ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 125
หลิวอวิ๋นเซียงหนุนหมอนสูง ฟังเสียงร้องไห้คร่ำครวญนั่น นางไม่รู้สึกรำคาญเลย เเต่กลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมา เหมือนกับได้ปลดปล่อยความแค้นใจในชาติที่เเล้ว
นางต้องฟังอีกนาน เพราะพวกเขายังเป็นหนี้นางมาตั้งหลายสิบปี
“อย่า ให้นางร้องไป ข้าเหมือนได้ฟังเพลงนะ”
กลางคืนขณะที่หลิวอวิ๋นเซียงหลับๆตื่นๆ นางได้ยินเสียงผิดปกติ พอลืมตามองก็เห็นเงาดำอยู่ในห้อง
“ใคร”
“แม่นางน้อย หลี่ตัวฉิงฉายายอดนักรักแห่งยุทธภพ มาเพื่อเก็บดอกไม้เบ่งบานอย่างเจ้า”
หลิวอวิ๋นเซียงตกใจมาก เพราะคนผู้นี้สามารถเข้ามาในห้องได้ แสดงว่าจื่อจินตกอยู่ในอันตรายแล้ว นางจึงพยายามลุกขึ้น เเต่ร่างกายแข็งทื่อ เคลื่อนไหวไม่ได้ และเห็นคนร้ายกระโดดเข้ามาหา
ขณะที่นางกำลังร้องขอความช่วยเหลือ ก็ถูกคนร้ายกดไว้บนเตียงและปิดปากไว้
ขณะที่ริมฝีปากทั้งสองแนบชิดกัน นางได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคย ทำให้นางเบิกตากว้าง เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นมาด้วยความโกรธ นางจึงกัดคนร้ายเข้าไปเต็มแรง เลือดไหลออกมาเต็มปาก เเต่คนร้ายก็ยังไม่ยอมถอย ทำให้นางต่อสู้ไม่ได้
สักพัก เขาก็เอามือมาเเตะที่หน้าผากของนาง
“เเม่นางน้อยหวานจริง”
หลิวอวิ๋นเซียงหายใจไม่ทัน หวังจะด่าเเต่ก็ด่าไม่ออก จึงโกรธจัดตีเขาไป เเต่ก็ไม่มีแรงพอ เลยใช้เล็บข่วน จนไม่มีแรงจะข่วนเเล้วก็เลยตะปบไปมั่วๆ
แม้จะโกรธมาก เเต่นางก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
“ถ้าข้าเป็นโจรปล้นสาว คืนนี้ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไป”
“เหยียนมู่ เจ้าไม่ละอายใจบ้างหรือ”
“ไม่”
“เจ้า…”
“เรื่องบนเตียงแบบนี้ ถ้าเอาเรื่องความละอายใจเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็ทำอะไรไม่ได้”
หลิวอวิ๋นเซียงสูดหายใจเข้าลึกๆ “ไปห่างๆข้าหน่อย”
“ถ้าห่างไปมากกว่านี้ความสัมพันธ์ของเราจะห่างเหินกันเกินไป”
หลิวอวิ๋นเซียงกัดฟัน ในขณะที่ทั้งสองจ้องหน้ากันริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะแตะกัน หายใจรดกันไปมา แบบนี้มันไม่ห่างเหินกันเลย นางพยายามหันหน้าหนี แต่เขาก็กระชากกลับมาและจูบนางอีกครั้ง
“เหยียนมู่!”
“ตอนนี้หน่วยข่าวกรองกำลังทรมานเซี่ยจื่ออัน เพื่อบังคับให้เขายอมรับเรื่องราวในการรบที่ทางเหนือเมื่อก่อน ข้าคิดว่าเจ้าอยากจะรู้เรื่องนี้”
หลิวอวิ๋นเซียงตาเป็นประกาย “พาข้าไป!”
“ไปไหน”
“คุก!”
เหยียนมู่ฟึดฟัด ลุกขึ้นยืนเเละดึงหลิวอวิ๋นเซียงลุกขึ้น “ข้าพาเจ้าไปคุก”
เขาให้นางนั่งบนขอบเตียง แล้วคุกเข่าลงไปใส่รองเท้าให้นาง จากนั้นก็หาเสื้อคลุมมาให้นางสวม เเล้วอุ้มนางออกไปกลางสายลมยามค่ำคืน
หลิวอวิ๋นเซียงเห็นจื่อจินล้มอยูที่ประตูก็ตกใจมาก ตบไหล่เหยียนมู่ด้วยความร้อนใจ “จื่อจินเป็นอะไร”
“ถูกวางยา”
“เจ้ากล้าใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งได้ยังไง”
เหยียนมู่เลิกคิ้ว “งั้นคราวหน้าข้าจะทำให้นางขาลีบเลยไหม”
หลิวอวิ๋นเซียงกัดฟัน “ไม่มีครั้งหน้า”
“คำพูดของเจ้านับรวมไม่ได้”
“…” คนผู้นี้หน้าด้านหน้าทน นางทำอะไรเขาไม่ได้จริงๆ “ข้าจะกลับไปบอกนางว่า ถ้าเห็นเจ้าอีก จะไม่ขวางก็เเล้วกัน”
“เจ้าพูดถึงขนาดนี้เเล้ว ข้าต้องมาบ่อยๆเเน่”
เมื่อมาถึงคุก เหยียนมู่ไม่ได้พานางลงไปด้านล่างทันที เเต่พาไปที่ห้องพักของทหารยามด้านบน แม้ว่ากลิ่นจะไม่ดีนัก เเต่ก็ดีกว่ากลิ่นเหม็นเน่าที่ด้านล่างมาก
จากที่นี่สามารถมองเห็นด้านล่างที่กำลังก่อกองไฟ เซี่ยจืออันกำลังคลานอยู่บนพื้น ถูกทรมานจนเละเทะ ร่างกายสั่นเทา พ่นอะไรบางอย่างออกมาจากปาก เเละดูเหมือนจะเสียสติไปแล้ว
บทใหม่
ตอนฟรี
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน