ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 205

เมื่อถึงยามบ่าย พวกเขาก็มาถึงยังค่ายทหารเป่ยจิน

คนที่ออกมาเจรจากับหลิวอวิ๋นเซียงเป็นชายหนุ่มหน้าตาสะสวย ผิวซีดขาว ต่างจากทหารเป่ยจินคนอื่นที่ร่างกายกำยำแข็งแรง สวมชุดเกราะ เขาผอมบาง และสวมเสื้อคลุมยาวสีเรียบ

เมื่อเห็นหลิวอวิ๋นเซียง สายตาของชายคนนั้นก็กวาดมองขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลียริมฝีปากล่างอย่างยั่วยวน

“เจ้าเป็นคนที่จะใช้เสบียงอาหารมาแลกกับพวกผู้หญิงเหล่านั้นงั้นรึ?” ชายคนนั้นถาม

หลิวอวิ๋นเซียงพยักหน้า “ใช่ ข้าเอง”

ชายคนนั้นหรี่ตาลงเล็กน้อย “ข้ายังไม่เคยเห็นแกะแย่งอาหารจากปากหมาป่ามาก่อนเลย โดยเฉพาะแกะที่ดูน่าอร่อยขนาดนี้”

หลิวอวิ๋นเซียงตบไปที่เสบียงบนรถม้า “หมาป่าที่กำลังจะอดตาย ก็ควรจะรีบหาอะไรใส่ท้องก่อน”

ชายคนนั้นเอียงคอมองไปที่รถม้า “ผู้หญิงสามคน”

“ข้าขอเลือกเอง”

ชายคนนั้นถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วชี้นิ้วไปทางค่ายทหารด้านหลัง “กล้าเข้าไปไหมเล่า?”

หลิวอวิ๋นเซียงแค่นเสียงเยาะ “มีอะไรที่ไม่กล้า”

นางก้าวเข้าไปข้างในอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย

แววตาของชายคนนั้นลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพาหลิวอวิ๋นเซียงไปยังกระโจมที่คุมขังผู้หญิงเหล่านั้น

เขาพานางเข้าไปในกระโจมหนึ่ง พอเข้าไปก็ได้ยินเสียงร้องไห้เบา ๆ ทันทีที่ม่านถูกเปิดออก เสียงร้องไห้ก็หยุดลงทันที ผู้หญิงแต่ละคนก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัวจึงเบียดเสียดกันแน่น

หลิวอวิ๋นเซียงกวาดตามอง คร่าว ๆ แล้วน่าจะมีผู้หญิงประมาณห้าสิบคน

“ทุกคนอย่าได้กลัว ข้ามาช่วยพวกเจ้า” หลิวอวิ๋นเซียงกล่าว

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ พวกผู้หญิงต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองนาง แต่เมื่อเห็นว่านางเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอเช่นนี้ แสงสว่างในแววตาของพวกนางก็ดับลงในทันที

“ยังไม่ถึงเวลาสิ้นหวัง ทุกคนอย่าเพิ่งยอมแพ้” นางกล่าวอีกครั้ง

ในเวลานี้ ผู้หญิงคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นถามนางว่า “แล้วตอนนี้เจ้าสามารถพาข้าออกไปจากที่นี่ได้ไหม?”

หลิวอวิ๋นเซียงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “จะไม่ปล่อยให้พวกเจ้ารอนานเกินไป”

ผู้หญิงคนนั้นก้มหน้าลงอีกครั้ง แล้วก็เริ่มร้องไห้ต่อไป

พอนางร้องไห้ ผู้หญิงคนอื่น ๆ ก็ร้องไห้ตาม

พวกนางหวาดกลัวเกินไป สิ้นหวังเกินไป กระทั่งไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครมาช่วยพวกนางได้

หลิวอว๋นเซียงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตะโกนว่า “พี่ชวี ท่านอยู่ที่นี่หรือไม่?”

นางมองไปทีละคน ทั้งเงยหน้าทั้งก้มหน้า แต่ก็ไม่เห็นชวีโม่หราน

“พี่ชวี?” นางตะโกนอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีใครตอบรับ

สักพักก็มีผู้หญิงคนหนึ่งถามว่า “เจ้ากำลังตามหาหมอชวีอยู่หรือ?”

หลิวอว๋นเซียงรีบพยักหน้า “นางอยู่ไหนหรือ?”

หลิวอวิ๋นเซียงมองไปที่มุมห้องอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึก ๆ เห็นชวีโม่หรานทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มีบาดแผลจากมีดหลายแห่งบนร่างกาย เลือดทำให้เสื้อผ้าของนางเปื้อนเป็นสีแดงฉาน

นางไม่ได้หวาดกลัว มีเพียงความเย็นชาอันโดดเดี่ยว

“พี่ชวี!” หลิวอวิ๋นเซียงรีบวิ่งเข้าไปหา

ชวีโม่หรานชะงักไปครู่หนึ่ง รีบหันกลับมา เมื่อเห็นหลิวอวิ๋นเซียง แววตาที่เย็นชาพลันปรากฏความตื่นตระหนก “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ถูกพวกเขาจับตัวมาหรือ? พวกเขาทำอะไรเจ้าหรือไม่?”

หลิวอวิ๋นเซียงรีบส่ายหน้า “ข้ามาช่วยท่าน”

“เจ้า...”

หลิวอวิ๋นเซียงจับมือชวีโม่หราน พูดอย่างหนักแน่นว่า “ไม่ต้องห่วง ข้าอยู่ที่นี่แล้ว”

“เหลียนจิ่วเย่ว์ ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรเลย ให้นังแพศยานี่ส่งยาแก้พิษมาโดยเร็ว แล้วก็ฆ่านางซะ!” แม่ทัพใหญ่ผู้นั้นตะโกนขึ้นไปในอากาศ

ชายหนุ่มหน้าหวานคนนั้น ซึ่งก็คือคนที่แม่ทัพใหญ่เรียกว่าเหลียนจิ่วเย่ว์ มีแววตาเย็นชาและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก กำลังก้าวเดินเข้าหาชายฉุนเฉียวทีละก้าว

“เหลียนจิ่วเย่ว์ ไอ้สวะ เจ้าเป็นใบ้หรือไง?”

“เจ้าอยู่ที่ไหน?”

“ไอ้บัดซบ ไม่ใช่ผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชา ถ้าเจ้ายังไม่พูด ข้าจะตัดลิ้นเจ้าซะ!”

ชายที่มีหนวดเคราคนนี้ฉุนเฉียวจนถึงขีดสุด แต่ดวงตาของเขามองไม่เห็น จึงได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่กับที่

ในเวลานี้ เหลียนจิ่วเย่ว์ก็มองมาทางนี้พอดี หลิวอวิ๋นเซียงรีบดึงชวีโม่หรานไปหลบข้างหลัง กำลังจะอ้าปากพูด เหลียนจิ่วเย่ว์ก็ละสายตาไป ก้มลงหยิบมีดโค้งเปื้อนเลือดจากพื้นขึ้นมา แล้วเดินตรงไปทางชายคนนั้น