ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 160

ขอทานมองหลิวอวิ๋นเซียง ตกใจที่นางมองทะลุปรุโปร่งแบบนี้

“ข้านึกว่าท่านรักเจ้าเจ็ด”

“เคยรัก แต่เป็นเรื่องชาติหนึ่งแล้ว”

“หา?”

หลิวอวิ๋นเซียงเก็บสายตาหมุนตัวเดินไปในตรอก

ถนนเส้นนี้ตอนกลับไปเหมือนยาวนานกว่า มีลมแล้วยังพัดจนเส้นผมนางยุ่งเหยิง

“ฮูหยิน เขาผิดต่อท่าน” จิ่นเยียนรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนหลิวอวิ๋นเซียง

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้ม “เรื่องที่เขาผิดต่อข้าเยอะเกินไปแล้ว ใช้ชีวิตสุนัขของเขาก็ชดใช้ไม่หมด แต่หากข้าไม่สนใจเขา ก็จะไม่รู้สึกไม่เป็นธรรมและเสียใจแล้ว”

ใช้ชีวิตมาชาติหนึ่งแล้ว เรื่องที่มองทะลุปรุโปร่งก็มีอยู่

ในกลางคืน หลิวอวิ๋นเซียงได้ยินเสียงลืมตาเห็นเงาดำหนึ่งในห้อง นางตกใจยังคิดว่าเป็นเหยียนมู่ แต่เห็นเงาเตี้ยมาก และในมือยังถือท่อนไม้หนาอันหนึ่ง

นางเดินมาทางเตียง ค่อย ๆ กระเถิบลากท่อนไม้นั้นท่าทางเหมือนเงอะงะมาก

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้วแน่น “เยี่ยนอี๋เหนียงหรือ?”

เพราะเสียงนี้ เงาเดาหยุดก้าวแต่อยู่ไม่ห่างนัก หลิวอวิ๋นเซียงพอจะเห็นใบหน้าของนางแล้ว

“อา......กาศ......หนาว.......แล้ว”

เยี่ยนอี๋เหนียงไม่มีลิ้น ดังนั้นเสียงที่เปล่งออกมาดูฟังแปลกๆ กัดคำก็ไม่ชัดเจนนัก

คำนี้ไม่มีปี่แต่มีขลุ่ยเล็กน้อย หลิวอวิ๋นเซียงลองยืนยันว่า “ท่านบอกว่าอากาศหนาวแล้วหรือ?”

“คน......หนาว.......ตาย........ได้.......”

“ท่านต้องการเตาไฟหรือ?”

ในห้องนางมีเตาไฟ ไม่ถึงขั้นหนาวกระมัง?

เยี่ยนอี๋เหนียงถอนหายใจ หมุนตัวลากท่อนไม้นั้นไปแล้ว

หลิวอวิ๋นเซียงมองเยี่ยนอี๋เหนียงออกจากห้อง จากนั้นนึกถึงอะไรท่อนไม้นี้เอามาทำอะไร? เป็นไม้เท้าหรือ แต่ก็หนาเกินไปแล้ว

นับตั้งแต่เยี่ยนอี๋เหนียงออกไป หลิวอวิ๋นเซียงก็หายง่วงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

วันรุ่งขึ้น ตอนใกล้เที่ยง ชวีโม่หรานมาหาแล้ว

หลังจากนางจับชีพจรให้ก็พูดว่า “เหลือไม่กี่วันแล้ว อย่าลืมเรื่องที่ข้ากำชับก่อนหน้านี้ เมื่อรู้สึกไม่ปวดก็รีบให้จื่อจินไปเรียกข้า”

หลิวอวิ๋นเซียงพยักหน้า “ใกล้แล้ว เด็กคนนี้กลับหัวอย่างปลอดภัย”

ชวีโม่หรานสูดลมหายใจลึก ตบมือของหลิวอวิ๋นเซียงอีกครั้ง “เจ้าสบายใจก็ดี พิษของพิษไป๋มู่จะถอนพอสมควรแล้ว เจ้ากับลูกจะต้องปลอดภัยทั้งคู่”

“ข้าไม่กลัว กลับเป็นเจ้าเหมือนประหม่าอยู่บ้าง” หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มว่า

“ข้าประหม่าที่ไหน”

“เจ้าก็คือหลิวซื่อใช่ไหม ลุกขึ้นให้ข้าดูท้องของเจ้า”

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้ว “เจ้าเป็นใคร? ทำไมข้าต้องฟังเจ้า?”

“อย่าได้บังอาจ รุ่ยมามาเป็นคนเก่าแก่ในวัง ไทเฮายังต้องให้เกียรติสองส่วน” องค์หญิงใหญ่พูดเสียงเย็นชา

หลิวอวิ๋นเซียงกลอกตา “จริงหรือ แต่ข้าไม่ได้อยู่ในวัง จึงให้เกียรตินี้ไม่ไหว”

“เจ้าใครให้ความกล้ากับเจ้า อย่าอาศัยว่าเจ้าเจ็ด......”

“ข้าไม่อาศัยใคร แต่นี่เป็นบ้านข้า!”

รุ่ยมามาทำเสียงเหอะ “หลิวซื่อ ไทเฮาให้บ่าวมา เจ้ายังมีอะไรจะพูดไหม?”

หลิวอวิ๋นเซียงเม้มปาก มองหญิงชราสองคนหน้าประตู ข้างนอกยังมีองครักษ์หลายคน จื่อจินไม่อยู่บ้าน จิ่นเยียนและป้าจางเข้ามาไม่ได้หากจะขัดขืนละก็จะต้องเสียเปรียบแน่นอน

“อวิ๋นเซียง” ชวีโม่หรานมองหลิวอวิ๋นเซียงอย่างเป็นห่วง

หลิวอวิ๋นเซียงส่ายหน้ากับนาง จากนั้นลุกขึ้นยืนให้รุ่ยมามาคนนั้นดูอย่างเปิดเผย

รุ่ยมามามองท้องนาครั้งเดียว แค่ครั้งเดียวก็เปลี่ยนสีหน้าหมุนตัวไปถึงข้างตัวองค์หญิงใหญ่ กระซิบบางอย่างเสร็จ องค์หญิงใหญ่ฟังจบก็หน้าเสียจ้องท้องนาง แววตาคมกริบ

“เจ้าแน่ใจว่าเป็นลูกชาย?”

รุ่ยมามาพยักหน้า “บ่าวดูมาหลายสิบปี ไม่ผิดแน่นอน”