ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 145

โกรธขนาดนั้นเลยหรือ? ตาแดงก่ำเชียว…

ความแค้นได้รับการชำระแล้ว และอีกฝ่ายคือท่านหญิงเจาหัว แน่นอนว่าเรื่องวุ่นวายหลังจากนี้ต้องให้เหยียนมู่ไปจัดการ สติของหลิวอวิ๋นเซียงบอกนางว่า ทางที่ดีที่สุดคือยอมอ่อนข้อต่อเหยียนมู่เพื่อขอความคุ้มครอง

แต่หลิวอวิ๋นเซียงอ่อนข้อไม่ได้ กลับพูดจาทิ่มแทงเขาไปว่า “ข้าคู่ควรกับท่านหรือ?”

คำพูดนี้แทงเข้าไปในใจของเหยียนมู่ ทำให้เขาเจ็บปวดจนใบหน้าบิดเบี้ยว

“ถ้าข้าไม่ดูแลเจ้า เจ้าคงรอดไม่พ้นคืนนี้หรอก!” เขาพูดด้วยความโกรธ

หลิวอวิ๋นเซียงเผชิญหน้ากับเหยียนมู่โดยไม่ถอยแม้แต่น้อย:

“ถ้าต้องถูกพวกนั้นแตะต้อง ข้ายอมตายดีกว่า!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ร่างกายที่แข็งแกร่งกำยำของเหยียนมู่ก็พลันแข็งทื่อไปชั่วขณะ

เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง “ขอทาน ท่านพานางกลับไปซะ”

ขอทานมองดูมู่หรงลิ่งอี๋ที่หมดสติไป รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

นางเป็นถึงธิดาองค์เดียวขององค์หญิงใหญ่ เป็นแก้วตาดวงใจ แถมยังมีฮ่องเต้ในวังหลวงอีก เขาคงไม่ยอมปล่อยให้น้องสาวต่างมารดาต้องมาพบกับความอัปยศเช่นนี้แน่ แม้ว่าจะเป็นเพราะนางก่อเรื่องขึ้นมาเองก็ตาม

เรื่องคราวนี้มันใหญ่โตเกินไปแล้ว ราวกับจะทะลุฟ้าเลยทีเดียว

เขาเอ่ยด้วยความกังวล “เจ้าจะทำอย่างไรดี?”

เหยียนมู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ข้าจะไปจวนองค์หญิงใหญ่เดี๋ยวนี้”

“ข้าจะให้คนไปแจ้งพ่อบุญธรรม”

“ไม่ต้อง เรื่องนี้ข้าจะรับผิดชอบเอง!”

องครักษ์ของจวนเหยียนก็มาถึง เหยียนมู่สั่งให้พวกเขานำมู่หรงลิ่งอี๋ขึ้นรถม้า ก่อนจะตรงไปยังจวนองค์หญิงใหญ่โดยไม่หันหลังกลับมามองแม้แต่น้อย

ขอทานเดินมาหยุดตรงหน้าหลิวอวิ๋นเซียง มองนางด้วยแววตาที่ทั้งโกรธทั้งจนใจ สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เจ้าคงคาดการณ์ไว้แล้วสินะว่าเหยียนมู่ไม่มีทางทอดทิ้งเจ้า?”

หลิวอวิ๋นเซียงเผยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืน “ใช่”

“เจ้า เจ้า …เจ้าไม่รู้เลยหรืออย่างไรว่าบัดนี้เหยียนมู่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวก็มีแต่ตาย เจ้ายังหาเรื่องใส่ตัวเขาอีก!”

