ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 157

หลิวอวิ๋นเซียงกระวนกระวายใจ ดังนั้นเหยียนมู่ไม่ได้ต้องการฆ่าลู่ฉางอันอย่างไร้เหตุผล

“อู่โหวกลับเมืองหลวงแอบพาฝ่าบาทไปหออี่เยวี่ย ให้ฝ่าบาทเจอผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนแม่ของเหยียนมู่ ฝ่าบาทมักมากจนขาดสติถึงขั้นฟังคำแนะนำของอู่โหว ตกลงปล่อยซูผิงอ๋องกลับไปรักษาการณ์ที่ซีโจว ฝ่าบาทจะประกาศราชโองการในประชุมเช้าวันนี้ และอู่โหวป้องกันหน่วยสืบตงชาง ให้จวนซูผิงอ๋องออกจากเมืองหลวงไปก่อน”

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้วขึ้น “ทำไมเหยียนมู่ถึงจับซูผิงอ๋องไม่ยอมปล่อย?”

ขอทานมองหลิวอวิ๋นเซียง ในดวงตาคมกริบขึ้นทันที “ปีนั้นฝ่าบาทออกคำสั่งฆ่าครอบครัวแม่ทัพใหญ่เหยียน และคนที่ทำตามคำสั่งก็คือลู่จื๋อซูผิงอ๋อง”

หลิวอวิ๋นเซียงตัวเซ และนางซ่อนลู่ฉางอันเอาไว้ เหมือนช่วยซูผิงอ๋องทางอ้อม ช่วยศัตรูฆ่าพ่อของเหยียนมู่คนนี้

กลับถึงในบ้าน ฟ้าก็สว่างแล้ว

ขอทานยังมีงาน คุ้มกันส่งนางกลับมาก็รีบจากไปแล้ว

หลิวอวิ๋นเซียงกลับถึงห้องปีกตะวันตก ตอนกำลังมองหน้าตาอย่างเหม่อลอย ป้าจางก็เข้ามาแล้วพูดเสียงเบากับนางว่า “จางฉีให้ข้าบอกฮูหยินว่า คนที่ท่านให้เขาซ่อนเอาไว้ เขากลับมาแล้ว”

หลิวอวิ๋นเซียงตกใจสุดขีด แต่ตกอยู่ในความสับสนอีกครั้ง

ชาติก่อนลู่ฉางอันเคยช่วยนาง

ชาตินี้ ลู่ฉางอันก็เคยช่วยนาง

ชาติก่อน ลู่ฉางอันรักลึกซึ้งต่อนาง

ชาตินี้ ลู่ฉางอันก็มีใจให้นาง

นางควรบอกเหยียนมู่หรือเปล่า?

ไม่ได้ เหยียนมู่เห็นลู่ฉางอันจะขาดสติ จะฆ่าเขาได้

แต่หากไม่บอกเขา หาก.....เขารู้แล้วคงจะไม่ยกโทษให้นางแน่

สับสนแบบนี้อยู่ทั้งวัน รอตอนใกล้มืด ลู่ฉางอันมาหาถึงบ้านโดยที่นางไม่ทันตั้งตัว

และลู่ฉางอันเพิ่งเข้าประตู สองคนยังไม่ทันพูดสักประโยค เหยียนมู่ก็กลับมาแล้วหน้าบึ้งตึงในทันที

เหยียนมู่เยาะเย้ย “ลู่ซื่อจื่อ ซูผิงอ๋องรีบหนีไปทางตะวันตก ทำไมถึงยอมทิ้งเจ้าไว้แล้ว?”

ลู่ฉางอันเงยหน้าเล็กน้อย ตอนเผชิญหน้ากับเหยียนมู่ มีความไม่พอใจมีความเกลียดชังแต่ติดที่คำสอนไม่ได้แสดงออกมามากเกินไป

“ท่านพ่อรักษาการณ์ที่ซีโจวหลายปี รักษาความสงบใต้หล้า ป้องกันภัยจากข้างนอก เขาเป็นวีรบุรุษคนหนึ่ง ทำงานเที่ยงตรง หากไม่ถูกคนชั้นต่ำอย่างพวกเจ้าใส่ร้าย จะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร โชคดีฝ่าบาทปรีชา จวนซูผิงอ๋องของพวกเราถึงไม่ถูกพวกเจ้าทำร้าย ส่วนข้า เป็นข้าที่เต็มใจอยู่ต่อเอง”

เหยียนมู่เลิกคิ้ว “โอ๋ ไม่กลัวตายเรอะ?”

ลู่ฉางอันมองหลิวอวิ๋นเซียงหนึ่งครั้ง ยืนตัวตรงในทันที “ตายมีอะไรน่ากลัว แต่ข้าจะทำให้แม่นางหลิวเดือดร้อนไม่ได้”

หลิวอวิ๋นเซียงหลับตาลง ลู่ฉางอันอยู่ต่อเพื่อนาง

หลิวอวิ๋นเซียงเบิกตาโต เห็นเหยียนมู่บีบจนลู่ฉางอันไม่มีทางถอย รอรับความตาย

“จื่อจิน!” นางตะโกนเสียงสั่น

จื่อจินกระโดดออกมาในทันที รับกระบวนท่าของเหยียนมู่เอาไว้ และต่อสู้กันอย่างรวดเร็ว

หลิวอวิ๋นเซียงรีบวิ่งไปทางลู่ฉางอัน พูดเสียงแหบว่า “หนี หนีเร็ว!”

ลู่ฉางอันส่ายหน้า “ข้าทำให้ตระกูลไป๋ครอบครัวหกคนเดือดร้อน ตายเพราะข้าแล้ว จะทำให้เจ้าเดือดร้อนอีกไม่ได้แล้ว”

“เขาไม่ทำร้ายข้า!”

“เขาเป็นปีศาจร้ายตนหนึ่ง ไม่มีหัวใจ ไม่มีความรู้สึก”

หลิวอวิ๋นเซียงพูดกับลู่ฉางอันไม่รู้เรื่อง ทำได้แต่รีบผลักเขาออกไป และในเวลานี้จื่อจินรับไม่ไหวแล้วมีช่องว่างเล็กน้อย เหยียนมู่ก็พุ่งตัวเข้าไป

หลิวอวิ๋นเซียงตกใจ ทำได้แค่กางแขนปกป้องลู่ฉางอันเอาไว้ และเหยียนมู่ตาแดงก่ำ เห็นชัดว่าเสียสติไปแล้ว แต่เห็นว่าเป็นนาง รูม่านตาหดลงสุดท้ายก็รีบเก็บกระบี่หลบออกไปได้

และจื่อจินฉวยจังหวะนี้ เตะเหยียนมู่ออกไป ในเวลาเดียวกันก็ไม่ทันระวังใช้มีดกรีดโดนแขนของเขาแล้ว

เลือดสีแดงอาบครึ่งแขนของเขาในทันที

หลิวอวิ๋นเซียงชะงักไป แต่เห็นเหยียนมู่เบิกตาด้วยความโมโหสุดขีดแล้ว ทำได้แต่รีบให้จื่อจินพาลู่ฉางอันไป และนางพุ่งไปกอดเหยียนมู่ไว้ไม่ให้เขาไล่ตามไป