ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 148

หลิวอวิ๋นเซียงพยักหน้า สิ่งที่พอจะช่วยเหลือเขาได้ นางก็ทำเต็มที่แล้ว ไม่เสียแรงที่เขาช่วยรับโทษแทน ส่วนเรื่องอื่น นางคงช่วยอะไรไม่ได้อีก

ถ้าช่วยไม่ได้ ก็ใช้ชีวิตของตัวเองให้มีความสุขก็พอ

ยามบ่าย หิมะภายนอกหยุดตกแล้ว

หลิวอวิ๋นเซียงออกมาจากห้องเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ หิมะครั้งนี้ตกหนักมากจริง ๆ จิ่นเยียน จื่อจิน และป้าจางช่วยกันโกยหิมะในลานบ้าน

หลิวอวิ๋นเซียงเห็นประตูห้องพักฝั่งตะวันออกเปิดออก เยี่ยนอี๋เหนียงโผล่หน้าออกมา มองมาที่นางแวบหนึ่ง แล้วหดตัวกลับเข้าไป

นางไม่ค่อยออกจากบ้าน จนแทบจะลืมไปแล้วว่ามีคนนี้อยู่ด้วย

เมื่อคราวที่เด็กเกิดมา ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องราวร้ายแรงสักเพียงใด หลิวอวิ๋นเซียงคิดจะส่งเยี่ยนอี๋เหนียงไปอยู่ที่อารามแม่ชี แต่ยังไม่ทันที่นางจะก้าวไปถึงสองก้าว ประตูก็ปิดดังปังลงเสียก่อน

หลิวอวิ๋นเซียงถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้กว่านั้น สายตาเหลือบไปเห็นต้นเฟื่องฟ้าข้างกำแพง มีว่าวตัวหนึ่งติดอยู่บนนั้น

นางชะงักไปครู่หนึ่ง รีบให้จื่อจินไปหยิบลงมา

ว่าวไม่ได้ถูกหิมะทับ คงจะปลิวมาติดหลังจากหิมะหยุดตกแล้ว นั่นหมายความว่าเพิ่งจะมาติดอยู่ที่นี่เอง

บนว่าวทั้งสองด้านไม่มีตัวอักษรใด ๆ หลิวอวิ๋นเซียงนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบให้จื่อจินพยุงไปที่ประตูเรือนตะวันออก

ประตูที่ปิดตายบ่งบอกว่าเรือนนี้ไร้ผู้อยู่อาศัย หากแต่ว่าวที่ลอยอยู่บนฟ้าเล่า จะอธิบายได้อย่างไร?

หลิวอวิ๋นเซียงกลับเข้าห้องไปพร้อมกับความสงสัยขุ่นมัว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งให้จื่อจินออกไปสืบข่าวคราวความเคลื่อนไหวในราชสำนัก

“โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ข่าวคราวของจวนซูผิงอ๋อง”

จื่อจินรับคำแล้วออกไป จนกระทั่งกลับมาในเวลาอาหารเย็น นางรายงานว่า ตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน จวนซูผิงอ๋องถูกค่ายใหญ่ชานเมืองปิดล้อมเอาไว้ จนถึงบัดนี้ก็ยังคงมีทหารควบคุมอย่างแน่นหนา ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

“มีเรื่องอื่นอีกหรือไม่?”

จื่อจินครุ่นคิด แล้วกล่าวว่า “อ้อ ยังมีเรื่องอีกเรื่องหนึ่ง แม่ทัพเดชฮึกเหิมหลี่ซั่วถูกริบทรัพย์และถูกกล่าวหาว่าก่อกบฏ แต่ดูเหมือนหลี่ซั่วจะรู้ตัวล่วงหน้า จึงพาภรรยาและลูกสาวหลบหนีไปแล้ว”

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้ว ท่านแม่ทัพใหญ่หลี่ซั่วในอดีตเคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับซูผิงอ๋อง นับว่าเป็นมือขวาของซูผิงอ๋องเลยทีเดียว

จากเรื่องนี้ จึงอนุมานได้ว่า ซูผิงอ๋องอาจมีส่วนพัวพันกับคดีกบฏครั้งนี้ด้วย

“แล้วซื่อจื่อซูผิงอ๋องเล่า?”

