ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 159

หลิวอวิ๋นเซียงใจสั่นเล็กน้อย “เขาหรือ?”

“บนถนนมีเจ้าหน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อยอยู่ไม่น้อย นายท่านเจ็ดเขาก็อยู่ในนั้นด้วย”

“แบบนี้เอง”

หลิวอวิ๋นเซียงเงียบไปสักพักพูดว่า “จิ่นเยียนเจ้าไปเดินเล่นข้างนอกเป็นเพื่อนข้าเถอะ”

สีท้องฟ้ามืดลง บนถนนยังคงคึกคักแต่ว่าคนน้อยลงแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงเดินอยู่ข้างหน้า หยุดมองร้านแผงลอยเล็ก ๆ เป็นบางครั้ง

เวลานี้เจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งเดินมา แต่ไม่มีเหยียนมู่

หลิวอวิ๋นเซียงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เดินหน้าต่อไปตอนผ่านสะพานหยกขาว เห็นขอทางเดินไปในตรอกแม่น้ำฝั่งตรงข้าม

นางครุ่นคิดเร่งฝีเท้าตามขอทานเข้าไปในตรอกนั้นแล้ว

ตรอกนั้นยาวมากและไม่มีทางแยก เดินคดเคี้ยวอยู่นานออกมาแล้วกลับเป็นริมทะเลสาบเลี่ยนเยี่ยน มองไปริมทะเลสาบอาศัยแสงสว่างของดวงจันทร์ เห็นสองคนนั่งบนบันไดหิน

ผู้ชายยันร่างกาย เอนไปด้านหลัง อีกมือถือไหเหล้ากรอกเหล้าลงไปเรื่อย ๆ

ผู้หญิงคลุมเสื้อขนจิ้งจอกดำ แค่ดูก็รู้ว่าเป็นผู้ชาย นางท้องป่อง นั่งแบบนี้ดูไม่ค่อยสบายปรับท่าตลอด

เห็นผู้ชายกรอกเหล้าเข้าปาก นางพยายามแย่งแต่แย่งมาไม่ได้

“เจ้าเจ็ดยังมีโอกาสแก้แค้น ข้าจะช่วยเจ้าแน่นอน”

“ข้าไม่ต้องการให้เจ้าช่วย” เหยียนมู่ดื่มเยอะแล้วเสียงยานเล็กน้อย

“ข้าไม่อยากเห็นเจ้าเป็นแบบนี้”

“ข้าไม่เป็นไร”

“ให้ข้าช่วยเจ้า”

“เจ้าพาตัวเองเข้าไปในสถานที่กินคนไม่เห็นเลือดนั้นแล้ว เจ้าจะช่วยข้าอย่างไร?” เหยียนมู่พูดอย่างเจ็บปวด

“เจ้าเจ็ด……”

“จินโยว ตอนนั้นข้ายอมตายไปพร้อมกับตระกูลเหยียน”

“เจ้าอย่าพูดแบบนี้” จินโยวหมุนตัวอย่างลำบากกอดเหยียนมู่เอาไว้ “ขอแค่ทำเพื่อเจ้าได้ แม้ว่าชีวิตนี้ข้าก็ให้เจ้าได้”

หญิงสาวร้องไห้ อยู่ใต้แสงจันทร์ ที่ทำให้คนประทับใจแบบนี้

หลิวอวิ๋นเซียงทอดถอนในใจ ตอนนางร้องไห้เหมือนผู้หญิงคนนี้ที่สุดจริงๆ

“หรือ?”

ชาติก่อน นางรู้ว่าเหยียนมู่คบชู้กับสนมเสี่ยวจินเฟย แต่ไม่รู้เรื่องระหว่างพวกเขา และเหยียนมู่ไม่เคยบอกนางมาก่อน

“พ่อของจินโยวเป็นรองแม่ทัพของแม่ทัพใหญ่เหยียน แม่ของจินโยวเสียเพราะคลอดบุตรยาก ปีนั้นแม่ทัพจินยังอยู่ในสนามรบ ไม่ทันเห็นหน้าจินฮูหยินครั้งสุดท้าย การรบครั้งนั้นแม่ทัพจินช่วยแม่ทัพใหญ่เหยียนที่บาดเจ็บหนัก ด้านหนึ่งเพื่อตอบแทนบุญคุณ อีกด้านมีน้ำใจต่อผู้ใต้บัญชา แม่ทัพใหญ่เหยียนให้แม่ทัพจินส่งจินโยวไปจวนเหยียนให้เหยียนฮูหยินดูแล ต่อมาเหยียนมู่คลอด จินโยวโตกว่าเขาสามปี ดูแลเขาเหมือนพี่สาวคนหนึ่ง ตอนนั้นสองบ้านยังหมั้นหมายตั้งแต่เด็ก ตอนที่ตระกูลเหยียนลำบาก เหยียนฮูหยินส่งจินโยวไป นางถึงรอดมาได้ และพ่อบุญธรรมช่วยเหยียนมู่ ในเวลาเดียวกันก็เจอจินโยวที่อยู่เร่ร่อนข้างนอก ที่พวกเขาสองคนพึ่งพาอาศัยกันจนโตที่จวนหัวหน้า เหยียนมู่โตขึ้นก็โดดเด่น ฝ่าบาทรู้สึกลูกชายคนนี้เหมือนเขาและระวังเขาไปพร้อมกัน เพื่อกดความเก่งของเขา ฝ่าบาทให้จินโยวเข้าวัง สถานการณ์ตอนนั้น ฝ่าบาทอยากเคาะเหยียนมู่ และดูว่าเขาภักดีกับตัวเองแค่ไหน หากเขากล้าขัดราชโองการก็จะฆ่าป้องกันภัยที่ตามมาแน่นอน จินโยวกลัวเหยียนมู่วู่วาม แอบเขาเข้าวังและนับตั้งแต่นั้นกลายเป็นสนมเสี่ยวจินเฟยแล้ว”

พูดถึงตรงนี้ ขอทานถอนหายใจออกมา

“จินโยวเสียสละเพื่อเหยียนมู่มากมายจริงๆ นางคู่ควรกับความรักของเหยียนมู่ และท่าน ท่านเคยทำอะไรเพื่อเหยียนมู่บ้าง?”

หลิวอวิ๋นเซียงกระตุกมุมปาก “ข้าฟังแล้วรู้สึกประทับใจจริงๆ”

นางทำอะไรเพื่อเขาบ้าง ชาติก่อนเผากระดาษเงินให้เขาหลายสิบปีนับไหม?

“ดังนั้นท่านต้องยอมรับความจริงนี้ ในใจเหยียนมู่ตำแหน่งสำคัญที่สุดก็เป็นของจินโยว”

“ทำไมข้าต้องยอมรับ?”

“ท่าน……”

“เหยียนมู่ติดค้างจินโยว ข้าไม่ได้ติดค้างด้วย เขาสมควรเอาชีวิตให้นาง และข้า ข้าต้องอยู่ให้รอดจะต้องรอดอย่างดี อยู่ห่างสุนัขคู่.......ชายชู้หญิงแค้น”