ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 167

“แม่นาง แม่หนูคนนี้คงชอบท่านมาก” ป้าจางกล่าว

หลิวอวิ่นเซียงรู้สึกใจอ่อนระทวยเมื่อมองเด็กหญิงตัวน้อย ก่อนจะให้จิ่นเยียนอุ้มนางขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน

จิ่นเยียนวางนางไว้ในอ้อมแขนของหลิวอวิ๋นเซียงอย่างระมัดระวัง นางตัวเล็กและอ่อนนุ่มมากจนไม่กล้าจับแรงๆ ดวงตาสีดำกลมโตคล้ายลูกองุ่นของเด็กหญิงจ้องมองมา ก่อนซุกหน้าเข้าไปในอ้อมแขนอีกครั้ง

หลิวอวิ๋นเซียงหน้าแดงระเรื่อทันทีเมื่อรู้ว่าเด็กน้อยต้องการสิ่งใด

ป้าจางหัวเราะพร้อมกับพูดว่า “แม่หนูคงจะหิวนมน่ะ”

ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ลูกสะใภ้ของข้ามีน้ำนมไม่พอสำหรับลูกสองคน นางก็เลยต้องบังคับให้เด็กหญิงดื่มนมแพะอะไรพวกนั้น”

หลิวอวิ๋นเซียงมองเด็กหญิงตัวน้อยที่ผิวขาวเนียนอวบอ้วน ก่อนตอบว่า “พวกเจ้าเลี้ยงเด็กคนนี้มาอย่างดี หากครอบครัวของนางรับรู้ได้ พวกเขาคงจะขอบคุณเจ้ามาก”

“เฮ้อ เด็กคนนี้น่าสงสารมาก ไม่กี่วันก่อนบ้านของข้าส่งจดหมายมาว่าหากไม่มีเงินเลี้ยงเด็กคนนี้ ให้จัดการให้เหมาะสม ข้าจึงคิดว่าหากนางอายุครบหนึ่งขวบ จะหาบ้านดีๆ ให้กับนาง”

หลิวอวิ๋นเซียงพยักหน้ารับ “ฝากป้าจางด้วย ข้าคงวางใจมาก”

เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยไปทางทิศตะวันตก ลี่เหนียงก็กลับมาพร้อมกับเจ้าหนูคังในอ้อมแขนและเดินวกกลับเข้าไปในบ้านของหลิวอวิ๋นเซียง

“หมอบอกว่าเจ้าหนูคังอ่อนแอมาก ต้องกลับมาบำรุงร่างกายให้แข็งแรงอีกครั้ง”

เพลานั้นเองที่จิ่นเยียนเดินเข้ามาและพูดด้วยความโกรธ “มาบอกเรื่องนี้กับฮูหยินทำไม เจ้าควรดูแลลูกชายตัวเองให้ดี ถือว่าพวกเรามีเมตตาอย่างถึงที่สุดแล้ว”

“ใช่ ใช่แล้ว” ลี่เหนียงตอบอย่างอับอาย ก่อนรีบพอเจ้าหนูคังออกไปอย่างรวดเร็ว

จิ่นเยียนจึงยื่นชามน้ำแกงไก่ให้หลิวอวิ๋นเซียง “ฮูหยิน รีบดื่มเถิดเจ้าค่ะ นี่เป็นโสมที่พวกเรานำติดมาด้วย”

หลิวอวิ๋นเซียงพลันรู้สึกคลื่นไส้ทันทีที่ได้น้ำแกงไก่ “ข้าดื่มไม่ลง”

“แต่ท่านกำลังอ่อนแอ ดื่มให้มากที่สุดเถิด จะได้มีแรงไว้คลอดบุตรเจ้าค่ะ”

ภายใต้การโน้มน้าวของจิ่นเยียน หลิวอวิ๋นเซียงดื่มไปได้ครึ่งชาม จากนั้นก็ดื่มไม่ลงอีกแล้ว

