ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 126

เพลานี้ทหารยามคนหนึ่งเดินเข้ามาบอกว่า เซี่ยจื่ออันยอมรับทุกอย่างที่สามารถพูดได้เเล้ว จะถามอะไรเพิ่มเติมก็ไม่ได้อะไรใหม่เเล้ว

เหยียนมู่มองไปที่หลิวอวิ๋นเซียง “เจ้าอยากจะถามอะไรเขา”

หลิวอวิ๋นเซียงมองลงไปที่คนที่อยู่ด้านล่าง กำหมัดเเน่น “น้องชายของข้าหลิวอวิ๋นเหิง ตอนนั้นเขายังเด็ก ท่านโหวผู้เฒ่าบอกว่าจะให้เขาไปด้วย แต่เเค่ไปทำงานด้านหลัง ข้าอยากรู้ว่าน้องชายของข้าได้ไปรบหรือเปล่า ตอนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง และเขาได้เห็นศพของน้องชายข้าหรือไม่”

เหยียนมู่พยักหน้าให้ทหารยาม ทหารยามก็เดินไปถาม

“ข้าอยากได้ยินเขาพูดกับหูเอง” หลิวอวิ๋นเซียงพูด

“ทำไมล่ะ”

“ตอนนั้นข้าแอบส่งน้องชายไปเป็นทหารโดยที่พ่อแม่ไม่รู้”

และน้องชายก็ตายในสนามรบ พ่อแม่ยังคงไม่ให้อภัยข้าจวบถึงทุกวันนี้”

เหยียนมู่ถอนหายใจเล็กน้อย ดึงหลิวอวิ๋นเซียงให้ลุกขึ้น ใช้หมวกบังหน้าของนาง จากนั้นก็พานางลงไปด้านล่าง

“หลิวอวิ๋นเหิง? เขา…เขาคือน้องชายของภรรยาข้า ตายไปแล้ว ใช่ ตายเเล้ว” เซี่ยจื่ออันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นงันงก

เมื่อเห็นว่าเขากลัวที่จะพูดความจริง คนที่สอบสวนมานานก็มองออกว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง จึงพูดว่า “ตายยังไง”

“โดนฆ่าในสนามรบ”

“ตอนนั้นเป็นยังไง”

“ข้าไม่รู้…”

“ดูท่าเจ้าจะไม่ยอมพูดความจริง ทรมานมันต่อ!”

หลิวอวิ๋นเซียงมองดูทหารยามที่ถือเหล็กแดงร้อนเดินเข้าไปใกล้ ไม่ให้โอกาสเซี่ยจื่ออันได้แก้ตัวเลย ทาบเหล็กแดงลงบนอกของเขาทันที

“อ๊ากกก!”

เหยียนมู่คว้าตัวหลิวอวิ๋นเซียงมาไว้ในอ้อมกอด

อ้อมกอดของเขาเเข็งเเรงมาก รัดนางไว้อย่างเเน่นหนา แต่หลิวอวิ๋นเซียงกรอกตามองบน “ข้าไม่กลัว”

“อย่าทำเป็นเข้มแข็ง”

หลิวอวิ๋นเซียงหลับตาลง ในที่สุดนางก็รู้ว่านางผิดที่ไว้ใจพวกเขา

“ข้ารับเสบียงมาได้ เเล้วก็เจอฝนตกหนัก หลงทางไปมา แล้วก็เจอกับกับดัก หลังจากนั้น…ข้าก็บาดเจ็บและสลบไปในกองศพ โชคดีที่รอดชีวิตมาได้ ต่อมาข้าหนีกลับไปที่ค่ายทหาร แต่หลังจากการรบเป็นเวลาสามวัน กองทัพของเราพ่ายแพ้ไปแล้ว ข้าเห็นศพของทหารจำนวนมาก รวมถึงพี่ชายของข้าด้วย แต่ไม่เห็นท่านพ่อกับหลิวอวิ๋นเหิง”

ทหารยามนำคำให้การของเซี่ยจื่ออันมาให้เหยียนมู่ดู บนนั้นเขียนว่า หลังจากเจอกับดัก เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี เขาก็หนีไปกับทหารอีกสองสามนาย แต่ทหารของเป่ยจินก็ตามมา ทหารของเขาตายไปทีละคน เพื่อเอาชีวิตรอด เขาจึงใช้ศพของทหารมาคลุมตัวไว้ จึงรอดชีวิตมาได้

เหยียนมู่เห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะเตะเซี่ยจื่ออัน “ขี้ขลาดตาขาว!”

เซี่ยจื่ออันรีบก้มลงกราบ “ใต้เท้าเหยียน ขอท่านได้โปรดเมตตาข้า ข้าพูดทุกอย่างที่ข้ารู้เเล้ว ท่าน…ท่านเห็นแก่หน้าของหลิวอวิ๋นเซียง โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”

เหยียนมู่ใช้เเรงเหยียบหลังมือของเซี่ยจื่ออัน “เจ้ามันไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”

หลิวอวิ๋นเซียงดึงแขนของเหยียนมู่เบาๆ แล้วกระซิบว่า “ถามเขาอีกทีว่า ไม่เห็นศพของท่านโหวผู้เฒ่ากับน้องชายของข้าจริงๆเหรอ”

เหยียนมู่เกาจมูก แล้วเดินไปถามเซี่ยจื่ออันตามที่หลิวอวิ๋นเซียงขอ

“ไม่เห็นจริงๆ อาจจะอยู่มุมไหนสักมุม”

เมื่อออกจากคุก เหยียนมู่ได้สั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาสอบสวนเซี่ยจื่ออันต่อไป โดยเน้นไปที่เรื่องราวของเสบียงที่หายไป