ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 108

เมื่อเสียงฆ้องและกลองหยุด ถึงแม้จะประดับประดาโคมไฟ มีผ้าใหญ่สีแดงแขวนอยู่ทุกแห่ง แต่ผู้คนกลับไม่พูดไม่จา ราวกับไปงานศพ

ขณะนี้โจวหลี่ไหวกับจู้ชิงจยาเดินเข้ามา ทั้งสองคนท่าทางดูโศกเศร้าเช่นกัน

“เจ้าเจ็ดเป็นอย่างไรบ้าง?” จู้ชิงจยาถาม

โจวหลี่ไหวส่ายหน้า “ไม่รู้สิ”

“เจ้าไม่รู้หรือ?”

“ห้องของเขาถูกคนของพ่อบุญธรรมเฝ้าอย่างแน่นหนา พ่อของข้าเคยเข้าไปรักษาบาดแผล สภาพบาดแผลเป็นอย่างไร เขาแค่ส่ายหัว ไม่ยอมบอกข้าอย่างละเอียด” โจวหลี่ไหวแผ่มือและกล่าว

“หรือว่าจะจริง…”

“ไทเฮา ฝ่าบาท ฮองเฮา กุ้ยเหริยทั้งสามล้วนส่งคนมาถามแล้ว เกรงว่าจะจริง งานแต่งดำเนินการตามกำหนด ก็เป็นความคิดของฝ่าบาท เป็นการจัดงานมงคลเพื่อขจัดเสนียดจัญไร”

ทั้งสองคนพูดคุยกันและเดินเข้าห้องหลัก หลิวอวิ๋นเซียงตกใจ ดังนั้นที่นี่คือจวนเหยียน

ใครพานางมาที่นี่?

ทำไมถึงพานางมาที่นี่?

ทำไมจื่อจินไม่ขัดขวาง?

หลิวอวิ๋นเซียงไม่ทราบเลย นางดึงประตู ประตูถูกปิดจากด้านนอกแล้ว นางมาตรงหน้าหน้าต่าง พยายามเปิดดู แต่หน้าต่างตอกตะปูปิดตายแล้ว

บนโต๊ะกลมกลางห้องวางขนมมงคลกับผลไม้แห้งจำนวนหนึ่ง แล้วก็ชาหนึ่งกา

รอจนถึงพลบค่ำ ท้องฟ้ามืดลง ด้านนอกก็เริ่มคึกคักอีกครั้ง หลิวอวิ๋นเซียงมองออกไปข้างนอกผ่านหน้าต่าง เห็นหญิงชราประคองเจ้าสาวออกมา กำลังจะไหว้ฟ้าดินแล้ว

แต่ไม่มีเหยียนมู่ ไม่เห็นเขาเลยตั้งแต่ต้น

เจ้าบ่าวไม่ปรากฏตัวเลย งานแต่งนี้มันงานแต่งอะไรกัน?

หลังจากคำนับสามครั้ง ก็ไม่มีคนแกล้งเจ้าบ่าวเจ้าสาว หญิงชรากำลังจะส่งหยวนชิงเย่ว์กลับไป ก็มีคนเดินเข้ามาอย่างผ่าเผย และขวางเอาไว้

หลิวอวิ๋นเซียงจ้องมอง ที่แท้คือมู่หรงลิ่งอี๋ ท่านหญิงเจาหัวแห่งจวนองค์หญิงใหญ่

มู่หรงลิ่งอี๋มองลงมา เห็นดวงตาของหยวนชิงเย่ว์เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและเกลียดชัง

“แม่นางหยวน พี่ชายของข้าบาดเจ็บ ไม่สามารถไหว้ฟ้าดินให้เจ้า ก็ไม่รู้ว่างานแต่งนี้สำเร็จ หรือว่าไม่สำเร็จ”

หญิงชราหัวเราะแห้ง ๆ “แน่นอนว่าสำเร็จ…”

“ข้าถามเจ้าหรือ?” มู่หรงลิ่งอี๋ตวาดอย่างเย็นชา

หญิงชราคนนั้นตกใจ หดคอถอยไปอยู่ข้างหลังหยวนชิงเย่ว์ ไม่กล้าพูดอีกแล้ว

หยวนชิงเย่ว์กล่าว “ท่านหญิง หากท่านดีใจ ก็ดื่มสุรามงคลสักสองจอก”

นางรู้ดีว่าตัวเองล่วงเกินท่านหญิงไม่ได้ และไม่คิดจะยั่วแหย่ พูดจบก็หันหลัง

ใครจะคิด มู่หรงลิ่งอี๋เปิดผ้าคลุมหัวของนางออกอย่างกะทันหัน!

“อ้า!”

เมื่อเห็นผู้มาเยือน นางก็เบิกตากว้างทันที

และผู้มาเยือนตกใจยิ่งกว่านาง เขาขมวดคิ้ว “ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่?”

เซี่ยจื่อเซวียนบอกว่าแทงเขาหนึ่งที โดนจุดสำคัญ

โจวหลี่ไหวบอกว่าจัดงานมงคลเพื่อขจัดเสนียดจัญไรให้เขา รอดไม่รอดพูดยาก

แพร่ข่าวต่อภายนอกว่าเขากำลังจะตาย คาดว่ามีคนแอบฉลองอย่างลับ ๆ แล้ว

ทว่าเขาปรากฏตัวต่อหน้านาง สวมชุดจงอี หลังจากตกใจ ก็กลับสู่ท่าทางเกียจคร้านและเหนือยล้าเหมือนแต่ก่อน เขาชำเลืองมองนาง หลังจากนั้นก็พิงกายบนเตียงหลั่วฮั่น และหาวด้วยความเบื่อ

หลิวอวิ๋นเซียงเห็นเขาเป็นแบบนี้ ก็โกรธมากและกล่าวว่า “ข้าคิดว่าเจ้าตายไปแล้วซะอีก!”

เหยียนมู่ลืมตามองนาง “มาร้องไห้เหรอ?”

“เชอะ!”

“ร้องไห้เถอะ ข้าฟังอยู่”

หลิวอวิ๋นเซียงคร้านจะสนใจเขา เห็นประตูห้องยังเปิดอยู่ นางจึงหันหลังเดินออกไปข้างนอก แต่เดินถึงประตู เพิ่งจะก้าวเท้าออกไปหนึ่งข้าง ลูกศรคมพุ่งผ่านอากาศมา เฉียดผ่านจอนผมของนาง และปักบนประตูห้อง

นางตกใจ รีบถอยหลังสองก้าว

จิตใจสั่นคลอนเล็กน้อย มองออกไปอีกครั้ง เห็นเงาบริเวณจุดมืดของลานบ้าน ราวกับปีศาจ และเห็นเพียงหัวลูกศรมันวาวจำนวนมากเรืองแสง

นางกันกลับไป “เจ้าหมายความว่าอะไร?”