จื่อจินส่ายหน้า “ยังไม่ได้ข่าวคราวของเขา แต่ช่วงนี้ทางการกำลังตามจับโจรผู้ร้าย ตรวจตราประตูเมืองอย่างเข้มงวด ข้าคิดว่าไม่น่าจะจับโจรธรรมดา คงเป็นอาชญากรสำคัญมากกว่า”

ป้าจางพูดขึ้นว่าจะไปแบกข้าวสารกลับมาจากร้านขายข้าว พอเปิดประตูรั้วออกไป ก็เผอิญเจอกับแม่เฒ่าจากเรือนตะวันออก

“โอ้ ถนนลื่นขนาดนี้ ท่านจะถือกล่องข้าวไปไหนหรือ?”

แม่เฒ่าดูเหมือนจะหูตึง ป้าจางจึงต้องตะโกนเสียงดัง ฝ่ายแม่เฒ่าเองก็ตอบกลับมาเสียงดังไม่แพ้กัน

“ซื้อ... ซื้อขนมแป้งทอด ลูกสาวข้าอยากกิน”

“ขนมแป้งทอดมีแต่ตอนเช้า ตอนนี้หมดแล้วล่ะ”

“ข้าเคยช่วยเหลือสตรีผู้นั้นไว้ นางจึงตอบแทนบุญคุณด้วยการให้ข้าหลบในรถม้า จึงรอดพ้นจากทหารและมาถึงที่นี่ได้”

หลิวอวิ๋นเซียงเม้มริมฝีปาก “ข้าพอจะช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง?”

ลู่ฉางอันส่ายหน้า “คนที่ต้องการฆ่าข้าคือเหยียนมู่”

“เหตุใดเล่า?”

“ตงชางสังหารคน ไม่เคยมีเหตุผลหรอก”

“ข้า...”

“เพียงฮูหยินแสร้งทำเป็นไม่เห็นข้า ข้าก็ซาบซึ้งเป็นที่สุดแล้ว อย่าได้นำภัยมาสู่ฮูหยินเลย”

หลิวอวิ๋นเซียงถอนหายใจ “ข้าก็เป็นคนรู้จักบุญคุณคน” ยิ่งคิดถึงชาติที่แล้ว ลู่ฉางอันช่วยชีวิตนางไว้ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว

หลิวอวิ๋นเซียงเรียกจื่อจินมา สั่งให้นางพาลู่ฉางอันลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยไปหาจางฉี จางฉีต้องมีหนทางซ่อนเขาไว้ได้แน่

ตลอดทั้งวันที่เหลือ หลิวอวิ๋นเซียงรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง

พอล้มตัวลงบนเตียง นางก็ได้ยินเสียงโครมครามเหมือนมีคนพยายามพังประตูเข้ามา เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนหัวใจของนางเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

จิ่นเยียนรีบร้อนเข้ามาพร้อมกับเกล็ดหิมะติดตามตัว ทั่วร่างเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ ใบหน้าซีดเซียวสลับกับสีม่วงคล้ำ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลิวอวิ๋นเซียงรีบให้จิ่นเยียนนำเสื้อคลุมตัวใหญ่มาสวมให้ ก่อนจะรีบออกจากห้องไป ทันใดนั้นนางก็เห็นบุรุษชุดดำกว่าสิบนายยืนเรียงรายอยู่หน้าลานบ้านของเพื่อนบ้าน พวกเขาสวมชุดปักลายปลาบิน สะพายดาบโค้งเอว ท่าทางองอาจน่าเกรงขาม