ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 163

นางก็ไม่สนใจอะไรพวกนี้ เพียงแต่เขาพูดแล้ว นางจึงจำไว้ทันที ตอนนี้แค่ไม่อยากเปิดบัญชีเก่ามาตีหน้าเขา

เหยียนมู่หัวเราะ นอนลงไป และกอดหลิวอวิ๋นเวียงไว้

“หนาวไหม?”

“หนาว”

เหยียนมู่กอดแน่นขึ้น แล้วยังเอาเสื้อคลุมห่มนางไว้

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มมุมปาก นางหมายความว่าแบบนี้หรือ?

เมฆดำไหลเชี่ยว หิมะก็เริ่มตก และร่วงลงมาบนร่างของทั้งสองคน

“หากตกเยอะกว่านี้อีกหน่อย ก็ฝังพวกเราได้แล้ว” เหยียนมู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

หลิวอวิ๋นเซียงหลับตา ชาติก่อน เรื่องที่นางเคยเสียใจที่สุดคือตายแล้วไม่ได้อยู่ในหลุมเดียวกับเขา

ตอนนี้เติมเต็มความเสียใจเล็กน้อยนั้นแล้ว

เพียงแต่ตอนนางแก่ตัวลงและใกล้จะตายจริง ๆ นางกลับชอบอยู่คนเดียวอย่างสงบ ตอนนั้นรางคิดว่า หากมีชาติหน้า นางจะไม่มีทางแต่งงานกับเซี่ยจื่อเซวียน ไม่มีทางรักเหยียนมู่

“ข้าบอกกับขอทานแล้ว ตอนเจ้าคลอดลูก หากไม่รอดจริง ๆ ข้าจะให้เขาฝังเจ้าไว้ที่นี่ ฝังไว้ในสุสานบรรพบุรุษตระกูลเหยียน เป็นคนตระกูลเหยียนของข้า”

“…”

“รอข้าตายแล้ว ข้าจะฝังอยู่หลุมเดียวกับเจ้า”

ลมเริ่มพัด คำพูดของเหยียนมู่เข้าหูหลิวอวิ๋นเซียงไม่ชัดเจนนัก แต่นางยังฟังเข้าใจ

นางอยากพูดว่า : *ทำไมเจ้าไม่ถามข้าว่ายินยอมหรือไม่?*

แต่ไม่พูดดีกว่า ถึงอย่างไรก็หนาวมากจริง ๆ หนาวจนนางไม่อยากอ้าปากพูด

หิมะปกคลุมบนร่างของพวกเขาเป็นชั้น ท้องฟ้าก็มืดลงจริง ๆ แล้ว

“เหยียนมู่ เจ้ารักข้าใช่ไหม?” หลิวอวิ๋นเซียงเอ่ยปากขึ้นมาอย่างปุบปับ

“…”

“ถึงแม้จะไม่ได้รักจินโยวมาก แต่ก็รักข้าบ้างใช่ไหม?”

เหยียนมู่เงียบไปนานมาก เขากล่าว “ใช่”

“แต่ข้าไม่หวงแหนความรักไม่สมบูรณ์นี้ และไม่อยากได้เจ้าแบบนี้”

“…”

“ดังนั้นปล่อยข้าไปเถอะ”

เหยียนมู่กอดหลิวอวิ๋นเซียง และถอนหายใจยาว “เช่นนั้นเราทำข้อตกลงกัน ข้าตายแล้ว เจ้าก็ลืมข้า เจ้าตายแล้ว ข้าก็จะลืมเจ้า หากพวกเราเจอกันอีกครั้ง อย่างน้อยข้าก็ยังเป็นพ่อของลูก”

“ดี”

วันถัดมา เหยียนมู่นำทัพไปออกศึกตะวันตก

ประตูเมืองเงียบเหงา เพราะหนาวเกินไป ประชาชนที่มาส่งจึงไม่มาก

หลิวอวิ๋นเซียงสวมเสื้อคลุมสีแดงอ่อน ท่ามกลางกลุ่มคนเบาบางดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

เหยียนมู่มองเห็นนางในทันที จึงให้รองแม่ทัพสองสามนายล่วงหน้าไปก่อน และเขาก็ขี่ม้ามาข้างกายนาง

ขอทานพิงกำแพงอยู่ เห็นหลิวอวิ๋นเซียงเดินมา ก็ถือถ้วยแตก ๆ เดินเข้ามาขอเงิน

หลิวอวิ๋นเซียงมองไปรอบ ๆ อย่างไม่รู้ตัว เห็นอยู่หลายคน บ้างก็เลือกฟืน บ้างก็ขายสบู่ บ้างก็คนเดินผ่าน มองมาทางนี้เหมือนไม่ได้ตั้งใจ

คนพวกนี้ล้วนเป็นคนที่เฝ้าระวังนาง บางทีก็ไม่ใช่พวกเดียวกัน

“ฮูหยิน ข้าไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้ว ให้เหรียญทองแดงสักอันเถอะ” ขอทานพูดพร้อมส่งสายตาให้นาง

หลิวอวิ๋นเซียงพยักหน้าใส่จิ่นเยียน จิ่นเยียนควักเหรียญทองแดงสองสามเหรียญออกมาจากกระเป๋าเงินและโยนใส่ในถ้วยของขอทาน

“ขอบคุณฮูหยิน ขอบคุณฮูหยิน!”

ระหว่างที่ขอทานโค้งคำนับ ก็กล่าวเบา ๆ ว่า “ฝ่าบาทรับปากเหยียนมู่แล้ว หากเขายอมนำทัพไปออกรบทางตะวันตก ก็จะปล่อยให้เจ้าคลอดลูก รักษาชีวิตของเจ้ากับลูกไว้ ดังนั้นไม่ต้องกลัว”

หลิวอวิ๋นเซียงมุมปากกระตุก คำพูดนี้ นางเชื่อ แต่นางยังไม่รู้ว่าเหยียนมู่ไม่เพียงทำเพื่อนาง

ชาติก่อน เหยียนมู่ออกศึกเพื่อจินโยว เพื่อปกป้องนางกับลูกในท้องให้ปลอดภัย

เดิมทีขอทานคิดว่าพูดจบแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงจะซาบซึ้ง แต่เงยหน้าขึ้นมากลับเห็นนางยิ้มอ่อน ๆ รอยยิ้มนี้เย็นชาเล็กน้อย

กลางคืน หลิวอวิ๋นเซียงนอนอยู่บนเตียง รู้สึกไม่สบายท้อง เหมือนว่าตอนออกไปนอกเมืองช่วงกลางวันจะโดนลมเย็น นางกลัวว่าจะคลอดแล้วจึงไม่กล้านอน

เวลานี้ ม่านถูกเปิดออก เงาร่างสีดำร่างหนึ่งย่องเข้ามาเงียบ ๆ

เงาร่างสีดำนั้นเตี้ยและเทอะทะ ยังลากไม้ตะบองหนา ครั้งนี้หลิวอวิ๋นเซียงไม่พูด แต่เห็นเงาร่างสีดำเข้ามาใกล้แล้วก็ยกไม้ตะบองนั้นขึ้น

“เยี่ยนอี๋เหนียง ข้าไม่เคยล่วงเกินท่านใช่หรือไม่” หลิวอวิ๋นเซียงกล่าว

เพราะเสียงนี้ เยี่ยนอี๋เหนียงจึงตกใจจนถอยหลังสองก้าว ไม้ตะบองก็หล่นลงบนพื้น