ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 206

เขาจะทำอะไร?

หลิวอวิ๋นเซียงจ้องเหลียนจิ่วเย่ว์ตาไม่กะพริบ ในเวลาชั่วครู่ก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า

“ใครกำลังเดินมา? ทำไมไม่ส่งเสียง? เหลียนจิ่วเย่ว์หรือ?” ชายคนนั้นหยุดเดิน ควานมือไปมา “ใคร...”

“พี่ใหญ่ ข้าเอง” เหลียนจิ่วเย่ว์กล่าว

ชายคนนั้นเดินตามเสียงนั้น และตบฝ่ามือออกไปโดยตรง “ทาสชั้นต่ำ ใครอนุญาตให้เจ้าเรียกข้าว่าพี่ใหญ่ เจ้ามันลูกนอกคอกที่เกิดจากโสเภณี แม้ว่าจะเข้ามาในบ้านข้า ข้ากับครอบครัวก็ไม่ยอมรับเจ้า ถือว่าเลี้ยงสุนัขก็เท่านั้น!”

“ท่านพ่อมีพี่ใหญ่กับข้าเป็นลูกชายแค่สองคน เราสองพี่น้องควรจะรักใคร่กลมเกลียวกันสิ” เหลียนจิ่วเย่ว์ถอนหายใจ

“ท่านพ่อไว้วางใจข้าเท่านั้น เจ้านับว่าเป็นตัวอะไร!”

“จริงด้วย มีพี่ใหญ่อยู่ ข้าก็ไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมา”

“เจ้าควรจะรู้ตัวได้ตั้งนานแล้ว!”

“แล้วจะทำเช่นไรดี?”

“เจ้า…”

แววตาของเหลียนจิ่วเย่ว์เฉียบคมขึ้น เขายกดาบในมือขึ้นแล้วจ้วงมันเข้าไปในอกของชายคนนั้นอย่างแรง

ชายคนนั้นยังพูดไม่จบ ก็โดนดาบฟันเข้าให้ เขาเบิกตาโพลงขึ้นมาทันที ดวงตาแดงก่ำไร้ซึ่งจุดรวมแสง ทำได้พียงจ้องมองความว่างเปล่า

“เหลียนจิ่วเย่ว์…เจ้ากล้า…”

“พี่ใหญ่รังแกข้ามาสิบปีแล้ว เพียงดาบเดียวมันเบาไปหรือเปล่า?”

เหลียนจิ่วเย่ว์พูดไปพลางดึงดาบออกมา แล้วแทงเขาอีกสองครั้ง เมื่อเห็นชายคนนั้นนอนอยู่บนพื้น ร่างกายมีการกระตุก เขาก็อดหัวเราะไม่ได้

“ดูสิ ท่านเป็นเหมือนสุนัขมากกว่า เป็นสุนัขที่ทั้งน่าสงสารและน่ารังเกียจ”

“ท่านพ่อ...จะไม่...ไว้ชีวิต...เจ้า...”

“ท่านหมกมุ่นกับสตรี ถูกสตรีฆ่าตายบนเตียง สำหรับท่านพ่อที่เป็นถึงขุนศึก นี่มันเป็นเรื่องน่าอับอายขายหน้าที่สุด เขาคงไม่ยอมให้ท่านได้เข้าสุสานบรรพชนตระกูลเหลียนเป็นแน่ ดูสิ แม้แต่โอกาสที่จะไปฟ้องบรรพบุรุษท่านยังไม่มีเลย จะไม่น่าสงสารได้อย่างไร!”

ชายที่นอนคว่ำอยู่เบิกตากว้าง กระอักเลือดออกมาคำโต แล้วก็แน่นิ่งไป

เหลียนจิ่วเย่ว์เยาะเย้ยอย่างเย็นชา หันไปมองหลิวอว๋นเซียงพวกนาง ก่อนจะโยนดาบไปตรงหน้าพวกนาง แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเลือดที่มือ

“เจ้าจะทำอะไร?” หลิวอวิ๋นเซียงรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดี

เหลียนจิ่วเย่ว์จ้องมองหลิวอวิ๋นเซียง เลียริมฝีปากล่าง “เจ้าอาจจะไม่เชื่อ ข้าเหมือนจะตกหลุมรักเจ้าแล้ว”

“…” บ้าไปแล้วหรือ

เขาถอนหายใจ “เจ้าช่างงดงามนัก เพียงแต่ไม่ฉลาดนัก น่าเสียดาย”

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้วแน่น เริ่มเดาได้ว่าชายผู้ชั่วร้ายคนนี้ต้องการจะทำอะไร

“ใครก็ได้ แม่ทัพใหญ่ถูกฆ่าแล้ว จับผู้หญิงสองคนนี้ไว้ พวกนางคือ…” เหลียนจิ่วเย่ว์แสยะยิ้ม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ฆาตกร”

ในเวลานี้ เหลียนจิ่วเย่ว์สวมชุดไว้ทุกข์เดินออกมาจากกระโจมทหาร ดวงตาแดงก่ำราวกับร้องไห้มาอย่างหนัก ดูโศกเศร้าเสียใจอย่างที่สุด

“คุณชายรอง อย่าเศร้าใจไปเลย” ทหารนายหนึ่งปลอบใจ

เหลียนจิ่วเย่ว์ส่ายหัวถอนหายใจ “ข้ามีพี่ชายเพียงคนเดียว จะไม่ให้เสียใจได้อย่างไร”

ทหารนายนั้นปาดน้ำตา เหลือบมองหลิวอวิ๋นเซียงพวกนางอย่างเคียดแค้น ก่อนจะเดินจากไปอย่างจนใจ

เหลียนจิ่วเย่ว์หันหลัง เผชิญหน้ากับพวกนาง น้ำตาก็แห้งเหือดไปในทันที มุมปากยกยิ้มขึ้น

“ทั้งสองท่านต้องลำบากแล้ว เมื่อกองฟืนเตรียมเสร็จแล้ว ข้าจะวางพวกเจ้าลงบนนั้นแล้วจุดไฟ จะได้ไม่เจ็บปวดนานเกินไป”

หลิวอวิ๋นเซียงกัดฟัน “ฆ่าพวกเราแล้ว พวกเจ้าก็อย่าหวังจะได้รับเสบียงอีก!”

เหลียนจิ่วเย่ว์ส่งเสียงจิ๊ “เกวียนเสบียงสองสามเกวียนนั้นไร้ค่า ข้าชอบปล้น เผา ฆ่า และปล้นสะดม พวกเศษสวะด่านเจิ้นเป่ยจะทำอะไรข้าได้?”

“เจ้าไม่กลัวว่าต้าหรงกับเป่ยจินจะเปิดศึกกันหรือ?”

“หึ ก็มีแต่พวกต้าหรงโง่เง่าเท่านั้น ที่คิดว่าเป่ยจินอยากจะอยู่ร่วมอย่างสงบสุขกับพวกเจ้า จริง ๆ แล้วตอนนี้ที่เป่ยจินทำสงครามกับซีเย่ว์ ก็แค่เพราะยังไม่มีเวลามายุ่งกับพวกเจ้า พอจัดการซีเย่ว์ได้แล้ว ก็ถึงต้าหรงของพวกเจ้าแล้ว แต่ข้าคิดว่า ราชสำนักของพวกเจ้าคงมองไม่ออก หรือไม่ก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะสู้ หึ ต้าหรงไม่มีลูกผู้ชาย มีแต่พวกเศษสวะ!”

ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ แสงสุดท้ายของตะวันย้อมทะเลทรายอันกว้างใหญ่ให้เป็นสีแดง

หลิวอวิ๋นเซียงและชวีโม่หรานถูกมัดอยู่บนกองฟืน เหล่าทหารทั้งหมดยืนอยู่ด้านหน้า ทุกคนโกรธแค้นจนถึงขีดสุด เหลียนจิ่วเย่ว์ถือคบเพลิงอยู่ แล้วมองไปที่หลิวอวิ๋นเซียงด้วยความเสียดาย

“พวกเราไม่ได้ฆ่าแม่ทัพใหญ่ของพวกเจ้า แต่เป็นคนผู้นี้ เขาฆ่าพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเอง!” ชวีโม่หรานอดไม่ได้ที่จะตะโกน แต่ไม่มีใครเชื่อคำพูดของนาง