กลางดึกคืนนั้นขณะที่หลิวอวิ๋นเซียงกำลังนอนหลับ น้ำคร่ำของนางก็แตก

นางรีบตะโกนหาจิ่นเยียน เมื่อจิ่นเยียนเข้าไปในห้องและเห็นภาพตรงหน้าก็ตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบให้จื่อจินลงเขาไปตามป้าจางขึ้นมา

หลิวอวิ๋นเซียงสูดหายใจลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ “จิ่นเยียน ไปต้มน้ำร้อน เอาสิ่งที่เจ้าเตรียมไว้ทั้งหมดออกมา”

จิ่นเยียนพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ บ่าวจะไปประเดี๋ยวนี้ ฮูหยินนอนลงเถิด อย่าเพิ่งตกใจ ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ”

“เข้าใจแล้ว รีบไปเถอะ”

หลิวอวิ๋นเซียงนอนราบลงบนเตียงเตา ใช้มือลูบท้องพลางพึมพำกระซิบ “ลูกรัก แม่จะคลอดเจ้าออกมาอย่างปลอดภัย แม้ต้องเสี่ยงชีวิตก็ตาม”

นางพลันคิดถึงเหยียนมู่อีกครั้ง แต่ก็อดสาปแช่งไม่ได้เช่นกัน “เจ้าคนเลว!”

หลิวอวิ๋นเซียง เวลาที่ข้าใจร้าย ข้าอยากให้เจ้าตบแรงๆ สักครั้ง ให้ข้ารู้ว่ามันเจ็บ

จิ่นเยียนกำลังจุดไฟอยู่ข้างนอก นางมองออกไปอย่างกังวล อยากให้ป้าจางกับหมอตำแยมาถึงที่นี่โดยเร็วที่สุด

เพลานั้นเองจู่ๆ ก็มีคนปรากฏตัวขึ้นข้างหลัง จิ่นเยียนที่รู้สึกได้หันกลับมาป้องกันตัว แต่ต้องล้มลงไปกับพื้น ก่อนที่ดวงตาจะปิดลง นางมองเห็นใบหน้าแสนมืดมนของลี่เหนียง

ลี่เหนียงโยนไม้ออกไป ฉีกเสื้อผ้าของจิ่นเยียนอย่างรวดเร็วและหยิบตั๋วเงินปึกหนึ่งออกมา

ตั๋วเงินกองหนาทำให้ดวงตาของนางร้อนแผดเผา

“จิ่นเยียน!” เสียงเรียกของหลิวอวิ๋นเซียงดังขึ้นจากห้องทิศตะวันตก

ดวงตาของลี่เหนียงพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา ก่อนจะหยิบแท่งไม้ที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา ทว่าเพลานั้นกลับมีเสียงเคลื่อนไหวดังขึ้นอีกครั้งที่นอกประตู

นางจึงรีบลากร่างของจิ่นเยียนไปซ่อนตัวอยู่ในห้องมืด

เมื่อเห็นจื่อจินมาพร้อมกับป้าจางและหมอตำแย และพากันเดินไปที่ห้องทิศตะวันตก ลี่เหนียงจึงรีบอุ้มเจ้าหนูคังหนีไป

หมอตำแยก้มมองข้างล่างพร้อมกับเอ่ยว่า “ไม่ต้องรีบ เพิ่งเปิดแค่ห้านิ้ว เห็นทีอย่างไรคงต้องรอจนถึงฟ้าสาง”

ทว่าเพลานี้หลิวอวิ๋นเซียวกำลังเจ็บปวดจนทนไม่ไหว นางอยากจะกัดฟันอดทนไว้ แต่ก็ทำไม่ได้จริง

“โอ๊ย เจ็บ!”

หมอตำแยเหลือบมองหลิวอวิ๋นเซียงแล้วตอบไปว่า “อย่าตะโกน เก็บแรงเอาไว้ ประเดี๋ยวท่านได้ใช้แรงแน่ๆ เจ้าค่ะ”