ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 113

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มจาง ๆ “ข้าเห็นด้วยแล้วหรือ?”

เซี่ยจื่ออันตวาด “ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าเห็นด้วย!”

“เช่นนั้นพวกท่านก็ลองดู!” หลิวอวิ๋นเซียงคว้าถ้วยน้ำชาครึ่งแก้วที่ลี่เหนียงดื่มเหลืออยู่ตรงหน้า แววตาเป็นประกาย พลันเขวี้ยงลงบนโต๊ะอาหาร กระแทกเข้ากับจานเสียงดัง เศษถ้วยแตกกระจายในทันที

เสียงกระทบดังลั่น

งานเลี้ยงอันแสนรื่นเริงพลันวุ่นวายโกลาหล

“หลิวอวิ๋นเซียง!” ฮูหยินเฒ่าตะโกนด้วยความโกรธ “เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”

“ข้าบอกว่าข้าไม่เห็นด้วย” หลิวอวิ๋นเซียงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เรื่องนี้ข้าตัดสินใจแล้ว เจ้าไม่เห็นด้วยก็ไม่ได้!”

“หึ! งั้นพวกเจ้าก็ลองดู!” หลิวอวิ๋นเซียงกวาดสายตาเย็นเยียบไปทั่วทั้งห้อง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน “การหลงอนุทำลายภรรยาเอก โทษถึงขั้นปลดจากตำแหน่งเชียว! ถึงตอนนั้น ข้าจะออกไปร้องไห้ฟูมฟาย แล้วผูกคอตายด้วยผ้าแพรขาว พวกท่านคอยดูก็แล้วกันว่า ตระกูลเซี่ยหรือข้าจะเป็นฝ่ายพังพินาศก่อน! อย่าลืมว่า ญาติฝ่ายข้ายังไม่ตายกันหมดเสียหน่อย”

ฮูหยินเฒ่าโกรธจนหน้าเขียวหน้าดำ ชี้นิ้วไปที่หลิวอวิ๋นเซียง แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ

ฮูหยินใหญ่รีบกระซิบข้างหูว่า “ท่านโปรดใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ นางยังมีท่านผู้นั้นหนุนหลังอยู่นะเจ้าคะ…”

ฮูหยินเฒ่าเองก็นึกขึ้นได้ ตอนนี้ยังไม่สามารถเผชิญหน้ากับหลิวอวิ๋นเซียงตรง ๆ ได้ จึงสูดหายใจเข้าลึก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “แล้วเจ้าจะให้ทำเช่นไร? อย่างไรเสีย ชื่อของเจ้าหนูคังก็ต้องขึ้นแผนภูมิลำดับวงศ์ตระกูล!”

“ท่านแม่!” เซี่ยจื่ออันกล่าวด้วยความไม่พอใจ เจ้าหนูคังของเขาจะกลายเป็นลูกนอกสมรสไปได้อย่างไร!

หลิวอวิ๋นเซียงกล่าวอย่างเรียบเฉย “เรื่องขึ้นแผนภูมิลำดับวงศ์ตระกูลนั้นต้องทำอยู่แล้ว แต่ต้องแยกแยะให้ชัดเจนระหว่างบุตรที่เกิดจากภรรยาเอกกับบุตรที่เกิดจากอนุ ฮูหยินเฒ่าเองก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากมิใช่หรือ? ข้าเองก็เป็นคนที่ถือเหตุผลเป็นที่ตั้ง ย่อมต้องทำตามกฎระเบียบของตระกูล”

“บุตรที่เกิดจากอนุทุกคน ต้องรอให้บุตรที่เกิดจากภรรยาเอกคลอดก่อนจึงจะสามารถขึ้นแผนภูมิลำดับวงศ์ตระกูลได้ แต่บัดนี้ลูกในครรภ์ของข้าก็มีอายุครรภ์ห้าเดือนกว่าแล้ว ในครั้งนี้ก็จะให้ความสะดวกแก่เจ้าหนูคัง ขึ้นทะเบียนไปพร้อมกันเถิด”

สิ้นคำพูดของหลิวอวิ๋นเซียง ทุกคนในที่นั้นก็พากันเงียบกริบ

ครู่ใหญ่ เซี่ยจื่ออันจึงตะโกนลั่นว่า

“เจ้ายังไม่คลอดออกมาเลย จะเป็นชายหรือหญิงก็ยังไม่รู้ จะขึ้นแผนภูมิลำดับวงศ์ตระกูลได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่ใช่... เจ้าเองก็รู้อยู่แก่ใจ!”

ฮูหยินเฒ่าก็ขมวดคิ้วเช่นกัน “จะให้ใส่ชื่อเด็กที่ยังไม่เกิดลงในแผนภูมิลำดับวงศ์ตระกูล เป็นไปไม่ได้หรอก!”

“แต่ข้ารู้ดีว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ เจ้าก็แค่ต้องการให้ลูกในท้องมีฐานะที่มั่นคง ถึงแม้พวกเราจะยอม แต่ตระกูลอื่น ๆ เขาคงไม่เห็นด้วยหรอก!”

ตั้งแต่ต้นราชวงศ์ต้าหรงได้สถาปนาตระกูลใหญ่แปดตระกูลขึ้น ตระกูลทั้งแปดต่างก็เกื้อกูลกัน ร่วมใช้ห้องโถงบรรพบุรุษเดียวกัน และแผนภูมิลำดับวงศ์ตระกูลก็เก็บรวมกันไว้ที่เดียวกัน

ผ่านไปหลายสิบปี จนถึงทุกวันนี้ เพื่อต่อต้านผู้มาใหม่ทั้งแปดตระกูลยังคงรวมกลุ่มกัน รุ่งเรืองก็รุ่งเรืองด้วยกัน ล่มสลายก็ล่มสลายด้วยกัน

ในปีนั้น จิ้งอันโหวนำทัพทหารหมื่นนายออกรบที่ชายแดน ทหารทั้งหมดล้วนตายอยู่ที่นั่น ความผิดทั้งหมดตกอยู่กับจวนจิ้งอันโหว โทษหนักขนาดนี้ แม้แต่ประหารเก้าชั่วโคตรก็ยังน้อยไป แต่ด้วยการช่วยเหลือของตระกูลอื่น ๆ จวนจิ้งอันโหวจึงรอดพ้นจากการถูกริบยศศักดิ์ รอเพียงให้รุ่นหลานเติบโตขึ้นก็จะได้รับสืบทอดต่อไป

นี่คือธรรมเนียมของตระกูลใหญ่ทั้งแปด

เซี่ยจื่ออันครุ่นคิด “แล้วเรื่องของเจ้าหนูคังเล่า?”

“รอแค่เหยียนมู่ล้มเมื่อไหร่ ก็หย่ากับนางซะ ตอนนั้นเจ้าก็ยกลี่เหนียงขึ้นเป็นภรรยาเอกได้”

เซี่ยจื่ออันหันกลับมาจับมือลี่เหนียง “ได้ยินที่ท่านแม่พูดแล้วใช่ไหม ข้ากับท่านแม่จะไม่ทำให้เจ้าต้องน้อยใจ”

ลี่เหนียงมีสีหน้าซาบซึ้ง “หากมิใช่เพื่อเจ้าหนูคัง ข้าก็ไม่อยากไปแย่งชิงตำแหน่งนี้หรอก ขอเพียงนายท่านสามมีข้าอยู่ในใจ ข้าก็พอใจแล้ว”

โชคดีที่หลิวอวิ๋นเซียงไปเสียก่อน ไม่อย่างนั้นหากเห็นภาพเช่นนี้ คงต้องขยะแขยงจนอาเจียนออกมาเป็นแน่

……

เมื่อกลับมาถึงเรือนตะวันตก จิ่นเยียนถามหลิวอวิ๋นเซียงด้วยความร้อนใจว่า

“คุณหนู ท่านมิได้รู้จักกับคนของแปดตระกูลใหญ่ แล้วจะทำให้พวกเขาเห็นด้วยในเรื่อง…ยากเย็นเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ!”

หลิวอวิ๋นเซียงหยิบป้ายหยกออกมาจากก้นหีบ “ข้ามีวิธีแน่นอน”

อาศัยความมืดยามราตรี หลิวอวิ๋นเซียงนั่งรถม้าออกจากประตูหลัง มุ่งหน้าสู่ประตูวัง

เมื่อออกมาจากตำหนักลั่วหานของไทเฮา ค่ำคืนก็ล่วงเลยไปมากแล้ว จันทร์ส่องแสงนวลผ่อง