“เช่นนั้นหรือ แต่ข้ามิได้เสียใจ”

หลิวอวิ๋นเซียงหันหลังเดินออกไปจากตรอก นางทำเช่นนี้ไม่เพียงเพื่อล้างแค้นให้กับชีวิตในชาติที่แล้ว หากแต่ยังเพื่อลูกน้อยในครรภ์อีกด้วย

วันนั้น มู่หรงลิ่งอี๋จ้องเขม็งไปที่ท้องของนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ราวกับอยากจะล้วงมือเข้าไปบีบคั้นเด็กในครรภ์ให้ดับสิ้น

เพียงแค่หวนนึกถึงแววตาดั่งปีศาจในครานั้น ก็ทำให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

มู่หรงลิ่งอี๋ถูกความแค้นครอบงำจนคลุ้มคลั่ง คงไม่มีวันปล่อยให้ลูกของเหยียนมู่กับหญิงอื่นมีชีวิตรอด และเมื่อถึงเวลานั้น ตัวนางคงไม่อยู่ปกป้องเด็กน้อยได้ จึงจำเป็นต้องลงมือตัดไฟเสียแต่ต้นลม

มู่จิ่นถอนหายใจ “นายท่านเข้าวังไปแล้ว กำชับกับบ่าวไว้ว่า หากเย็นนี้ยังไม่มีข่าวคราวจากท่าน ให้รีบพาฮูหยินออกจากเมืองหลวงเจ้าค่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้ว “เหตุใดจึงร้ายแรงถึงเพียงนี้?”

แม้องค์หญิงใหญ่จะอยากเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ก็คงไม่ถึงขั้นประหารชีวิตเขา อย่างมากก็แค่ให้เขาส่งตัวนางออกมา เขาฉลาดถึงเพียงนั้น คงแค่ถ่วงเวลาไว้สักสองสามวัน รอให้นางคลอดบุตรแล้วค่อยส่งศพนางไปให้ก็สิ้นเรื่อง จะมีอันตรายถึงชีวิตได้อย่างไร

มู่จิ่นส่ายหน้า “นายท่านสั่งมาเช่นนี้ บ่าวก็แค่ปกป้องฮูหยินให้ปลอดภัยก็พอเจ้าค่ะ”

พอได้ยินว่าหลิวอวิ๋นเซียงอาจตกอยู่ในอันตราย จิ่นเยียนก็รีบไปเก็บข้าวของสำคัญทันที

จากนี้ก็ได้แต่รอ รอข่าวจากในวัง

หลิวอวิ๋นเซียงเอนกายพิงเตียงหลัวฮั่น สายตาจับจ้องไปยังท้องน้อยที่นูนขึ้นอย่างอ่อนโยน ครุ่นคิดถึงเรื่องราวของเหยียนมู่ ซ่างกวานซวี องค์หญิงใหญ่ ไทเฮา ฮองเฮา และแม้กระทั่งฮ่องเต้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น

บิดาของเหยียนมู่ก่อความผิดร้ายแรงถึงขั้นประหารล้างตระกูล แม้ซ่างกวานซวีจะช่วยชีวิตเขาไว้ได้ แต่เหยียนมู่ในฐานะบุตรชายของคนทรยศกลับได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้ ได้ดำรงตำแหน่งตุลาการศาลต้าหลี่ และก้าวขึ้นเป็นถึงผู้บัญชาค่ายใหญ่ชานเมือง แถมยังมีไทเฮาคอยปกป้อง องค์หญิงใหญ่คอยสนับสนุน มันสมเหตุสมผลแล้วหรือ?

ส่วนฮองเฮา เหตุใดนางจึงจงใจหมายเอาชีวิตลูกในท้องของนาง เด็กน้อยในครรภ์ผู้นี้ไปทำให้ขุ่นเคืองนางตั้งแต่เมื่อใดกัน?

ดูเหมือนจะมีแผนการร้ายซ่อนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ทั้งหมด ในชาติที่แล้วนางมิเคยได้เฉียดใกล้มันเลยสักนิด แต่ในชาตินี้ การมีอยู่ของลูกนางกับเหยียนมู่กลับทำให้นางต้องเข้าไปพัวพันกับวังวนแห่งหายนะนี้โดยไม่ทันตั้งตัว

ยามเย็นคืบคลานเข้ามา แต่ก็ยังไร้วี่แววข่าวของเหยียนมู่

“เกรงว่านายท่านดูท่าจะไม่ดีแล้ว” มู่จิ่นถอนหายใจ