ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 124

“เราจะไม่ขาย ไม่ให้พวกเขาสมใจ”

หลิวอวิ๋นเซียงหัวเราะ “มีกำไร เพราะอะไรถึงไม่ขายเล่า”

“ฮูหยิน!”

หลิวอวิ๋นเซียงจับมือของติ่นเยียน แล้วหันไปบอกจื่อจินว่า “เจ้าไปบอกจางฉี ถ้าเซี่ยจื่ออันอยากซื้อก็ได้ เเต่ต้องหนึ่งหมื่นตำลึง ห้ามขาดแม้เเต่สตางค์เดียว”

หลังจากจื่อจินเดินจากไป หลิวอวิ๋นเซียงก็ปลอบใจจิ่นเยียนว่า “เขาอยากได้ที่ดินผืนนั้นคืน เเต่เงินไม่พอ เขาก็จะไปพนัน พนันแบบบ้าคลั่ง จนสุดท้ายจะเสียสติ”

เเต่นางก็ไม่ได้บังคับเขา เพียงเเค่ตั้งกับดักไว้ ถ้าเขาไม่โลภมาก ก็จะไม่ติดกับดัก

ไม่นานหลังจากนั้น เซี่ยจื่ออันก็กลับมาลำบากอีกครั้ง เขาไปขอยืมเงินจากคนไปทั่ว ทั้งฮูหยินเฒ่า ทั้งหลิวอวิ๋นเซียง ทั้งบ้านใหญ่บ้านรอง แม้กระทั่งลูกหลานคนอื่นๆ

คนในจวนโหวยังไม่รู้เรื่องราวร้ายเเรง เเละเซี่ยจื่ออันก็ไม่กล้าบอกความจริง จนกระทั่งสามวันต่อมา คนจากบ่อนพนันก็ตามเซี่ยจื่ออันมาถึงที่บ้าน

พอถามจึงรู้ว่า ในเวลาเพียงไม่กี่วัน เซี่ยจื่ออันเสียเงินไปถึงหนึ่งหมื่นตำลึง

หนึ่งหมื่นตำลึงนะ เป็นถึงจวนโหว ยังจะเอามาไม่ได้จริงเหรอ

ฮูหยินเฒ่าคิดจะใช้ชื่อเสียงของตระกูลข่มขู่คนจากบ่อนพนัน เพราะคิดว่าชาวบ้านไม่กล้าต่อสู้กับขุนนาง คงจะไม่ต้องคืนเงิน

แต่บ่อนพนันในเมืองหลวงเเห่งนี้ มีคนใหญ่คนโตหนุนหลัง ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ถ้าไม่ได้เงิน ก็จะฟ้องร้องไปที่กรม

คราวนี้ จวนโหวเสียหน้าเสียชื่อเสียงไปมาก

ฮูหยินใหญ่เห็นว่าเรื่องนี้จะส่งผลเสียต่ออนาคตของลูกชาย จึงรีบหาเงินมาให้ห้าพันตำลึง ฮูหยินเฒ่าก็เอาเครื่องใช้ที่เก็บไว้จำนำได้อีกสามพันตำลึง เเต่ยังขาดอีกสองพันตำลึง จึงหันมาหาหลิวอวิ๋นเซียง

“พวกเจ้าค้นเลย ขอแค่เจอของมีค่าอะไรก็เอาไปได้ ข้าจะไม่ขวาง” หลิวอวิ๋นเซียงพูดไปไอไป

ฮูหยินเฒ่ามองไปรอบๆห้องของหลิวอวิ๋นเซียงเห็นว่าทุกอย่างเรียบง่าย ไม่มีเครื่องประดับใดๆ

น่าจะถูกเอาไปหมดแล้ว

“หรือว่า เจ้าจะกลับไปรวบรวมที่บ้านแม่”

หลิวอวิ๋นเซียงกัดริมฝีปากเบาๆ “ท่านให้ฮูหยินเฒ่าของอันหยางปั๋วไปพูดจาไม่ดีกับท่านแม่ของข้า เเม่ของข้าตัดขาดข้าไปแล้ว ข้าจะไปขอยืมเงินจากที่ไหนได้”

ฮูหยินเฒ่าอยากจะตบปากตัวเองสักฉาด นางเสียใจมากที่ไปบอกเรื่องของหลิวอวิ๋นเซียงให้น้องสาวคนนี้ฟัง

หลังจากเจอกัน นางยังนำเหตุการณ์นี้มาเล่าให้นางฟังจนเสียหน้า

ฮูหยินเฒ่าตกใจมาก รีบให้ลูกชายคนรองไปสืบดูว่าเกิดอะไรขึ้น พอรู้เรื่องราวทั้งหมด คนในตระกูลก็ตกใจกันหมด

“เจ้าบ้านี่ ตอนที่เขาส่งเสบียงไปยังเเนวหน้า ก็ไปไม่ทัน ถึงแม้จะพลิกสถานการณ์ไม่ได้ เเต่ก็ไม่ใช่ความผิดของเขาเลยเหรอ ถ้าจะลงโทษจริงๆนี่คือความผิดร้ายเเรงที่ทำให้การรบล่าช้า! ข้าปกป้องเขาไม่ได้พูดอะไรเลย เเต่เขากลับหนีไปอยู่ที่อื่น เเต่งงานมีลูก มีชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุข ไม่มีความรับผิดชอบเลยสักนิดจริงๆ! ตอนนี้เขาเข้าไปทำงานในกรมทหารได้เพราะอาศัยผู้หญิง แล้วแทนที่จะช่วยฟื้นฟูชื่อเสียง กลับไปติดเหล้า ติดการพนัน พูดจาไม่คิด จะทำร้ายให้คนทั้งตระกูลต้องตาย!” นายท่านรองเซี่ยพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว

รอไปสองวัน ยังไม่มีโองการจากฝ่าบาท คนในตระกูลจึงสบายใจขึ้นเล็กน้อย ฮูหยินเฒ่าจึงให้ลูกชายคนรองไปสืบข่าวของเซี่ยจื่ออันที่หน่วยข่าวกรอง

เเต่หน่วยข่าวกรองเป็นสถานที่ที่ข่าวสารรั่วไหลออกไปยากมาก ไม่ว่าจะใช้ความสัมพันธ์ หรือเงินทองก็แทรกเข้าไปไม่ได้

ชั่วขณะนั้น จวนโหวก็ไม่รู้ว่าเซี่ยจื่ออันจะตายหรือรอด

ลี่เหนียงนั่นมาขอข่าวจากฮูหยินเฒ่าทุกวัน ฮูหยินเฒ่ารำคาญมาก ครั้งต่อไปที่ลี่เหนียงมา จึงให้อวี้เหลียนไปขวางไว้ที่ประตู

นางไม่มีที่พึ่งในจวนโหวเเห่งนี้ จึงไปร้องไห้กับหลิวอวิ๋นเซียง

หลิวอวิ๋นเซียงให้จิ่นเยียนเอาเก้าอี้ออกไปวางไว้ในสวน แล้วปล่อยให้ลี่เหนียงมานั่งร้องไห้ในสวน ส่วนนางก็นั่งฟังอยู่ในห้อง

“ร้องไห้ทุกวันจนหูชาไปหมดแล้ว รบกวนจนท่านนอนไม่ได้เลย ถ้าอย่างนั้นให้ข้าไล่นางออกไป ไม่ให้นางมาอีก” จิ่นเยียนพูดพลางเย็บเสื้อผ้าไป

อากาศเริ่มหนาวเย็นเล้ว จิ่นเยียนทำเสื้อผ้าบางๆให้เสี่ยวอู่กับจื่อจิน ได้ใส่ในช่วงต้นฤดูหนาว