสิ่งใดที่เรือนตะวันออก”
หลิวอวิ๋นเซียงตอบเบาๆ “เจ้าอยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะ”
จิ่นเยียนมุ่ยหน้าเล็กน้อยพลางตอบออกมา “ทุกคนในบ้านนี้กลัวกันมา พวกเขาไปรวมตัวกันที่เรือนตะวันออกเมื่อคืน เพราะกลัวว่าฮูหยินเฒ่าจะเป็นลมหมดสติ บ่าวเพิ่งทราบข่าวตอนเช้าว่าชายคนนั้นยังไม่ตาย เพียงแต่นอนบาดเจ็บสาหัส ไม่รู้ว่าจะรอดหรือไม่”
เมื่อพูดเช่นนั้น จิ่นเยียนก็เหลือบมองหลิวอวิ๋นเซียง “ข้าก็เลยคิดว่าหากเขาตาย ท่านคงจะบริสุทธิ์”
มือของหลิวอวิ๋นเซียงใต้แขนเสื้อกระชับขึ้นโดยไม่รู้ตัว พลางเหลือบมองจิ่นเยียนอีกครั้ง
“เรื่องของเขาไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”
จิ่นเยียนจึงพร่ำบ่นออกมาว่า “ทั้งเมืองหลวงรู้เรื่องที่นายท่านรองลอบสังหารเหยียนมู่แล้ว ผู้คนบนถนนต่างซุบซิบนินทากัน แม้ไม่รู้ว่าเรื่องขัดแย้งระหว่างพวกเขาคืออะไร แต่ทุกคนต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าบาปกรรมตามสนองแล้ว”
บทใหม่
ตอนฟรี
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน